Persoonlijke verhalen

Lydia en haar man hebben tien kinderen: ‘Een elfde is net zo welkom’

Lydia (42) is getrouwd met Martien (45) en moeder van Lineke (19), Pieter (17), Laura (16), Ellis (13), Daan (11), Erik (10), Bram (8), Ruth (6), Johannes (4) en Susan (1,5). ‘Voor mijn gevoel ga ik tegen de natuur in als ik de pil zou nemen.’

Lydia: “Als we met ons hele gezin een dagje gaan fietsen, trekken we aardig wat bekijks. ‘Zijn die kinderen allemaal van jullie?’, vragen mensen vaak. Als mijn man Martien en ik dan vertellen dat we inderdaad één gezin zijn, zijn ze verrast. Tegenwoordig gaat het in zo’n geval immers vaak om een samengesteld gezin. Martien en ik hebben van tevoren nooit bedacht hoeveel kinderen we wilden. We zijn allebei hervormd opgevoed en nemen het leven zoals het komt.

Ik ontmoette Martien op mijn negentiende in een discotheek. Hij was drieëntwintig en verhuurde als beginnende ondernemer graafmachines. Ik vond hem een knappe, stoere jongen – het was liefde op het eerste gezicht, ook van zijn kant. Na twee jaar trouwden we en gingen we samenwonen. Vlak daarna werd ik zwanger. De negen maanden verliepen voorspoedig. Na een pittige bevalling, een week na mijn uitgerekende datum, werd ons eerste kind geboren: Lineke.”

Moedergevoel
“Ik was jong, eenentwintig, en moest er aan wennen dat ik niet meer zomaar de deur uit kon. Bij alles moest ik rekening houden met Lineke, maar ik vond het prachtig om moeder te zijn. Ik voelde zelfs zo veel liefde voor onze dochter, dat ik me afvroeg of ik van een tweede wel net zo veel zou kunnen houden. Op dat moment waren we echter nog niet bezig met gezinsuitbreiding.

Toch duurde het niet lang voor ik weer zwanger werd: ruim een half jaar later. Ook die zwangerschap verliep volgens het boekje. Toen Pieter op mijn borst werd gelegd, werd ik opnieuw overspoeld door dat intense moedergevoel. Anderhalf jaar later beviel ik van Laura. Ik vond het geweldig, weer zo’n lieve, kleine baby erbij, en ik genoot intens van onze drie kinderen. Wel was het druk: terwijl ik de één een fruithapje gaf, vroeg de ander om aandacht en moest de derde al weer bijna naar bed. Bovendien groeide het bedrijf van Martien en werd ik mede-eigenaar. Martien werkte fulltime,  ik deed drie dagen in de week de administratie. Op die dagen hadden we een oppas die voor de kinderen en het huishouden zorgde. Als ik ’s ochtends de deur uit ging om te werken en de kinderen moesten huilen, voelde ik me best schuldig. Toch wilde ik graag blijven werken. Ons bedrijf is een hele verantwoordelijkheid – we hebben inmiddels meer dan honderdvijftig werknemers – en ik wil mezelf blijven ontwikkelen. Ik hield de combinatie van werk en gezin  vol omdat ik een paar keer per dag even naar huis kon, omdat we naast het bedrijf wonen.”

‘Met tien kinderen is er altijd reuring in huis. Dat maakt een groot gezin zo leuk.’

Geen kwaaltjes
“Toen Laura anderhalf was, raakte ik zwanger van Ellis. Daarna volgden Daan en vrij snel na hem Erik. In negen jaar tijd was ik moeder van zes kinderen geworden. Ik weet nog dat ik een keer borstvoeding gaf, terwijl de andere vijf kleintjes rondliepen en -kropen, en dacht: pff, ik moet nu niet meteen wéér zwanger worden – dan kom ik handen tekort! Anticonceptie hebben we echter nooit overwogen. Ons geloof laat ons daar vrij in, maar voor mijn gevoel ga ik tegen de natuur in als ik de anticonceptiepil zou nemen. Martien en ik voelen ons heel gezegend dat we zo vruchtbaar zijn en verwelkomen elk kind met open armen.

Na Erik hebben we nog vier kinderen gekregen: Bram, Ruth, Johannes en Susan. Ook die zwangerschappen verliepen zonder problemen. Ik had nooit last van kwaaltjes. Ik besef dat ik daar veel geluk mee heb gehad, want het kan natuurlijk ook anders lopen. Bij elke zwangerschap wreef ik regelmatig over mijn buik en genoot ik van de schopjes van de baby. Ik werd daar zo blij van. Het was leuk dat mijn kind contact maakte en het stelde me ook gerust: er is een teken van leven, het gaat goed met de baby.”

Weinig me-time
“Met tien kinderen is er altijd reuring in huis. Dat maakt een groot gezin zo leuk. Iedereen vertelt bij het avondeten wat hij of zij op school heeft meegemaakt. Ik doe mijn best om aandachtig te luisteren en iedereen evenveel aandacht te geven, maar met zo veel kinderen is dat niet altijd makkelijk. Ellis zit nu bijvoorbeeld in de eerste klas van het voortgezet onderwijs. Dat is een pittige fase, en ze vraagt weleens of ik haar ’s avonds wil overhoren. Dat doe ik graag, maar als ik na een drukke werkdag thuiskom, eten moet maken en daarna de kleintjes naar bed moet brengen, heb ik daar soms geen tijd voor. Dat is lastig. Wel zorg ik dat ik altijd één op één met iemand ga zitten als ik merk dat hij of  zij niet lekker in z’n vel zit. Dan hebben ze een dikke knuffel en wat extra aandacht nodig.”

Lees het hele verhaal van Lydia in Vriendin 32.

Foto: Marjolein Volmer

Reageer op dit artikel

Instagram