Makelaar Mandy: ‘Dan staat Maureen op en trekt me mee naar haar slaapkamer’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Donderdag 14 mei

Donderdag begint al fout omdat Eva tegenover me zit met drie mappen, een marker en het gezicht van iemand die net heeft ontdekt dat territorium ook administratief kan worden afgebakend.
‘Nick en ik hebben besloten dat ik voortaan meekijk bij de lopende verkoopdossiers,’ zegt ze.
Ik kijk op van mijn scherm. ‘Meekijkt?’
‘Ja. Gewoon. Zodat er meer overzicht is.’
Overzicht. Het nieuwe woord uit Eva’s woordenboek.
‘Mijn dossiers bedoel je?’ vraag ik.
Eva glimlacht. Niet vriendelijk. Niet onaardig. Precies ertussenin. ‘Onze dossiers, Mandy. We werken hier tenslotte als team.’
Achter de schermwand hoor ik Nick iets verschuiven. Geen woord natuurlijk. Die man heeft een wonderlijk talent om fysiek aanwezig en moreel afwezig te zijn tegelijk.
Ik wil iets snedigs zeggen, maar precies dan trilt mijn telefoon.

Rens

Rens.
Hoe is het met Deur & Drol? Of was het Deur & Drama?
Normaal zou ik lachen. Vandaag niet.
Vandaag voel ik ineens alles tegelijk. Robbert die me dinsdag aankeek alsof ik totaal in de stress zat. Hij heeft natuurlijk gelijk, maar nu hebben we bonje. De BN’er die gisteren in één adem mijn lichaam veroverde en mijn bedrijf ‘ons project’ noemde. Eva die tegenover me zit alsof ik haar puppy ben. En ergens daaronder dat nieuwe mailadres, die domeinnaam, die proef met gevelletters, dat kleine waanzinnige gevoel dat ik iets aan het bouwen ben waarvoor ik misschien helemaal niet sterk genoeg ben.
Ik leg mijn telefoon weg, maar het is al te laat.
Er glijdt een traan over mijn wang. Nat verraad op mijn gezicht.

Maureen

Ik veeg hem meteen weg, maar Maureen heeft het gezien.
Ze loopt naar me toe, legt haar dossier neer, en zegt veel te zakelijk: ‘Mandy, loop je even mee? Ik moet iets met je doornemen.’
Eva kijkt op. ‘Kan dat niet straks? Nick en ik wilden net—’
‘Nee,’ zegt Maureen.
Meer niet.
En dat ene woord is genoeg.
Vijf minuten later staan we buiten. Ik adem alsof ik net uit een veel te warme lift kom.
‘We gaan wat drinken,’ zegt Maureen.
‘Ik moet werken. Het is nog niet eens lunchtijd.’
‘Je moet niet breken waar Eva bij zit. Gun haar dat plezier nou niet.’
Daar heb ik geen antwoord op.

Haar huis

Maureen rijdt. Ik laat het gebeuren. Pas als ze haar straat in draait, besef ik waar we zijn.
Haar huis.
De twee-onder-een-kap waar ik maanden geleden ook naar binnen liep met een hoofd vol verwarring.
‘Is dit verstandig?’ vraag ik terwijl ze de voordeur opent.
‘Waarschijnlijk niet,’ zegt ze. ‘Maar koffie op kantoor was dat ook niet.’
Binnen ruikt het naar schoon wasgoed, hout en een vaag restje parfum. Ze schuift het gordijn half dicht tegen het felle zonlicht. Precies daardoor voelt het intiem.
‘Water? Wijn?’
‘Water. En thee alsjeblieft.’
‘Met chocola?’
Ze lacht, pakt een reep Verkade en schenkt twee mokken vol.

Alles komt eruit

Ik neem één slok en dan breek ik alsnog.
Alles komt eruit. De domeinnaam. Deur & Dam. Het pand dat ik stiekem huurde. De BN’er waarmee ik al ruim een half jaar afspreek en die zonder overleg iemand heeft warm gemaakt. Robbert die me aan het twijfelen bracht. Eva die steeds verder opschuift. Nick die niets zegt. Mijn angst dat ik straks iets begin en dat iedereen achteraf zegt dat ze allang zagen dat ik het niet kon.
Maureen luistert zonder me te onderbreken.
Dat is gevaarlijk bij haar. Ze luistert zo goed dat je vanzelf meer vertelt dan gepland.

