Inge en haar man waren mantelzorgers voor hun buren: ‘We deden het met liefde, maar voelen ook opluchting dat het voorbij is’

Inge (69) zorgde vijf jaar lang samen met haar man Hans (69) voor haar buren. Het mantelzorgen overkwam haar. En hoewel ze het graag deed, is er ook opluchting nu het voorbij is. Ze werkt af en toe nog een paar uur als verzorgende.


handen

Vanzelfsprekend

“Vijf jaar geleden kwamen wij in ons huidige appartement wonen. Twee deuren verderop woonde een ouder echtpaar, allebei kwakkelden ze met hun gezondheid. Hij had kanker gehad en zij had Parkinson en dementie. Ik zag de man, Theo, buiten met hun hondje lopen. Of beter: strompelen. Spontaan bood ik aan dat ik hem daar wel mee wilde helpen, als het een keer te veel werd. Een keer werd al snel vaker. Daar liep ik dan, mopperend met hun hondje door de regen. Het sloop erin. Haar gezondheid ging hard achteruit. Als Theo’s vrouw weer eens viel, klopte hij bij ons aan voor hulp. Ik heb zelf altijd in de zorg gewerkt en mijn man was ambulanceverpleegkundige. Voor Theo was het bijna vanzelfsprekend dat wij hem hielpen.”

Kerstcadeau

“Het gebeurde ook wel eens dat hij ons midden in de nacht wakker maakte. Het was voor ons elke dag spannend: valt ze wel of valt ze niet? Wij zijn inmiddels ook op leeftijd, de zorg werd steeds zwaarder. Dat Theo’s vrouw uiteindelijk werd opgenomen in een verpleeghuis, was een opluchting. Theo was heel verdrietig. In zijn eenzaamheid zocht hij veel contact. Regelmatig stond hij met gerookte paling, een zelfgemaakte zalmsalade of pasta op de stoep. Hij kon koken als de beste. Maar hij begon ook steeds meer te drinken. In 2024 zat hij met kerst dronken op zijn knieën achter zijn rollator voor onze deur inmiddels viel hij zelf door zijn alcoholisme namelijk ook regelmatig. ‘Daar heb je je kerstcadeau’, zei mijn zoon nog.”

Eerste contact

“Theo kreeg een noodknop om zijn pols en hij had ons zonder overleg als eerste contact opgegeven. Zijn kinderen wonen op zo’n 25 minuten rijden afstand, wij waren voor hem de logische eerste aangewezen personen. Hij had een goed netwerk om zich heen. Iedereen in de buurt kende hem en hij vroeg zonder aarzeling om hulp – om sigaretten te kopen, bijvoorbeeld. Als er iets met zijn tablet was, vroeg hij het aan Hans en ik mocht zijn broeken korter maken. Er zat geen rem op. Hij belde ons zelfs een keer op toen we in Vietnam zaten, met de vraag of we zijn hond even konden uitlaten. Uiteindelijk werd hij rond de jaarwisseling opgenomen in de Jellinek kliniek. Het vele drinken liep echt uit de hand.”

Lovende woorden

“Theo stopte met drinken en het ging een tijdje wat beter. Ik had voor onze buurt een Lief en Leed-straatje opgericht, een landelijk project voor meer saamhorigheid. De wethouder kwam langs voor de opening. Theo nam het woord en sprak lovende woorden. ‘Zonder Hans en Inge, was ik hier niet meer geweest’, zei hij letterlijk. Ik was ontroerd. Maar de kanker kwam terug en Theo ging achteruit. Hij kreeg 24-uurs thuiszorg en ik merkte een verandering in zijn gedrag. Op een dag viel hij enorm tegen me uit in de supermarkt, omdat ik hem met een buurvrouw wakker zou hebben gemaakt toen we even poolshoogte bij hem kwamen nemen. Dat vond ik heel heftig, het maakte me koud vanbinnen. Hij zat zichzelf in de weg, dat wist ik ook wel. Maar ik heb hem wel gezegd dat ik niet meer zomaar even langs zou komen. Uiteindelijk heeft hij zijn excuses aangeboden. Dat moest van zijn dochter.”

Met liefde gedaan

“Begin dit jaar verhuisde hij naar een hospice en daar ging het heel snel. Drie dagen na zijn vertrek uit zijn huis overleed hij. Die ochtend zijn Hans en ik nog langsgegaan, maar Theo sliep. Het appartement staat nu leeg en het is afwachten wie de nieuwe bewoners zijn. Ik weet wel dat ik niet zo snel weer al mijn hulp zou aanbieden, hoewel zorgen nou eenmaal in ons zit en we ook ontzettende softies zijn. Theo is een stukje van ons leven geworden. Het overkwam ons. We hebben het met liefde gedaan, maar we voelen ook opluchting dat het voorbij is. Op woensdag en zondag lopen wij op vaste tijden hard. Theo zat ons dan altijd op het bankje met zijn hondje op te wachten voor een praatje. Nu zitten wij daar alleen uit te puffen en is hij er niet meer. Op zulke momenten mis ik hem.”

Foto: Getty Images

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

LEES OOK

Lees meer Persoonlijke verhalen
Persoonlijke verhalen
012026 Vriendinclub 820x270

Uit andere media


Meer van Hester