Quinten was mantelzorger voor zijn overleden moeder Anna

Onwrikbare band

“De laatste jaren leefde ik voor mijn moeder. En wie zorgt er voor de mantelzorger, hè? Aan mijn broer heb ik weinig gehad, die mist het zorg-gen. Over het algemeen zijn het vaak vrouwen die het mantelzorgen op zich nemen, maar mijn moeder en ik waren heel close. Ze kende gelukkig geen schaamte naar mij en dat was maar goed ook. Ik heb haar in haar hulpbehoevendheid heel kwetsbaar gezien, bloot bijvoorbeeld. De onwrikbare band die we altijd al hadden, is in haar laatste fase volledig tot uiting gekomen.”

Geestelijke zorg

“Mijn vader overleed net na zijn pensionering in 2003 vrij plotseling aan kanker. Het verlies hakte er behoorlijk in, maar mijn moeder bleef ondernemend en kwiek. Ik bezocht haar iedere zondag en nam een beetje de rol van mijn vader over – hij en ik deelden veel interesses, we leken op elkaar. Ze zag hem terug in mij en was erg op mij gericht. Te veel, misschien wel. We belden iedere dag en zijn zelfs een paar keer samen op vakantie gegaan. Dat ik geen partner of gezin heb, maakt dat ook makkelijker. Mijn broer kwam zo nu en dan een klusje in huis doen, maar hij bleef soms ook weken weg. Ik nam de mentale steun, de boodschappen en de medische afspraken op me. In 2019 viel ze voor het eerst. Ze werd minder mobiel en werd angstig. De wind werd haar vijand, ze deed niets meer zonder rollator.”

Altijd aan

“In 2021 ben ik vijf maanden bij haar ingetrokken. Ik had mijn woning verkocht en wachtte op de oplevering van mijn nieuwe huis. Ze vond die periode ontzettend fijn en het was echt weer even wennen toen ik vertrok. Niet lang daarna kreeg ik zelf ernstige gezondheidsproblemen. Dat vrat mijn moeder op, maar ze hield zich naar mij toe groot. Ik vond bij niemand zoveel troost als bij haar. In 2023 viel ze opnieuw. De alarmcentrale belde mij heel vroeg, ze kregen haar niet te pakken. Ik ben in de auto gesprongen en naar haar toe gereden. Het is zo’n 35 minuten in de spits en ik had geen idee of ze nog leefde. De stress was er voortdurend. Ik stond al heel lang altijd aan. Ze drukte ook wel eens per ongeluk op de knop.”

Knoop in mijn maag

“Dit keer lag ze bloedend op de badkamervloer. In het ziekenhuis liep ze vervolgens corona op en daarna kreeg ze een delier. Ik kreeg geen contact met haar, ze keek dwars door me heen. Uiteindelijk is ze tijdelijk opgenomen in een verpleeghuis. Dat gaf rust. Weer thuis begon het zorgen opnieuw. Zelf ontspannen lukte me niet meer, ik liep de hele dag met een knoop in mijn maag door de zorgen om mijn moeder en mijn eigen lichamelijke problemen. Alleen als ik voor mijn werk op reis was, was ik even een beetje weg van de situatie, even verlost. Ze ging hard achteruit en in augustus overleed ze op een vreselijk kille verpleegafdeling in een ziekenhuis. Een opname in een hospice kwam te laat.”

Geen prioriteit

“‘Wat maak je me nou’, dacht ik, toen ze haar laatste adem uitblies. Ik voelde me in de steek gelaten en dat heb ik ook op haar uitvaart gezegd: ‘Moeders horen niet te sterven.’ Ik had haar wel voor eeuwig bij me willen houden, maar het gaat niet om mij. Ze was zo lief. Er is niemand meer voor wie ík prioriteit ben en dat is een ingrijpende constatering. Achteraf weet ik niet hoe ik het heb volgehouden. Ik huil nog vaak om haar, maar vooral vanuit het gemis van haar liefde; ik ben opgelucht dat aan haar leed een einde is gekomen – blij dat het voorbij is. Nu de zorg voor mijn moeder is weggevallen, kan ik me weer op mezelf concentreren.”

Foto: Getty Images