Vakantie

Margje: ‘Vlak na onze topvakantie verbrak hij onze relatie’

Margje (29) was vier jaar samen met Ronald (30). Net geland na een achtdaagse droomvakantie in Dubai, reed hij nog ‘even’ langs een vriend.

Margje: “Natuurlijk vond ik het moment vreemd. We waren pas net geland op Schiphol, met de taxi thuis afgezet en de koffers stonden nog onuitgepakt in de gang. Ronald werd gebeld, deed nerveus en riep dat hij onmiddellijk weg moest om een vriend te helpen. Dat laatste vond ik raar. ‘Een vriend’? Wie dan? Wat was er aan de hand? Veel tijd om daar over te discussiëren kreeg ik niet, want Ronald was alweer de deur uit. Vervolgens hoorde ik vijf uur niets. Víjf uur lang geen enkel teken van leven. Om knettergek van te worden. Vooral ook omdat hij niet op mijn telefoontjes en appjes reageerde, die eerst nog vriendelijk en ongerust van toon waren, maar steeds bozer werden. Uiteindelijk ging ’s avonds om acht uur de telefoon en kreeg ik een vaag antwoord. Iets waarvan ik tot op de dag van vandaag niets begrijp.”

Stormachtig begin

“Onze relatie was vier jaar ervoor stormachtig begonnen. Ik leerde Ronald kennen in de kroeg en we werden instant verliefd. Echt: ram, bam! We zagen elkaar, kletsten en voor ik het wist stonden we ordinair te zoenen. Dat hielden we vervolgens vier uur lang vol, zo lang dat de barman een bak ijsklontjes over ons heen gooide.

Ik was toen al drie jaar single. Ronald zat nog in een relatie, maar die liep stuk, zo beweerde hij. Hij was die avond op stap gegaan, omdat zijn vriendin Saskia ‘ruimte nodig had’. Ze wilde met een vriendin over hun relatiecrisis praten. Het liep al een tijd niet lekker en zij wilde stoppen. Voor Ronald hoefde dat niet per se, hij hoopte dat Saskia op andere gedachten zou komen door het gesprek.

Precies die avond ontmoette hij mij en sloeg er een enorme vonk over. Voor hem was het toen ook duidelijk: als je zo snel verliefd kan worden op een ander, zit er thuis iets niet goed. Het weekend erna kwam hij bij mij logeren. Dat was hemels. We maakten wandelingen, vreeën urenlang, gingen samen in bad, spraken onze gevoelens naar elkaar uit en maakten toekomstplannen. Op zondagavond ging zijn telefoon. Saskia. Ik kon niet verstaan wat ze schreeuwde, maar ze was overduidelijk boos. Ik hoorde Ronald sussend zeggen dat zijn telefoon op stil had gestaan en dat hij het ’s avonds allemaal zou uitleggen.”

Relatie afronden

“Ik snapte niet goed wat hij daarmee bedoelde, maar volgens hem begon ze terug te krabbelen. Nu ze hoorde dat hij verliefd was op een ander, wilde Saskia ineens relatietherapie, mopperde Ronald. Hij had daar weinig trek in. Zij was toch degene die niet meer wilde? Toen hij die avond bij me wegreed, beloofde hij alles op te lossen met Saskia. Vervolgens nam hij twee weken afstand. Hij nam de tijd zijn relatie met Saskia netjes te beëindigen. Hij rondde alle financiële zaken af, schreef zich uit hun huurwoning en trok daarna bij mij in.

Supersnel, maar wij geloofden in ons eigen gezegde: haastige spoed, komt helemaal goed. En dat leek ook jaren zo te zijn. We waren echt helemaal gelukkig. Tenminste, ik. Ronald droeg me op handen en vertelde me iedere dag hoeveel hij van me hield. Ik was dol op die aandacht en passie en kreeg altijd vlinders als ik hem zag. Hij had een prachtig, atletisch lichaam en echte pretogen.”

Liever vakanties dan spullen

“Ronald en ik waren dol op reizen. We woonden in een kleine flat, met oude meubelen en gaven amper geld uit aan kleding en uitgaan. Ons salaris ging op aan tripjes, onder het mom: liever gouden herinneringen, dan dure spullen. In de vier jaar dat we samen zijn geweest, hebben we Griekenland, Kroatië, Portugal, Mexico én Dubai bezocht.

