Persoonlijke verhalen

Angéla: ‘De geboorte van mijn tweeling ging bijna mis’

Een medische fout na de geboorte van haar twee zoontjes werd Angéla (43) bijna fataal. “Gelukkig was het mijn tijd nog niet en ben ik teruggekomen bij mijn prachtige gezin.”

Angéla: “Laatst vond ik foto’s op onze computer van mezelf op het kritieke moment. Ik wist niet dat die gemaakt waren. Een verpleegkundige had vastgelegd hoe ik afscheid nam van mijn man en onze pasgeboren tweeling. Ik schrok van wat ik zag. Mijn lijkbleke gezicht, met een traan op de wang. Mijn kinderen die bij me liggen. En mijn man, die liefdevol naar me kijkt. Ik kreeg er kippenvel van. Eens te meer besefte ik dat het echt menens is geweest. Ik was bijna dood. Dat is bijzonder en heftig. Ik wist het wel in mijn herinnering en van gesprekken met mijn man. Maar mijn eigen sterfelijkheid op foto’s zien, maakte het voor mijn gevoel nog echter.”

Tweeling
“Mijn lijf heeft het tien jaar flink te verduren gehad. In mijn vorige relatie kreeg ik door een bloedstollingsafwijking zeven miskramen. Daarna verloor ik een tweeling na vier maanden zwangerschap, doordat de navelstrengen verstrikt zaten. Uiteindelijk werd ik moeder van een dochter en daarna van een zoon. Ik dacht aldoor dat ik nog een tweeling zou krijgen, en dat klopte. Met mijn huidige partner Feije, die ook al twee kinderen had, werd ik zwanger van onze tweeling. De avond voor mijn geplande bevalling, nu drie jaar geleden, kreeg ik een naar voorgevoel. Mijn dochter en zoon, toen vier en drie jaar, liepen de trap op om naar bed te gaan. Ik zei hen welterusten en keek hen na. Opeens overviel mij de gedachte: ik zie hen nooit weer… Het was nergens op gebaseerd, maar ik moest heel erg huilen.”

Geen slim idee
“De bevalling verliep goed. Lars en Timo werden op de natuurlijke manier geboren en alles was in orde. Omdat het al laat was, moesten we een nachtje in het ziekenhuis blijven. Rond half één ’s nachts gaf een verpleegkundige mij een injectie met bloedverdunners. Die had ik tijdens mijn zwangerschap vanwege mijn bloedstollingsafwijking ook gekregen, maar na de bevalling waren ze niet meer nodig. Ik ben zelf verpleegkundige en op dat moment leek het mij geen slim idee. Maar de gynaecoloog had ze voorgeschreven, en daarom gebeurde het toch. Een half uur later kreeg ik vreselijke pijn, alsof er een mes in mijn buik sneed. De verpleegkundigen drukten op mijn buik, waarna er een groot bloedstolsel loskwam en de pijn verdween. Twintig minuten later begon de ellende van voren af aan. Weer pijn, weer duwen, weer stolsels. Vervolgens raakte ik in een shock. Ik begon heel erg te rillen en te zweten. Ik verloor te snel te veel bloed. Mijn baarmoeder was door de tweelingzwangerschap ver uitgerekt en trok niet goed meer samen. De wond die vanbinnen zat, bleef bloeden en de bloedverdunners die ik gekregen had, verergerden dat. Ik werd in aluminiumfolie gepakt en moest met spoed naar de OK. ‘Bel haar man’, hoorde ik een verpleegkundige zeggen. ‘Die komt niet meer op tijd’, antwoordde een ander.”

Heel sereen
“De volgende morgen werd ik wakker op mijn ziekenhuiskamer. Mijn man zat naast mijn bed. In mijn baarmoeder was een ballon geplaatst om de wond dicht te drukken en ik kreeg weeënopwekkers, waardoor mijn baarmoeder zich zou samentrekken. Mijn lijf wilde persen. Volgens de gynaecoloog hoorde dat erbij. Maar het ging opnieuw mis, ik kreeg weer die hevige pijn. Ondanks de ballon ging het bloeden gewoon door. Ik raakte weer in shock, de ballon werd met spoed verwijderd. Mijn bloeddruk daalde nog verder. Ik kreeg negen bloedtransfusies en zwol helemaal op van al het vocht dat ik kreeg toegediend. Mijn man stond naast me te huilen. Ik weet het nog tot in detail. ‘Wat is er?’, vroeg ik. ‘Waarom huil je?’ ‘Er is niks’, stamelde hij.

Lees het hele verhaal van Angéla in Vriendin 49. 

Was het bij jou ook kantje boord door een medische fout en wil je daarover vertellen? Mail je verhaal naar post@vriendin.audax.nl of praat mee op ons forum

Reageer op dit artikel