Persoonlijke verhalen

Femke is bewust alleenstaande moeder: ‘Dit is de beste beslissing die ik ooit had kunnen nemen’

Femke (38) wist het al toen ze heel jong was: later zou ze moeder worden. Maar toen de juiste man niet op haar pad kwam, moest ze toch echt zelf actie ondernemen om haar droom te realiseren. Ze werd Bewust Alleenstaande Moeder (BAM) van Sevijn (2,5) en Juna (4 maanden).

“De naam Sevijn hoor je niet veel, ik heb hem gevonden op een namensite. Het was fijn dat ik over zoiets belangrijks als een naam met niemand in discussie hoefde te gaan. Dat is een van de voordelen van het Bewust Alleenstaand Moederschap!”

Nanny in Londen
“Ik had altijd in mijn hoofd dat ik ergens tussen mijn 25ste en 30ste moeder zou worden. Dat vond ik een mooie leeftijd. Ik ben echt gek op kinderen. Vroeger al speelde ik veel met poppen en toen ik wat ouder werd, paste ik op alle kleine kinderen in onze buurt. Na de middelbare school volgde ik een opleiding sociaal pedagogisch werk, zodat ik in de kinderopvang aan de slag zou kunnen. Maar twee maanden na mijn studie kon ik via een advertentie in de krant als nanny in Londen aan het werk; een kans die ik met beide handen aangreep.

Ik had er een toptijd in een gezin met drie kinderen. De jongste was pas vier weken oud toen ik kwam. Na twee jaar, ik was toen 21, besloot ik terug te gaan naar Nederland, om hier een leven op te bouwen. Het afscheid van de kleintjes viel me zwaar; ik hield van ze. Omdat ik in Nederland geen baan in de kinderopvang kon vinden, keerde ik terug naar mijn oude bijbaantje in de supermarkt. Toen ‘mijn’ familie in Londen mij na een jaar vroeg terug te komen omdat er een vierde kindje was geboren, aarzelde ik geen seconde. Ik ben nog een jaar bij ze geweest.”

‘We zijn compleet nu met z’n drieën. Ik heb geen man nodig om gelukkig te zijn’

Waar bleef die droomman?
“Na mijn tijd in Engeland kwam ik in Nederland bij een verzekeringsmaatschappij terecht. Heel ander werk dan waarvoor ik ben opgeleid, maar wel heel leuk; ik werk er nog steeds. In die periode vond ik mijn eerste eigen appartement en na een tijdje een eengezinswoning. Tóen begon het echt te kriebelen. Ik was 34 jaar en had nog geen echt serieuze relatie gehad – mijn droomman was ik nog niet tegengekomen. En online daten was niets voor mij, had ik ontdekt. Ik kreeg zo veel onzinnige reacties van mannen die helemaal niet matchten met mijn profiel. Ik vond het niks.

Tja, ik kon wel blijven hopen op de toekomstige vader van mijn kinderen, maar mijn biologische klok tikte ook door. En eigenlijk zat ik niet eens zozeer op die man te wachten, maar op een kind. Ik stelde mij voor hoe het zou zijn om Bewust Alleenstaand Moeder te worden. Ik kende iemand die in dat traject zat en verdiepte mij erin. Het was nogal wat, en ik was niet direct overtuigd. Ik heb ook best een tijdje getwijfeld. Was het niet egoïstisch? Had een kind niet ook een vader nodig?

Ik besprak mijn twijfels met een paar vriendinnen en mijn ouders. Al hing ik mijn plannen nog niet aan de grote klok; ik wilde alles eerst voor mezelf helder hebben. Mijn vriendinnen waren positief. Mijn moeder ook. Mijn vader had er meer moeite mee het traditionele beeld van een gezin los te laten. Hij zag mij toch echt liever eerst getrouwd met een leuke man. Ik denk ook wel dat er wat bezorgdheid bij kwam kijken. Want zou het niet te zwaar zijn, in mijn eentje? Maar in mijn hoofd had ik het besluit al genomen. Ik kon dit, alleen. Ik wilde het heel graag.”