We droomden al jaren van Dubai. Zowel bij Ronald als bij mij stond het land hoog op de verlanglijst, vanwege het mystieke. Het Midden-Oosten, de luxe, sjeiks, olie, kamelen, woestijn, zand, zee. Wel wat duurder dan onze normale tripjes, maar bijzonder genoeg om hiervoor extra geld opzij te leggen. We boekten een vliegticket voor oktober 2019 en in de weken voorafgaand vonden we een prachtig vijfsterrenhotel, vlak bij het strand voor een redelijke prijs.

Eenmaal in Dubai hadden we de tijd van ons leven. We maakten excursies, gingen een uurtje skiën in het overdekte winkelcentrum van de stad en bakten op het strand. Tien dagen lang waanden we ons rijke stinkerds en genoten we van alle luxe om ons heen. Niets wees erop dat onze relatie na die vakantie zou instorten. Of op zijn minst in zwaar weer verkeerde. Ronald was hetzelfde als altijd: vrolijk, charmant, lief. We hadden zelfs elke dag seks.”

Ongerust en boos

“Vandaar dat ik zijn vertrek totaal niet heb aan zien komen. Zeker het eerste uur, nadat hij verdween, had ik er alle vertrouwen in dat er daadwerkelijk iets met een vriend aan de hand was. Ik vond het raar dat hij zo maar was weggeslopen en niets van zich liet horen, maar verwachtte hem elk moment terug. Pas toen er uren verstreken en hij nergens op reageerde werd ik ongerust en boos.

Zeker toen Ronald me uiteindelijk belde. Woedend overspoelde ik hem met vragen. Hij liet me uitrazen en zei slechts: ‘Ik stop ermee Margje. Ik ben niet meer happy met jou, ik maak het uit.’

Hij is gek geworden, schoot door mijn hoofd. Dit kan niet waar zijn. Er is iets ergs gebeurd. Ik vroeg ook of hij misschien gesnoven of gedronken had. Een zonnesteek opgelopen of wellicht bevangen door de jetlag? Hij was zo aan het raaskallen, hij was ontegenzeggelijk niet zichzelf.

Nee, hij was bloedserieus, zei Ronald. Wat hem betreft was onze relatie over. Hij kwam vanavond niet naar huis. Hij noemde een mannennaam die ik nooit eerder had gehoord. Daar bleef hij slapen. Op dat moment dacht ik dat ík gek werd. Dit kon toch niet waar zijn? Een paar uur eerder had ik met mijn hoofd op zijn schouder, half slapend in een vliegtuig gezeten na een topvakantie. En nu wilde diezelfde man stoppen met ons, omdat hij niet meer gelukkig was? Welke afslag had ik gemist?”

Lees ook: Kim: ‘Op vakantie in Spanje liet hij me in de steek’

Een heel ander mens

“Ronald zag ik pas vier dagen later weer. Hij was nog steeds Dubai-bruin, maar verder leek hij een ander mens. Hij had zijn baard laten staan, droeg een groen, onbekend T-shirt en zag er moe uit. Weer maakte ik me zorgen. Zie je nou wel, er was vast iets vreselijks gebeurd.

Met diezelfde gedachten en rustgevende pilletjes van de huisarts, had ik me de afgelopen dagen op de been gehouden. Ronald zou straks vast naar huis keren en dan zou alles goed komen. Op de huisarts en één vriendin na, had ik niemand iets verteld over zijn plotselinge vertrek. Ik was nog een week vrij en hield mezelf schuil in huis. Per app had ik mijn ouders en collega’s prachtige foto’s gestuurd en verhalen opgehangen over Dubai, waarbij ik het abrupte einde had verzwegen.

Ronald had me geappt dat hij wat spullen kwam ophalen, want hij had schoon ondergoed nodig. ‘Ik neem aan dat je ook komt praten’, stuurde ik terug. Na vier jaar relatie had ik recht op meer dan alleen twee lullige afscheidszinnetjes per telefoon. ‘Ja ook’, appte hij, gevolgd door ‘al valt er niet veel te zeggen.”

Afscheidsgesprek

“En daar hield hij zich aan. Ik moest de woorden uit hem trekken. Hij kon niet meer verder. Hij hield niet genoeg van me. En zo ging hij maar door. Ik voelde dat hij loog. Was er soms een ander? Hij durfde me amper aan te kijken, stamelde toen dat hij zijn nieuwe collega op het werk wel meer dan leuk vond. Ze hadden niks, maar hij was door haar gaan twijfelen aan ons.

