Persoonlijke verhalen

Vriendin 15: Daphne werd moeder en dat dreef een wig tussen haar en haar hartsvriendin

Aan de hechte vriendschap tussen Daphne (36) en Carolien (36) kwam een einde toen Daphne moeder werd. Carolien kon dat niet aan: zij is ongewenst kinderloos. Daphne vindt dat vreselijk: “ik denk nog steeds elke dag aan haar.”

‘Onze vriendschap is over. Zij kon geen kinderen krijgen en ik wel’

 

Daphne: "Ik ken Carolien van de middelbare school. We kwamen naast elkaar te zitten in de brugklas en we hadden meteen een klik. Samen met nog een paar andere meiden vormden we een hecht vriendinnenclubje. We waren altijd bij elkaar. Na schooltijd hingen we steevast bij een van ons op de kamer. Hangen ja, zoals pubers dat doen. We lazen de Hitkrant , roddelden over jongens en vlochten elkaar haar in. Heel spannend allemaal…

Na de middelbare school bleef ons groepje hecht, maar Carolien en ik werden closer doordat we dezelfde vervolgopleiding kozen. En toen we verkering kregen met twee vrienden was het hek helemaal van de dam. We zagen elkaar bijna dagelijks.
We waren 22 toen we allebei gingen werken. Ik vond een gave baan als marketingmedewerker en Carolien besloot dat ze wat van de wereld wilde zien. Ze werd stewardess.

Heftige kinderwens
“In tegenstelling tot Carolien had ik nooit een heftige kinderwens. Ik wilde ze wel, maar zij riep echt al sinds ik haar kende dat ze moeder wilde worden. Het verbaasde me dan ook niet toen ze vertelde dat zij en haar vriend ‘bezig’ waren. Ik vond haar wat jong, 25 pas, en begreep niet dat ze niet wat langer samen met haar vriend bleef genieten van haar vrijheid. Na een jaar was ze nog niet zwanger. Ze liet geregeld doorschemeren dat ze zich enorme zorgen maakte.

‘Ik heb een voorgevoel dat het mij niet gaat lukken, Daph’, zei ze dan. Ik stelde haar gerust en zei hetzelfde als haar huisarts al had gezegd. ‘Je leidt zo’n onregelmatig leven door je werk, bij jou duurt het gewoon wat langer. Je moet maar net in Nederland zijn als je je eisprong hebt.’ Dat zag ze zelf ook wel in. Ze had geen zin meteen het medische traject in te gaan. Haar huisarts was daar ook wat terughoudend in. Ze was nog zo jong.

Ze was bijna 27 toen ze mij dolgelukkig belde. Ze was zwanger en ze gilde het uit. Ik was enorm blij voor haar. We moesten allebei huilen van geluk. Eindelijk ging haar wens in vervulling. Een maand later kwam aan dat geluk abrupt een einde. Ze kreeg een miskraam. Ze was ontzettend verdrietig, het leek wel alsof ze een voldragen kindje had verloren. Een maand lang bleef ze thuis van haar werk, ze was niet in staat te vliegen.

Ik probeerde haar te steunen, maar merkte dat ik ook vond dat ze zichzelf een beetje tot de orde moest roepen. Ze kon blijkbaar zwanger worden en zo veel vrouwen krijgen een miskraam. Dat durfde ik haar uiteraard niet te zeggen. Ik wilde haar niet kwetsen.”

Krampachtig
“Carolien werd niet meer zwanger en haar frustraties liepen op. Haar nichtje raakte wel in verwachting en daardoor was Carolien niet te genieten. Ik vond dat niet fair en heb haar dat gezegd. Ze kon toch wel blij zijn voor een ander? Dat lukte haar echt niet. Ze kon het zelfs niet opbrengen om naar de babyshower te gaan, het was veel te pijnlijk, zei ze. Ik herkende mijn eigen vriendin niet meer terug.

Ze was altijd zo vrolijk, ze liet zich niet snel uit het veld slaan. Maar nu leek ze wel volledig geobsedeerd door baby’s. ‘Laat het wat los, je bent er veel te veel mee bezig’, zei ik een keer, in een poging haar te helpen. ‘Er zijn zo veel vrouwen die zwanger raken op het moment dat ze er niet meer zo krampachtig mee bezig zijn.’
Ze werd woest. Ik had nooit het woord krampachtig mogen gebruiken, vond ze. En ik moest goed beseffen dat dit niet iets was wat ze even naast zich neer kon leggen. ‘Ik droom erover, ik sta ermee op en ik ga ermee naar bed. Dat is geen keuze, Daphne. Dat is instinct. Ik wil met elke vezel in mijn lijf moeder worden.’

Ik schrok van haar felheid en bood mijn excuses aan, maar merkte in de maanden daarna dat ze wat afstand nam. Dat vond ik erg, maar tegelijkertijd was ik heel druk met mijn nieuwe vriendje. Waar we elkaar voorheen vrijwel elke dag belden, belden we elkaar ineens soms zomaar een hele week niet. Ik maakte mij er niet al te druk over. Onze levens waren zo anders geworden.”

Lees het hele artikel in Vriendin 15.

Vind jij het net als Daphne jammer dat een vriendschap is verwaterd of zelfs verbroken? Wil je reageren of zelf je verhaal vertellen? Praat dan mee op ons forum.

Foto: Dreamstime

Reageer op dit artikel

Instagram