Leonie heeft een kind van haar getrouwde minnaar

Diana: ‘Als ik eerlijk ben, vind ik mezelf geen goede moeder’

Diana (42) is een alleenstaande moeder en heeft drie kinderen van tien en negen. Ze vindt zichzelf geen goede moeder, omdat ze hun geen liefde kan geven. “Als mijn dochter zegt dat ze van me houdt, krijg ik met moeite ‘ik ook van jou’ over mijn lippen.”

Knuffelen

Diana: “Gisteren vroeg mijn jongste zoon Denzel van negen het me nog: ‘Mama, waarom wilt u mij niet even knuffelen? Ik heb zo’n buikpijn.’ Ik antwoordde dat hij niet moest zeuren en dat hij een stoere jongen moest zijn. Met moeite gaf ik hem een aai over zijn bol. Ik weet dat hij hunkert naar mijn liefde, maar ik kan het hem gewoon niet geven. Iets weerhoudt me. Ik voel nooit de behoefte hem of mijn oudste twee kinderen vast te pakken of te kussen. In mijn ogen maakt dat me een ontaarde moeder. Of in ieder geval voldoe ik niet aan de standaard. Natuurlijk hou ik van mijn kinderen, in de zin dat ik er niet aan moet denken dat hen iets ergs overkomt. Maar ik ben geen oermoeder die niets liever doet dan bij haar kinderen zijn en uren met een boekje op schoot zit, naar Artis gaat of de hele dag complimenten uitdeelt. Daar heb ik ook geen tijd voor. Ik ben een alleenstaande, hard werkende moeder. Ik verwacht van mijn kinderen dat ze beleefd zijn en hun steentje bijdragen aan het huishouden. Als ze uit school komen, moeten ze hun klusjes doen, zodat ik ook eens een moment voor mezelf heb. Zo’n moment breng ik liever languit in bad door met een tijdschrift of rustend op de bank dan met mijn kinderen.”

Liefdesverdriet

“Negen jaar geleden kwam ik onverwachts alleen te staan. De man met wie ik samen was, Kenneth, de liefde van mijn leven en de vader van mijn kinderen, verliet ons van de ene op de andere dag. Waarschijnlijk trok hij ons grote gezin niet. Maar drie kinderen binnen twee jaar was ook niet bepaald míjn keuze. Kenneth wilde graag een zoon, dus stopte ik met de pil toen we vijf jaar samen waren. Ik raakte zwanger en we bleken een tweeling te krijgen. Dat zorgde voor een hoop hectiek thuis. En toen Regilio en Jill amper drie maanden oud waren, raakte ik dwars door de pil heen wéér zwanger. Mijn ex nam de benen toen ik hoogzwanger was van Denzel. Mijn kraamtijd werd een hel. Ik lag dagenlang huilend in bed en wilde niets weten van mijn nieuwe baby. Ik had niet alleen pijn na mijn loodzware bevalling, maar ook liefdesverdriet om Kenneth. Gelukkig kwam mijn zes jaar jongere zus Joyce over uit Suriname. Zij woonde de eerste maanden bij ons in, anders had ik het nooit gered met de zorg voor twee dreumesen en een baby.

Mijn vrije leven was na de komst van de kinderen in één klap over. Ik moest keihard werken om het hoofd boven water te houden. Tot aan mijn zwangerschappen had ik fulltime in een apotheek gewerkt. Ik zou eigenlijk drie dagen gaan werken, maar dat kon ik me zonder partner niet meer permitteren. Financieel redde ik het niet met een salaris voor slechts 26 uur, want mijn ex droeg niets bij. Hij was met de noorderzon vertrokken en taalde niet meer naar zijn nageslacht. De kinderen hadden alleen mij en mijn familie. Aandacht en zorg kregen ze vooral van mijn zus, en later van twee nichten die verderop wonen. Zij pasten op als ik aan het werk was en hielpen me met de opvoeding. Ik kampte met depressieve klachten. Zeker die eerste jaren had ik het emotioneel erg zwaar. Alleen op een flatje met drie kleine kinderen, elk dubbeltje omdraaiend, was niet het leven dat ik voor mezelf had bedacht. Ooit droomde ik van een opleiding tot intensivecareverpleegkundige. Nou, die droom kon ik uit mijn hoofd zetten.”