Ik was flabbergasted. Had echt niets gemerkt van een beginnende verliefdheid bij hem, noch enige tekens gehad dat er iets mis was bij ons. Vooral niet op reis. Dat vond ik ook nog het meest bizarre. Waarom was hij nog met mij op vakantie gegaan? Waarom zijn mond niet eerder open getrokken? Ronald antwoordde dat hij zich ‘nou eenmaal had verheugd op Dubai’. Hij had het er oprecht leuk gehad, maar wilde ondanks de topvakantie toch niet meer verder. Vooral dat laatste kon er bij mij niet in. Je bent niet meer happy, verliefd op een ander, maar te zwak om een reis te annuleren?

Ons afscheidsgesprek duurde hooguit een half uur. Ronald had weinig zin zijn gevoelens te delen. Hij had behoefte aan rust. Ik mocht het onze vrienden en familie vertellen, hij zou later wel weer in de lucht komen. En nee, zo bezwoer hij, hij ging nu niet naar die vrouw toe. Hij zou weer naar die, voor mij onbekende, vriend gaan.”

Speuren naar antwoorden

“Natuurlijk was dat een leugen. Dat ontdekte ik, toen ik op onderzoek ging. Nu Ronald me geen antwoorden gaf, moest ik zelf speuren. Het gaf me houvast in de dagen waarin ik kapot ging van liefdesverdriet. De naam van zijn nieuwe collega vond ik via LinkedIn, daarna was het een kleine stap haar op Facebook te vinden. Ronald heeft geen social media, maar ik zag hem wel op haar Facebookpagina opduiken. Blijkbaar was hij op een zaterdag met haar sushi gaan eten. Een snelle check in mijn agenda, vertelde me dat Ronald toen een personeelsfeest had gehad. Hij was pas midden in de nacht thuisgekomen.

Op een andere foto zag ik alleen zijn benen liggen op de bank, naast die van haar, met als onderschrift: ‘Lekker samen netflixen’. Die was van twee dagen voor onze vakantie, toen Ronald een avond ging sporten. Eronder hadden een aantal mensen commentaren geschreven als ‘lekker genieten met je nieuwe lover’ en ‘veel geluk met zijn twee’. Zelfs van iemand die ik herkende als een goede collega van Ronald. Die wist toch dat Ronald met mij woonde? Hoe bizar! Wat had Ronald zijn omgeving dan precies verteld? En wat haar? Blijkbaar dacht zij dat ze vrijelijk op Facebook over haar nieuwe vriend kon praten, dat doe je niet als je een geheime affaire hebt?”

Nog meer leugens

“Ineens kreeg ik een schok. Toen wij een relatie kregen, was Ronald nog met Saskia. Volgens hem was het toen al uit. Maar klopte dát wel of was het een leugen? Ik móest het weten. Gelukkig was zijn ex Saskia vlot gevonden op Facebook, ze reageerde ook op mijn Messengerbericht. En ja, het verhaal over hun breuk bleek toch iets anders te liggen. De avond dat Ronald op stap was in Amsterdam, had zij een vrijgezellenfeest. Dus helemaal geen relatiecrisis-beraad. Zij had nooit uit elkaar gewild. Dat hij die avond verliefd was geworden op mij, kwam voor haar uit de lucht vallen. Zij hoorde dat pas toen hij na het weekend bij mij was geweest. Hij was toen zogenaamd met zijn sportteam weg. Ze had hem continu geappt, omdat hij uren wegbleef zonder iets te laten horen. En eigenlijk had hij net zo bot verteld bij haar weg te gaan, als hij nu bij mij deed.”

Herhaalde geschiedenis

“Wat dat betreft herhaalde de geschiedenis zich. Ronald had voor mij zijn vriendin Saskia verlaten. Nu was ik degene die ingeruild werd voor een ander. Aan de ene kant voelde dat als een soort straf, aan de andere kant was het ook een soort geruststelling. Het lag niet aan mij. Blijkbaar is Ronald na verloop van tijd zijn relatie beu en gaat dan op zoek naar een ander.