Bericht van het ziekenhuis
“Ik vroeg de kennis die al in het traject zat naar de te nemen stappen. ‘Ga eerst naar de huisarts, voor een verwijzing’, zei ze. En zo zat ik niet veel later bij mijn huisarts, om mijn wens voor een kindje op tafel te leggen. Het was een kort en positief gesprek. Ik werd probleemloos doorverwezen naar de fertiliteitskliniek bij ons in het ziekenhuis. Na een intake daar en een controle of ik wel gezond was, werd ik in maart 2014 op een wachtlijst voor een zaaddonor geplaatst. De optie ‘bekende donor’ had ik niet, ik kende simpelweg niemand die ik daarvoor zou willen vragen. Het ziekenhuis zou vervolgens een match maken, daarbij kijken ze onder meer naar opleiding en karakter. Zelf had ik ook een lange vragenlijst ingevuld. Omdat er een tekort aan donoren is, zijn wachtlijsten van enkele jaren geen uitzondering. Voor mij zou het ongeveer een jaar, anderhalf jaar duren.

Toen begon het wachten tot ik bericht kreeg en werd het pas echt spannend. Het besluit was genomen, ik was zó enthousiast en wilde zo graag een kindje, dat het mij niet snel genoeg kon gaan. Al na acht maanden kreeg ik een brief. Mijn hart sloeg over toen ik ’m op de deurmat zag liggen. Post van het ziekenhuis, dat zou weleens een goed bericht kunnen zijn. En inderdaad, er was een geschikte zaaddonor gevonden. Ik was ontzettend blij.

Ik moest mijn ovulatie in kaart brengen en bij de eerste positieve ovulatietest mocht ik langskomen voor de inseminatie. De eerste keer werd ik niet zwanger. De tweede keer ook niet. Vol goede moed ging ik een derde keer naar het ziekenhuis. Een dag of zestien, zeventien later mocht ik testen. En rond die tijd kreeg ik ook een positief gevoel: dit zou weleens raak kunnen zijn! Ik was namelijk heel erg moe en ik had op Google gelezen dat dat een teken kon zijn… De zwangerschapstest deed ik alleen. Toen ik de uitslag zag, belde ik meteen mijn ouders en mijn beste vriendin.”

Eerste echte grote liefde
“Het werd een zwangerschap uit het boekje. Ik was alleen maar heel erg moe, verder gingen alle kwaaltjes aan mij voorbij. Mijn omgeving reageerde goed op het feit dat ik ervoor had gekozen in mijn eentje moeder te worden. Ik had wel wat negatieve reacties verwacht, maar die bleven gelukkig uit. Mijn ouders gingen mee naar echo’s en controles. Ik heb geen seconde een man aan mijn zijde gemist. Wat ik wilde delen, deelde ik met mijn ouders en vriendinnen. De baby liet lang op zich wachten. Precies met 42 weken begonnen de weeën en bleek dat de baby in het vruchtwater had gepoept. Het werd een spoedkeizersnede. Mijn plan om te bevallen met mijn moeder en mijn beste vriendin aan mijn zijde, ging niet door. Ik had iemand nodig die het hoofd echt koel kon houden, dat werd mijn vader. Zo had ik tóch nog een man aan mijn zijde. En ik kreeg een zoon, mijn eerste echte grote liefde! Sevijn had een moeilijke start en moest een paar dagen op de kinderafdeling blijven. Na vijf dagen mochten we naar huis en kon ik op mijn roze wolk gaan zitten. En daar zijn we blijven zitten, want Sevijn is een heel makkelijk kind. We fladderden samen het eerste jaar door.”

Honderd procent broer en zus
“Ik wilde heel graag een broertje of zusje voor Sevijn. Kort voor zijn eerste verjaardag ging ik opnieuw naar de huisarts voor een verwijzing. Ik wilde het allerliefst dat mijn kinderen van dezelfde donor zouden zijn. Het ligt bij ons natuurlijk al iets ingewikkelder dan in een traditioneel gezin, dan is een honderd procent verwantschap tussen de kinderen wel fijn. Daar streeft het ziekenhuis ook altijd naar, maar die zekerheid heb je niet. De donor moet nog wel doneren, natuurlijk. Als ik verder had moeten gaan met een andere donor, had ik wel even moeten schakelen, maar ik had geluk; er was zaad van dezelfde donor en ik kon meteen starten. De eerste poging eindigde in een vroege miskraam. De vierde keer was het raak. Mijn dochter Juna is met een geplande keizersnede geboren. En ook deze keer was mijn vader daarbij.

