Thérèse Boer en dochter Isabelle (22) een jaar na de dood van Jonnie: ‘Hij zou trots op ons zijn geweest’

Hetzelfde kettinkje

Pas na een tijdje valt het op: Thérèse en haar dochter Isabelle dragen allebei hetzelfde kettinkje. Met daaraan een hartje en de letter J. Thérèse: “Het kettinkje met het hartje kregen Isabelle en ik van Jonnie. Na zijn overlijden hebben we de J erbij gehangen. We hebben ook wat van zijn as in een diamantje in onze ring. Zo is hij altijd bij ons.” Het Vriendin-team is in restaurant De Librije in Zwolle, waar Thérèse en Isabelle aan een lange tafel hun hand met daaraan de ring laten zien. Het is middag, het restaurant is nog niet open, maar in de keuken wordt al volop gewerkt aan het diner van die avond. Isabelle loopt naar de keuken om een cappuccino te maken voor het bezoek. Voor haar moeder neemt ze spa rood mee met wat rabarbersap erdoorheen (“Dat geeft het net een lekkerder smaakje”, zegt Thérèse) en voor zichzelf een glas water.

Een jaar geleden

Het is inmiddels een jaar geleden dat chef-kok Jonnie Boer overleed aan een longembolie, op Bonaire, waar Thérèse en Jonnie een huis hadden, en waar Isabelle werkte. Een jaar is nog kort. Thérèse praat soms in de tegenwoordige tijd over haar man. Ze vertelt dat het nu “op zich oké” met haar is. “Met de zaak gaat het goed. En na een jaar beginnen we langzaam onze draai te vinden. Isabelle, onze zoon Jimmie (25) en ik zijn weer volledig aan het werk. Als ik vrij ben, doe ik leuke dingen, maar juist dan mis ik Jonnie erg. Dan hoor ik van anderen dat ze samen leuke dingen doen en denk ik: dat zou ik ook zo graag willen. Het eerste halfjaar was ik eigenlijk in een continue staat van shock, ik denk dat je het zo moet noemen. Ik probeerde sterk te zijn, maar dat was ik helemaal niet. Ik word nu weer wat sterker. We hebben veel steun aan elkaar, dat is fijn. Het personeel is ook ontzettend goed voor ons, dat is een geweldig team. En onze gasten zijn zo lief en belangstellend. Ze gunnen ons erg dat De Librije overeind blijft.”
Isabelle: “Voor mij voelt het ook fijn om te werken. Ik doe veel leuke dingen met vrienden, dat is een goede afleiding. Dat maakt het gemis alleen niet minder. Maar je maakt er het beste van.”
Thérèse: “Wij hebben het altijd fijn gevonden om mensen om ons heen te hebben. Ik merk dat het goed is dat we dat blijven doen, en niet dagenlang in huis gaan zitten. We proberen er met de mensen om ons heen wat positiefs van te maken.”

Thérèse, jij ziet er altijd verzorgd uit. Ben je dat al die tijd blijven doen?

Thérèse: “Ja. Ook omdat Jonnie dat altijd wilde. Als ik in een spijkerbroek liep, vond hij dat vreselijk. Het past ook bij mij, ik hou ervan om er verzorgd uit te zien. Natuurlijk word ik ook weleens wakker en heb ik nergens zin in. Dan hoor ik Jonnie zeggen: ‘Nou, kom op!’ Het is ook wel goed om er verzorgd uit te zien, hoor. Ik heb in die tijd heus wel een keer sneakers gedragen. Maar het doet iets met je, je voelt je net iets krachtiger als je er goed uitziet.”

Vorig jaar april waren jullie op Bonaire, toen Jonnie een longembolie kreeg. Wat gebeurde er precies?