We zijn nu bijna een jaar verder. Van Ronald heb ik nooit meer iets gehoord. Hij is één keer spullen komen ophalen, maar zei amper iets en gedroeg zich koel en afstandelijk. Alsof ik jaren met een vreemde had geleefd. Hij woont nu met die collega samen, ik ben nog steeds alleen. Mijn omgeving vindt het een klootzak en zegt dat ik blij moet zijn dat ik van hem af ben, maar ik kan nog steeds niet begrijpen waarom hij bij me weg wilde. We hadden het goed, nooit ruzie en onze laatste vakantie was echt geweldig geweest. Ik snap er nog steeds niks van en kan hem gewoon niet vergeten. Ondanks alles voelt hij nog steeds als mijn grote liefde.”

Lees ook: Ellen: ‘Mijn man ging vreemd. Op onze huwelijksreis’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Anoniem
    Nathalie Witteveen
    Lieve Margje, Wat een ontzettend verdrietig, en helaas volledig herkenbaar verhaal. Letterlijk alles wat je schrijft, herken ik. Met name een aantal van jouw eigen gedachten en gevoelens. Deze heb ik ook allemaal ervaren. Ik ben inmiddels bijna 4 jaar verder na de plotselinge dump-actie en jij zo te zien bijna een jaartje. Ik schrijf dit eigenlijk omdat je misschien wel behoefte hebt om hierover te praten met mensen die precies weten hoe dit voelt. Ik kan mijzelf nog herinneren dat ik dat in ieder geval wel had. De reacties van je omgeving zijn begrijpelijk, maar je hebt er geen flikker aan. "Het is beter om dit te weten" "het is mooi dat je nu van hem af bent" "het is goed om van zo iemand af te zijn, want het is toch een lul", al die uitspraken heb ik tig keer aan moeten horen. Tuurlijk, er zit een kern van waarheid in, maar wat moet je er mee? Nog beter zou het zijn als het überhaupt nooit was gebeurd en dat je dit trauma nooit zou hoeven verwerken. Gewoon lekker bij elkaar blijven, want jullie horen toch bij elkaar? Dat is hoe het voor mij voelde. Het niet bij elkaar zijn, dat was de wereld op z'n kop. De wereld was niet meer 'logisch' na die verbroken relatie. Ik was door de man van wie ik zielsveel hield, de afgrond ingetrapt en hij liep er zo bij weg, alsof het niets was. Pijn gedaan op een manier zoals ik dacht dat alleen een vijand het kon, maar het gebeurde door de hand die tot dan toe gekust werd. Wat een vreselijke pijn. Ik dacht dat ik dood zou gaan en wilde dat ook graag. Wat jij hebt meegemaakt is traumatisch. Dit is wel even iets anders dan een beetje liefdesverdriet. Toen het mij destijds gebeurde, vertoonde ik alle lichamelijk en mentale kenmerken van iemand die net een trauma had ervaren en de arts vertelde mij dat ook. Ik schrok daarvan, de heftigheid van dat woord..."trauma"... Misschien heb jij dat ook wel zo ervaren. Ik lees dat je, net als ik, aan de kalmerende pilletjes moest, zo erg was het dus. Mijn ex heet Willem en heeft mij bijna 4 jaar geleden heel plotseling gedumpt over de telefoon na 5,5 jaar relatie terwijl ik dacht dat we binnenkort samen zouden gaan wonen en hij de avond daarvoor nota bene nog mijn gezicht in zijn handen nam en zei: jij bent de vrouw van mijn leven, wij zijn zielsverwanten, wij horen bij elkaar. Dus ja, het idee dat die ander gek is geworden of ziek is geworden herken ik. Dat is immers veel logischer dan dat hij de volgende dag opbelt met "ik ben vreemdgegaan met Simone en ik ga nu met haar verder, want ik wil met haar verder". Tevens is Simone van harte welkom om over haar pijn te komen praten wanneer hij hetzelfde flikt bij haar, want dat gaat mij niet verbazen, maar ook haar gun ik meer. Mijn wereld stortte in. Een beschrijving van de periode daarna zal ik je besparen, dat is te veel om te typen en je weet waarschijnlijk wel wat er daarna allemaal met je lichaam en geest gebeurt. Je belandt in een soort identiteitscrisis. Je zegt het al: met wie heb ik in godsnaam al die jaren samengeleefd? Ben ik dan zo voor de gek gehouden? "Welke afslag heb ik gemist?" schrijf je. Ik herken het allemaal. Er gaat zoveel schuil achter die