Lees ook: Milou: ‘We zijn gescheiden, maar stiekem hou ik nog van hem’

Amper liefde

“Mijn jeugd is ook niet gemakkelijk geweest. Ik ben geboren en getogen in Suriname. Als oudste dochter in een gezin met vier meiden en drie jongens hielp ik veel mee in het huishouden. Ik maakte met moeite mijn school af, want thuis wachtte een hoop werk. Mijn ouders zijn nog steeds bij elkaar, maar mijn vader heeft al jaren meerdere buitenvrouwen. Mijn moeder is een labiele vrouw die eigenlijk de keuken niet uitkwam en het gelukkigst is boven potten en pannen. De zorg voor haar kinderen liet ze volledig over aan mij, en de opvoeding aan mijn vader, die nogal last had van losse handjes. Of eigenlijk gebruikte hij niet eens zijn handen, maar een stok om ons terecht te wijzen. Ieder kind had zijn eigen exemplaar met zijn naam erop, dus als je iets stouts had gedaan, moest je je eigen stok pakken, zodat hij je daarmee een paar fikse klappen kon geven. Als oudste had ik het meeste te verduren. Vaak nam ik de schuld op me voor een jonger broertje of zusje, omdat ik het zielig vond als de kleintjes hard op hun billen kregen. Daardoor ging er geen dag voorbij dat ik geen slaag kreeg. Soms zat ik helemaal onder de blauwe plekken en bloeduitstortingen. Maar niemand die daar iets over zei. Er was geen kindertelefoon die ik kon bellen en lijfstraffen waren in die jaren redelijk normaal. Ook mijn moeder vond die mishandelingen niet te ver gaan, nee. Ze was te veel met zichzelf bezig. Ze had ook weinig tijd voor affectie. Ik kan me niet heugen dat ze me ooit vast heeft gepakt. We kregen amper liefde thuis. Heel soms van een tante die medelijden had, of van onze oma. Of we gaven het aan elkaar. Mijn vader bewaarde zijn kussen en aanhalingen voor zijn andere vrouwen en kinderen, denk ik. Pas toen ik Kenneth ontmoette en met hem naar Nederland verhuisde, ontdekte ik wat houden van is. Hij was lief voor me en ik genoot van zijn liefde. Helaas heeft dat niet lang zo mogen zijn.”

Plezier missen

“Als ik érgens trots op ben, dan is het dat ik mijn kinderen nooit met één vinger heb aangeraakt. Ik heb echt wel meerdere malen tot tien moeten tellen als ze iets uitvraten, maar ik heb me altijd weten te beheersen. Slaan vind ik verwerpelijk. Mijn kinderen kunnen me later dus nooit verwijten dat ik ze lichamelijk heb mishandeld en ik geloof ook niet dat ik ze geestelijk veel aandoe. Ik ben streng, maar rechtvaardig. Ik eis dat de kinderen mij en andere volwassenen met u aanspreken en respect hebben voor anderen. Maar dat lijkt me niet onredelijk. Ik geloof niet dat ze daarvoor in therapie zouden moeten en ik denk dat ze er later ] juist veel profijt van hebben. Wel missen ze een hoop plezier met mij. Ik onderneem weinig met mijn kinderen. Ze gaan naar school en in de vakanties zijn ze bij familie, omdat ik dan ook moet werken. Ik neem ’s zomers drie weken vakantie op, maar dan geef ik ze een strippenkaart voor het zwembad en laat ik ze een beetje vrij. Toen ze kleiner waren, ging ik nog wel mee, nu blijf ik meestal op mijn balkon zitten of lig ik bij te komen op de bank. Ik ben nog nooit met ze naar een dierentuin of pretpark geweest, of op vakantie. Ze zijn weleens naar de Efteling geweest, met een vriendje mee of op schoolreisje. Ik kan het niet opbrengen om een hele dag of week alleen met drie kinderen door te brengen. Dat vind ik echt te vermoeiend na een volledige werkweek, boodschappen doen en het huishouden draaiende houden.”