Als Sevijn en Juna zestien zijn, mogen ze de gegevens van de donor opvragen. Dat is volledig aan hen. Ze zijn nu nog te klein, maar zodra ze er naar vragen, zal ik ze eerlijk vertellen waarom ze geen vader hebben. Ik ben niet bang voor verwijten, ze begrijpen me vast wel. Voor de kinderen zou ik het fijn vinden wanneer zij later de donor leren kennen, maar een echte rol spelen in hun leven zal niet aan de orde zijn. Wel heb ik een kenmerkenlijst van de donor opgevraagd, dat mag je als moeder doen. Wie weet herken ik wat van de eigenschappen in mijn kinderen. Tot nu toe herken ik vooral mezelf in Sevijn en Juna.”

In pyjama ontbijten
“Soms denk ik weleens aan het financiële plaatje. Redden we dat wel? Nu gaat het nog, maar als de kinderen groter zijn, nemen de kosten natuurlijk ook toe. Ik werk nu 31 uur per week. De kinderen gaan twee dagen naar een kinderdagverblijf en een dag naar opa en oma. Als ze iets leuks doen of Sevijn iets grappigs zegt, deel ik dat meteen in een app met mijn ouders. En ik heb samen met een vriendin en haar moeder en mijn moeder een groepsapp waar ik ook altijd mijn foto’s en video’s in kwijt kan.

Ik ben gezegend met twee gezonde kinderen. Toch was Sevijn onlangs niet lekker en uiteraard precies op het moment dat ik kiespijn had. Dan is het wel pittig om in je eentje alle ballen in de lucht te houden en Juna ook nog al haar flesjes te geven. Gelukkig kwam er toen een vriendin een paar dagen langs om te helpen.

Ik ben het gelukkigst als ik op een vrije dag lekker rustig aan kan doen met mijn kinderen. In pyjama ontbijten, samen knuffelen – niets bijzonders. Ik geniet daar enorm van. Sevijn kletst me al de oren van mijn hoofd. Ik ben zo benieuwd naar de band die mijn kinderen straks met elkaar hebben.

Bewust Alleenstaand Moeder worden, is het beste besluit dat ik ooit heb kunnen nemen. We zijn compleet nu met z’n drieën. Ik heb geen man nodig om gelukkig te zijn. Ik sta wel open voor een relatie, maar ik ben zeker niet op zoek. Wie weet komt er nog iemand op mijn pad. Maar ik weet zeker dat geen man mij zo gelukkig kan maken als deze twee kinderen dat doen!”

Reageren?
Zorg jij ook in je eentje voor je kinderen en wil je hierover vertellen? Mail je verhaal naar post@vriendin.audax.nl.

Foto: Marjolein Volmer

Reageer op dit artikel

Steph

Beste beslissing? Voor jezelf misschien maar niet voor de kinderen. Ik sta er toch steeds van te kijken hoe volwassenen vergoeilijken dat ze doelbewust – haast op de borst kloppend – hun kind met een halve identiteit het leven in sturen. Je wil toch het beste voor een kind: wel in zijn/haar belangen en stamboom knippen is (suprise) niet het beste voor dat kind.

Zij kan zonder man, dus kinderen moeten het maar zonder hun biologische vader stellen maar wel in het artikel naar voorschuiven dat ze het zelf fijn vindt om de steun van haar beide ouders te hebben.

Mensen die (alle) belangen van een kind niet voorop kunnen stellen en eerder voor eigen belangen gaan, horen niet in aanmerking te komen op een behandeling met donormateriaal.

Steph (ook eentje waarvan de moeder als eerste in rij stond om in mijn belangen te knippen, maar zolang de moeders happy zijn is alles ok?)

Beantwoorden
Ria

Geen man nodig, maar wel een man zijn zaad. Ik hoop dat spermabanken zo snel mogelijk wereldwijd verboden worden. Ga maar weer moeite doen om een vent aan de haak te slaan en te behouden zodat hij je wilt beschieten, pas dan heb je recht op een kind. Eerst incasseren, dan profiteren.