Thérèse: “Ik was met hem in het ziekenhuis, want hij voelde zich die ochtend niet fit. We waren ’s middags naar de huisarts van Isabelle geweest. Die vertrouwde het niet. Jonnie was kortademig en voelde iets bij zijn hart. We waren dus al in het ziekenhuis, toen dit allemaal gebeurde. Hij heeft snel hulp gekregen en is daar nader onderzocht. Isabelle was in het restaurant waar ze werkte, toen Jonnie een longembolie kreeg en moest worden gereanimeerd. Midden in die reanimatie kwam ze binnen.”
Isabelle: “Ik heb EMDR-therapie gehad om daarmee om te kunnen gaan.”
Thérèse: “Daarna is hij in slaap gehouden. Hij heeft nog de hele nacht geleefd. De artsen zeiden dat we tegen hem moesten blijven praten, omdat hij ons kon horen. Maar dat heeft helaas niet geholpen. We hadden steeds hoop dat het nog goed kwam. Tot het moment dat ze zeiden dat het niet meer goed zou komen… Dat was heel heftig. Hij is ’s ochtends overleden.”

Naar de begrafenis kwamen tweeduizend mensen, én alle kranten waren er. Thérèse, in een eerder interview zei jij daarover: ‘Er werd zo mooi over hem geschreven. Ik denk niet dat Jonnie ooit heeft geweten hoe geliefd hij was.’

Isabelle: “De eerste drie dagen na mijn vaders overlijden waren we nog op Bonaire en kregen we maar deels mee hoe erg het in Nederland ontplofte. De bloemenzee voor onze deur groeide elke dag. Dat hadden we nooit verwacht.”
Thérèse, na een slokje van haar water-rabarbersap: “Ja, dat was bizar. Dat het zo immens was – het nieuws, al die berichtjes en bloemen – dat overviel me. Maar het gaf ook steun. Het is iets waar ik enorm trots op ben, dat Jonnie zo gewaardeerd wordt. Ik weet zeker dat hij dat zelf nooit had gedacht. Daar was hij veel te nuchter voor.”

De Librije is het enige driesterrenrestaurant in Nederland: voor veel mensen is een diner hier iets waar ze alleen maar van kunnen dromen. Hoe verklaar je dat veel mensen Jonnie dan toch kenden, en dat hij zo geliefd was?

Thérèse: “Omdat hij zo’n gewoon mens is. Dat hoorden we altijd van mensen om ons heen. We hebben dan wel het beste restaurant van Nederland, maar omdat wij zo gewoon zijn, komen ze hier graag. Dat is zeker Jonnies kracht. Al die aandacht hoefde voor hem niet. Hij wilde lekker koken, hij wilde er voor de gasten zijn en voor ons, zijn gezin. Dat vond hij belangrijk. Als hij had gewild, had hij veel meer op tv kunnen komen, hij kreeg zoveel aanvragen. Maar dat vond hij niks.”

Wat voor persoon was hij?

Isabelle: “Lief, grappig en recht door zee. Als hij het ergens niet mee eens was, kreeg je dat ook te horen. Hij was streng, maar rechtvaardig. Al was hij voor mijn broer Jimmie strenger dan voor mij.”
Thérèse: “Jij deed ook nooit van die gekke dingen.”
Isabelle: “Jimmie heeft meer gepuberd dan ik. Daar kon papa echt niet tegen. Als Jimmie lui of chagrijnig was, raakte mijn vader geïrriteerd.”

Jonnie groeide op in Giethoorn, hij was van eenvoudige komaf, zijn ouders hadden een café, zijn opa was beroepsvisser. Waar kwam zijn belangstelling voor eten vandaan?

Thérèse: “Zijn moeder kon goed koken, ze kookte Hollandse pot. Jonnie moest al van jongs af aan helpen in het café met afwassen, en hij hielp zijn moeder in de keuken. Dus daar zat wel iets. Maar hij heeft ook die creativiteit. Waar dat vandaan komt, weten we niet. Hij wilde graag tekenaar worden, maar dat mocht niet van zijn ouders. Daar kon hij niets mee verdienen, zeiden ze. Toen is hij naar de culinaire vakschool gegaan. Dat vond hij helemaal fantastisch.”