Fles wijn

Als ik klaar ben, staat ze op en pakt in de keuken een fles wijn. Ik hoor de kurk knallen en even later staat ze voor me met twee glazen en een volle fles.
‘Dus,’ zegt ze rustig als ze de twee glazen vult. ‘Je bent niet gek. Je bent weg aan het gaan.’
Die zin komt harder binnen dan Eva’s hele ochtend.
‘Ik weet niet of ik het kan.’
‘Dat weet niemand als hij begint.’
‘Robbert denkt dat ik doordraai.’
‘Robbert is bang dat hij je kwijtraakt aan iets wat groter is dan zijn grapjes.’
Ik kijk op.
Maureen haalt haar schouders op. ‘Misschien heb ik het mis.’
‘Nee,’ zeg ik zacht. ‘Ik denk het niet.’

Bijna pesten

Ze komt naast me zitten op de bank. Niet tegen me aan. Net niet.
‘En jij?’ vraag ik. ‘Vind jij dat ik het moet doen?’
Ze kijkt naar haar glas. Dan naar mij.
‘Ik vind dat jij jezelf daar niet langer klein moet laten maken. Het wordt bijna pesten. Ze keek zo op naar jou in het begin. En nu is ze met mijn broer en is ze je eindelijk de baas. Denkt ze.’
Het blijft even stil.

Te veel warmte

Mijn keel wordt dik, maar dit keer huil ik niet. Daarvoor zit er te veel warmte in mijn buik. Te veel herinnering ook. Deze bank. Haar hand destijds op mijn huid. Haar mond. Daarna haar slaapkamer. Dat rare, zachte besef dat Maureen mij op een andere manier ziet dan bijna iedereen.
‘Maureen…’
‘Ik weet het,’ zegt ze.
‘Wat weet je?’
‘Dat dit ingewikkeld is.’
Ze glimlacht niet. Dat maakt het eerlijker.
Haar hand komt op mijn knie. Rustig. Vraag en antwoord tegelijk.
Ik zou kunnen zeggen dat dit niet slim is. Dat we collega’s zijn. Dat ik al genoeg brandhaarden heb. Dat ik Tijn nog steeds niet uit mijn systeem heb, en de BN’er veel te veel erin zit. Dat Robbert momenteel ergens boos in mijn hoofd zit met een bak mosterd.
In plaats daarvan leg ik mijn hand op die van haar.
Ze buigt naar me toe en kust me.

‘Ontspan jezelf’

Mijn glas blijft op tafel staan. Haar hand glijdt naar mijn nek. Ik voel haar adem, haar mond, haar haren langs mijn wang. Er is niets vluchtigs aan Maureen. Niets achteloos. Ze kust alsof ze oplet. Alsof ze onthoudt waar ik zachter word, waar ik juist terugduw, waar mijn adem hapert.
‘We kunnen stoppen,’ zegt ze tegen mijn lippen. ‘We moeten terug naar de zaak.’
‘Niet nu. Ik los dat wel op. Ontspan jezelf.’
Ze kijkt me één seconde aan. Dan staat ze op en trekt me mee.

Slaapkamer

Boven is haar slaapkamer halfdonker. Het dekbed strakgetrokken, een stoel met kleding erover, gewone dingen die de spanning alleen maar groter maken. Mijn blouse gaat open onder haar vingers. Ik trek haar truitje omhoog en ze helpt me, haar donkere, prachtige haar valt los, haar ogen zijn donkerder dan ze beneden waren.
Ze kijkt naar me alsof ik niet het probleem van de dag ben, maar het enige waar ze nu tijd voor heeft.
Dat doet iets met me.
Mijn rug raakt het matras. Maureen buigt over me heen. Masseert me. Ze pakt wat bodylotion van het nachtkastje en streelt mijn rug. Mijn billen. Rustig. Drukkend. Heerlijk. Ik ontspan. Voel hoe ze mijn huid vastpakt en loslaat. Zij kneedt. Ik adem uit.

Gelijk

Na een half uurtje buigt ze voorover. Haar mond volgt mijn hals, mijn sleutelbeen, lager, en ik voel hoe mijn lijf, dat zo onder spanning stond, eindelijk niets meer hoeft te bewijzen. Ik ben veilig.
Ik kreun zacht.
Zij glimlacht tegen mijn huid.
‘Daar ben je,’ fluistert ze.
En dat is misschien wel het ergste en het mooiste tegelijk. Dat ze gelijk heeft. En dan kussen we elkaar opnieuw en streel ik haar borsten…

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Hij schuift mijn rok omhoog. ‘Jij bent gevaarlijk”

Makelaar Mandy: ‘Robbert maakt geen grapjes vandaag. En dan komt het’

Makelaar Mandy: ‘Beschikbaar. Mijn maag maakt meteen een flinke sprong’

Makelaar Mandy weekoverzicht: een spannende stap en de perfecte naam

Makelaar Mandy: ‘Mijn vingers gaan vanzelf. Daar staat het. BAM’