Beantwoorden
Hannah

Helemaal eens met Steph
Pure egoïsme is het, vrouwen die bewust alleen voor een kind gaan. Ze ontnemen het kind dus van te voren al het recht om op te groeien met hun eigen vader, zelfs al voordat het ook maar verwekt is.
De overheid zou deze gang van zaken niet mogen faciliteren.

Het krijgen van een kind is geen recht, dat moet je verdienen. Hop investeren in een vent. Idioterie van tegenwoordig met de moderne technologie. Lekker makkelijk hoor even een potje met zaad van een man op halen bij een balie, maar ondertussen wel praatjes dat je geen man nodig hebt om gelukkig te zijn. Van waar denk je dat dat zaad komt dat je gelukkig wordt?

Beantwoorden
Marion

Wat een zure reacties!

Femke wat fijn dat je zo bewust voor jouw gezin hebt gekozen, daar kunnen een hoop mensen nog een voorbeeld aan nemen. Veel geluk samen.

Beantwoorden
Shaar

Wat een nare reacties!
Mensen die het egoïstisch vinden zouden het eens allemaal zelf moeten doen! Je eigen leven zet je op hold zodra je een kindje krijgt. Alles draait om je kindje. Ik vind het een dappere en sterke keus van deze moeder. Ik had het niet alleen gekund hoor! Respect!
Het gezinbeeld van tegenwoordig is totaal veranderd. Een kind heeft liever 1 lieve en stabiele ouder dan 2 ouders is een (v)echtscheiding waar het kind van het ene huis naar het andere huis gaat (en de feiten liegen er niet om, 1 op de 3 huwelijken eindigen in een scheiding!)
En wie zegt dat deze moeder altijd alleen blijft en haar kind geen vaderfiguur krijgt? Je weet nooit wat de toekomst brengt ;).

Beantwoorden
Mattanja

Hee steph,hannah en ria.
In welke tijd leven jullie?
Er zijn zoveel kinderen wie zonder een van beide ouders moeten opgroeien, omdat een relatie stuk loopt of omdat het een ongelukje was ???.
Deze kindjes zijn meer dan gewenst, groeien op met een meer dan geweldig support systeem, en hebben een mama wie intens van ze houdt en bewust over elke stap nadenkt.
Maar nee zoals Ria het zegt; een man moet je wel willen beschieten anders heb je geen recht op een kind.
Hoor je zelf wel hoe belachelijk deze uitspraak is? Of kom je zelf net uit een bar en wou geen enkele man je beschieten?
Deze kindjes worden vele malen gelukkiger dan kindjes wie na zo’n avondje uit, het resultaat zijn van een “beschieting”
Femke,je bent een voorbeeld moeder en stelt je kids voorop, top!!!!

Beantwoorden
Patricia

Ik sta echt te kijken van deze harde beoordelingen. Blijkbaar hebben mensen liever dat je een relatie aan gaat puur voor je kinderwens en je kind later in een vechtscheiding terecht komt! Hoeveel stellen gaan niet vol in een liefdesrelatie voor een kind en zien elkaar daarna voor de rechter om elkaar over de rug van de kinderen bijna letterlijk af te maken. Nee hoor.. dan liever stabiel bij alleen een mama. Femke je moet je niks aantrekken van deze reacties. Liever een stabiele en liefdevolle omgeving dan een omgeving waarbij er later gevochten wordt om het kind en waarbij het alles behalve stabiel is. Of erger nog.. waarbij de vader het kind niet eens meer wil zien? Hoeveel pijn doet dat?!!!!

Beantwoorden
Karlien

Femke, wat ben jij een topvrouw! Jouw kinderen hadden zich geen betere moeder kunnen inbeelden. Kinderen die echt gewenst zijn, die terecht zijn gekomen in een warm, liefdevol nest. Dat is niet altijd het geval in conventionele gezinnen.
Ik kan alleen maar bewondering hebben voor de stap die je hebt gezet.
Leg de domme commentaren naast je neer en doe gewoon verder zoals je bezig bent.