Onlangs verscheen een boek over Jonnie: Puur Jonnie. Thérèse was vijftien toen Jonnie haar voor het eerst zag, lezen we in het boek. ‘Met die dame ga ik later trouwen’, zei hij. Thérèse, jij had de zes jaar oudere Jonnie ook eerder zien staan.

Thérèse: “Ik vond hem heel leuk, hij was een knappe man. Hij had altijd van die mooie Miami Vice-pakken aan en lang haar in een staart. We hadden al een keer stiekem een klein kusje gedaan, maar we hadden op dat moment allebei nog verkering. Toen ik zeventien was, zag ik hem flirten in een discotheek met een paar blonde vrouwen uit Lelystad. Ik ben hem midden op de dansvloer gaan zoenen. Ik dacht: die is voor mij. Dat is altijd zo gebleven.”

Wat voor man was hij voor jou?

Thérèse: “Zorgzaam, lief en enthousiast, ook over het vak. Dat was leuk, want dat deden we samen, ik zat op de Hotelschool. Behalve dat we zakenpartners en geliefden waren, waren we ook dikke maatjes. In het restaurant zie ik weleens stellen die niks tegen elkaar zeggen. Dat snap ik niet. Wij hadden het altijd leuk. We deden alles samen, we zorgden ook samen voor de kinderen.”

In Puur Jonnie zegt Jonnies vriend Tjeerd den Boer dat jullie een symbiotische relatie hadden. ‘Thérèse werd meer Thérèse van Jonnie, en Jonnie werd meer Jonnie van Therese. Zij maakte hem compleet. Zij liet hem zijn wie hij kon zijn. Hij was veilig bij haar. Daardoor kon hij tot grote hoogte stijgen.’ In welke zin was hij veilig bij jou?

Thérèse: “Hij kon door mij zijn wie hij wilde zijn. Omdat wij samen deze zaak hebben opgebouwd, werden we vaak uitgenodigd voor diners. Daar moesten we heen, maar daar had hij helemaal geen zin in. Zeker niet als hij in black tie moest met een strikje om. Dan zei hij: ‘Als jij nou zorgt dat je er een beetje netjes bij loopt, kan ik mijn T-shirt aan.’ Ik ben ook weleens gebeld: of ik wel tegen mijn man wilde zeggen dat hij in pak moest komen. De laatste jaren had hij wel wat meer belangstelling voor kleding. Isabelle, jij hebt ook weleens wat van hem aan.”
Isabelle: “Ja, dat klopt. Ik draag nu zijn jasje, en ook zijn broek. Toen ik nog thuis woonde, dook ik al regelmatig in zijn kledingkast. Nog steeds draag ik veel kleren van papa.”

Isabelle, jij woonde op Bonaire om daar op termijn een restaurant te openen. Woon je nu weer in Nederland?

Isabelle: “Ja, ik ben terug verhuisd. Ik vond het belangrijker om bij mama te kunnen zijn. We waren altijd al een hecht gezin, maar het overlijden van mijn vader heeft onze band nog sterker gemaakt. Ik open nu hier vlakbij een nieuwe wijnbar, die we Wijn Boer gaan noemen. Op 1 mei gaan we open. Ik weet zeker dat mijn vader trots zou zijn geweest.”
Thérèse: “Dat denk ik ook. Ik voel zijn aanwezigheid vaak. Nu ook. Ik was vorige week op een diner en naast mij stond een ronde tafel met daarop een bordje met het nummer veertien. Veertien was Jonnies lievelingsgetal. Dat nummer stond mij tijdens het hele diner aan te kijken. Ik geloof wel in dat soort dingen. Toen ik naar het toilet ging, kwam ik een vrouw tegen die ik niet kende. Ze begon te huilen toen ze mij zag. De volgende dag stuurde ze mij een berichtje, om zich te verontschuldigen dat ze zo emotioneel was geworden. Maar ze was paranormaal begaafd, vertelde ze, en had Jonnie naast mij gezien. Ze moest nog iets aan mij doorgeven, zei ze. Dat hij trots op ons was. Ik voel het weer als ik dit vertel.”

Foto: Mariel Kolmschot

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.