paar woorden. Je komt er gewoon niet uit en blijft je maar afvragen hoe het kan dat je dit niet hebt gezien. Vervuld met zelfverwijt en twijfel aan je mentale vaardigheden blijf je je dag in dag uit afvragen hoe je de signalen hebt kunnen missen. En waren er überhaupt signalen? Want die zijn er niet altijd. En hoezo moet je die per se oppikken? Moet de ander niet gewoon communiceren in een relatie zoals dat hoort? Je kunt niet in iemand zijn hoofd kijken. Een enorm lange tijd heb ik mij allerlei scenario's ingedacht waarbij ik me dan inbeeldde dat ik een andere beslissing nam of me anders had opgesteld in de relatie. En ik dacht dat het dan misschien niet zou zijn gebeurd... Want ik dacht dat als ik nu zus of zo had gedaan, of dit of dat, dan zou dit niet zijn gebeurd en waren hij en ik nog bij elkaar zoals het hoort. Maar dat is allemaal de grootst mogelijke onzin. Zelfverwijt is een tactiek om de fantasie in stand te houden dat de wereld maakbaar en logisch is, en dat jij controle hebt. Maar die heb je niet. Ik hoop heel erg dat jij het stadium van zelfverwijt inmiddels uit bent. Dat gun ik je heel erg. Bah, oktober 2019, voor jou is het nog zo kort geleden. Voor mij is het alweer november 2016 en helaas moet ik bekennen dat ik er iedere dag nog wel even aan denk. Maar (goed nieuws) inmiddels wel zonder pijn en vooral heel evaluatief en reflectief, dus dat zit er voor jou ook in. En misschien ben je wel sneller dan ik en ben je daar al. Ik hoop het zo. Af en toe heb ik ook nog wel de gedachte "maar wij waren toch zielsverwanten?... dit voelt zo gek...". Maar inmiddels sta ik er toch minder naïef in en kijk ik heel anders terug op die relatie waar ik me toen zo onwijs in heb verloren. Ook dat herken ik bij jou, het enorm intense gevoel van liefde voor die partner. Als ik naar Willem keek had ik het gevoel dat als er nog meer liefde bij kwam, mijn lichaam uit elkaar zou barsten, zo heftig. Maar om ons even van die naïeve roze wolk af te trappen: al die fysieke en mentale reacties zijn gelukkig verklaarbaar middels de psychologische wetenschap en dus een stuk minder magisch dan we misschien graag willen geloven. Zelf vind ik dat geruststellend, maar ik kan mij ook zo voorstellen dat niet iedereen dat wil horen. Anyway, om dit enorm lange verhaal kort te maken: ik denk precies te weten hoe je je voelt. En als je behoefte hebt om hier over te praten, maakt niet uit hoe uitgebreid, dan laat je het maar weten. Het lijkt me fijn om over dit onderwerp met elkaar van gedachten te kunnen wisselen en misschien kan ik iets voor je betekenen vanuit mijn eigen ervaringen en afgelegde weg. Ik wens je oprecht het allerbeste toe en ik beloof je dat (hoe afgezaagd ook) tijd inderdaad de wonden heelt. Maar niet vanzelf. Je moet er wel wat voor doen :-) maar dat zul je inmiddels gemerkt hebben, nu jij ook al bijna een jaartje op weg bent met de verwerking van dit trauma. Liefs, Nathalie
    Beantwoorden
    • Anoniem
      Angelo
      Hoi Margje en ook Nathalie, als ik jullie verhalen zo lees raakt me dat. Ik zou me er bijna voor schamen een man te zijn. Jullie zijn echt topvrouwen met harten van goud. Ongelofelijk dat jullie vrienden je zo gedumpt hebben. Als je zoiets doet, dan ben je geen enkele vrouw waard. Dan leef je via je instinct en gebruik je je verstand niet. Wij mannen zijn toch meer dan beesten! Als je zo'n vrouw hebt, mag je je handen dichtknijpen van geluk. Ik wens jullie veel liefde toe en misschien op den duur een lieve man die jullie wel waard is. Groetjes, Angelo (52)
      Beantwoorden
  • Anoniem
    Sissi
    Ik wens jou veel zelfvertrouwen terug. Onzekere mannen zijn dit, ze durven niet te vertellen dat ze het liefst meerdere vrouwen willen. Ongevraagd beland je in een soort harem. Ze spelen graag met onzekere vrouwen net een prooi ......heel veel zelfvertrouwen wens ik jou en dat je een echte vriend moge vinden.
    Beantwoorden

Gerelateerde artikelen