Beantwoorden
Angela

Kippenvel wat een mooi verhaal Femke, je bent een sterke lieve moeder en twee prachtige kindjes die jij alleen, letterlijk alle liefde geeft die nodig zijn voor een mooi leven.’traditionele gezinnen hebben vaak onrust, ruzies, scheidingen is dat verstandig voor een kind nee!! zeker niet. Ik ben ervan overtuigd dat je als bewust alleenstaande mama, een super goede keuze maakt;)
Wat een walgelijke reacties hieronder trouwens in deze tijd, taboe ligt wat mij betreft ver achter ons, denk eens na hoe je iets schrijft!
veel geluk samen Femke ? groetjes

Beantwoorden
Sam

Ik ben ook Bam-er.. En had geen mooiere en bewuster keuze kunnen maken. Ik kreeg wel eens de reactie.. Waarom ga je niet de kroeg in voor een avond? Oh ja, dit valt echt goed uit te leggen aan een kind later. Mama ging stappen “liet zich beschieten” (zoals hierboven wordt getypt). Wij worden voor deze keuze gescreend door een team van 5 specialisten, incl. Een maatschappelijk werker. Na 6 weken kreeg ik de uitslag. “We hebben unaniem “Ja” besloten. Je hebt alles goed overdacht”. Deden ze dit soort screens maar eens bij stellen die voor een kinderwens gaan..

Femke! Je doet t super en je bent een top mama!!

Beantwoorden
Sanderien

Wat een mooi verhaal! Twee kindjes die zo ontzettend gewenst zijn en zo’n lieve zorgzame moeder hebben die volop bewust voor ze heeft gekozen.
Dat is meer dan je van sommige kinderen uit “standaard” gezinnen kunt zeggen, helaas. Hoe vaak komt het daar niet voor dat het uitloopt op een (v)echtscheiding? Waar de kinderen doorgaans de dupe van worden en onder lijden! En hoe vaak komt het niet voor dat een zwangerschap eigenlijk ongepland en soms zelfs ook ronduit ongewenst is, maar het kindje toch wordt geboren? Nee, dat is lekker! Om nog maar te zwijgen over het aantal stellen die eigenlijk totaal niet “fit” zijn voor het ouderschap, denk bijvoorbeeld aan ongezonde relaties met volop ruzie, of stellen met verslavingsproblematiek, om maar eens wat te noemen, etc etc. Ik vind het diep verdrietig dat mensen vaak hun eigen behoeften vóór die van het kind stellen.
Femke daarentegen, heeft een uiterst bewuste keuze gemaakt, heeft er goed over nagedacht, de voors en tegens afgewogen. Is stabiel, zowel emotioneel als financieel, liefdevol, en heeft een goed en warm netwerk van familie en vrienden om zich heen.
Ik vind sommige van de reacties die ik hier lees dan ook zeer kort door de bocht, onterecht, en eigenlijk ook gewoon ronduit lelijk. Hoogstwaarschijnlijk voortkomend uit onwetendheid, en onbegrip voor alles wat ook maar enigszins afwijkt van wat “standaard” is en wat men kent uit de boekjes, zogezegd.
Uiteraard heeft iedereen recht op een eigen mening! Maar als die eigenlijk niet eens écht onderbouwt kan worden en ook het fatsoen ontbreekt om die mening op een beetje een fatsoenlijke en respectvolle manier te uiten en verwoorden, zegt dat overduidelijk meer over de persoon in kwestie, dan over Femke! Dus laat je niet gek maken hoor dame, je doet het prima!
Er zijn zoveel gezinssamenstellingen mogelijk, denk aan same sex koppels (waarbij vrouwen stellen ook een donor nodig hebben, en mannen stellen zelfs een draagmoeder), en dus inderdaad ook bewust alleenstaande ouders. Naarmate dit meer en meer voorkomt, wordt hier ook steeds meer onderzoek naar gedaan, waaruit blijkt dat kinderen uit een één-ouder-gezin er absoluut niet per definitie slechter vanaf komen dan kinderen uit meer-ouder-gezinnen.
Mijns inziens draait het om de zorg en de liefde die een kindje krijgt. De normen en waarden die het meekrijgt. De opvoeding die het geniet. En de veiligheid en geborgenheid die het voelt. En hoe bewuster er voor een kindje is gekozen, en hoe gewenster het is, hoe sterker deze gevoelens ook aanwezig zullen zijn. En dat heeft mijns inziens dus niks te maken met het aantal ouders dat een kind heeft. Kwaliteit over kwantiteit, dus!
Overigens ben ik zelf ook BAM (ja, bewust alleenstaande moeder, dus). Ook ik heb hier zeer lang en goed over nagedacht, het is een heel proces, en niet iets dat je zomaar even klakkeloos besluit. Ik herken absoluut veel dingen uit Femke’s verhaal. Alleen in mijn geval heb ik wél een bekende donor kunnen vinden. Een zogenoemde c-donor dus, waar we ook af en toe goed en prettig contact mee hebben, en waar mijn kind dus ook terecht kan wanneer hij vragen heeft over zijn afkomst of wat dan ook, wanneer dan ook, dus daar boffen wij mee. Mijn zoontje Max is nu 2 jaar en een ontzettend lief, blij, zelfverzekerd, ondernemend en sociaal mannetje. Aan mannelijke rolmodellen en liefde in zijn leven is ook geen gebrek. Ik ben, net als Femke, erg close met mijn ouders, en Max en zijn opa zijn dikke buddies. Hetzelfde geldt voor Max en mijn beste vriend, die dol op elkaar zijn en elkaar vaak zien. Verder heb ik sinds afgelopen zomer een ontzettend fijne relatie gekregen met een hele lieve man, dus heeft Max nu behalve een “donor-vader” ook nog eens een hele lieve “bonus-papa”. Max heeft mijn vriend overigens zelf spontaan omgedoopt tot “paapaa”, erg cute. En uiteraard blijft de basis het aller belangrijkste. En onze basis is mijn onvoorwaardelijke liefde, zorg, steun, opvoeding etc etc voor Max! Hij komt mijns inziens dus, net als Femke’s twee kinderen, absoluut niks tekort. Ik vind dan ook absoluut niet dat Femke of ik “egoïstisch” zijn geweest. Tevens vind ik het jammer dat er zoveel onbegrip blijkt te zijn van mensen die ons niet eens echt kennen of zich verder in de situatie verdiept hebben. Maar helaas kom je dat overal tegen, iedereen vind overal maar van alles van. So it is what it is. Laat je niet kisten hoor Femke! Gelukkig weten wij wel beter, en lees ik hier ook meer dan genoeg liefdevolle, warme, respectvolle en positieve reacties, hartstikke leuk en fijn is dat zeg! En wie weet komt er bij jullie ook ooit nog eens een fijne lieve man op jullie pad, dat zou leuk zijn, maar zo niet, is het ook helemaal prima. Lekker genieten van en met je twee lieve mooie kinderen, wat een rijkdom is dat voor jullie alle drie!!!

Beantwoorden
Iris

Hahahahahaha ow allemachtig wat een reacties!
Vooral die eerste drie. Kiezen voor geluk geef je door, straal je uit. Zaad heb je ervoor nodig , toevallig heeft een man dit (applaus voor die prestatie trouwens ) maar met een man een gelijkwaardige relatie hebben is iets wat bijzonder is. Zie alle scheidingen en ongewenste kindjes door zogenoemde ongelukjes .

Ik sta achter Iedereen die uit liefde leeft. Oordeelloos. Leven en laten leven.

Beantwoorden
Poe

Heeel goed! Kinderen hebben niet perse een vader nodig. Wel een moeder. Moeders gaan voor! En veel liefde! Band tussen moeder en kids is voor altijd.

Beantwoorden
Angela E..

Wat een nare reacties zeg. Hebben jullie je van te voren gerealiseerd wat je eigenlijk zegt? Dus vrouwen moeten maar voor een man gaan, want zo hoort het? Ik denk dat kinderen liever opgroeien met mensen om hun heen die gelukkig zijn als een gedwongen huwelijk of hoe je het ook wilt noemen. Ik vind het mooi dat dit kan in Nederland. Je word uitgebreid gescreend en deze vrouwen maken de beste keuze die ze kunnen maken. Femke ik vind je een topper. Jouw kinderen hebben een geweldige moeder die met liefde voor ze zorgt.
En steph, Ria en Hannah. Ga je schamen…

Beantwoorden
Daantje

Wat een stoere vrouw zeg! Ik weet zeker dat jij jou kind veel meer liefde kan geven dan al die ellendige gescheiden ouders. Als niemand er een taboe van maakt is het heel normaal. Maar omdat mensen er zo een heftige mening over hebben word het een taboe. Nergens voor nodig.

Go Power vrouw!!!

Beantwoorden