Batterij opladen

“Eens in de drie jaar ga ik drie weken naar Suriname. Alleen. Ik spaar mijn vakantiegeld om een ticket te kopen en logeer bij mijn familie. Heerlijk. Ik ga in Suriname lekker uit eten, of we koken met elkaar. Met mijn jongste zussen en oudste nichten ga ik dansen. Ik heb die weken echt nodig om mijn batterij op te laden. Het is ook de enige uitspatting die ik mezelf toesta. Ik ga nooit uit, op een kerstborrel van mijn werk na, en ik zit avond aan avond thuis. Ik zie mezelf niet snel in een nieuwe relatie stappen. Geen enkele man zit toch te wachten op een moeder met drie kinderen? Van familieleden krijg ik weleens commentaar dat ik mijn kinderen tekort doe, omdat die het begrip vakantie niet kennen. Maar ik weet zeker dat ze het ook fijn vinden om die weken door te brengen bij tante Joyce, die nu ook in Nederland woont.”

Heel soms jaloers

“Inmiddels zijn Regilio en Jill tien jaar en Denzel is negen. In materieel opzicht komen ze niets tekort. We hebben het nog steeds niet breed, maar ze gaan keurig gevoed en gekleed naar school en hebben een eigen telefoon en spelcomputer. Ik zie er streng op toe dat ze op het rechte pad blijven en geen foute vriendjes krijgen. Maar ik denk dat daar mijn zorgzaamheid wel ophoudt. Als ik eerlijk ben, ben ik gewoon geen goede, liefhebbende moeder. Het klinkt heel hard, maar mijn kinderen zouden beter af zijn geweest als mijn zus ze had geadopteerd. Zij heeft dat nooit aangeboden, omdat ze naar een eigen gezin verlangde, maar de kinderen zien haar wel als een tweede moeder. Zij is degene die kaart- en gezelschapsspelletjes met ze doet. En als er iets is, gaan ze eerder naar tante Joyce dan naar mij. Nee, dat steekt me niet. Ik ben er juist wel blij om, want ik weet me geen raad als ik een kind moet troosten. Joyce heeft inmiddels zelf twee kinderen en is een geboren mama. Ik kan af en toe jaloers naar haar kijken. Zij heeft van nature wat ik in mijn genen mis en ook nooit heb geleerd.”

Juist heel liefdevol

“Gelukkig hebben mijn kinderen het niet zo erg door. Denzel, de jongste, is erg gevoelig en hij maakt weleens een opmerking. Maar gek genoeg zijn ze alle drie juist heel liefdevol naar mijtoe. Vooral mijn dochter zegt vaak ‘Mama, ik houd van u’. Meestal brom ik dan iets terug. Ik krijg met moeite ‘ik ook van jou’ over mijn lippen. Dat voelt niet goed. Nu ik mijn verhaal vertel aan Vriendin, schrik ik ook wel van de kilte van mijn woorden. Ik ben er niet trots op dat ik niet op die manier van mijn kinderen hou zoals alle andere moeders dat wel doen. Maar ik ben tenminste wel bij hen gebleven. Anders dan hun vader, van wie ze nooit meer een levensteken hebben gehad, ben ik niet weggelopen en heb ik mijn verantwoordelijkheid genomen. Ik wil geen medelijden opwekken, maar mijn leven is niet
makkelijk verlopen en mijn kinderen hebben tenminste één ouder die in hun leven is. Misschien dat onze band verbetert als ze groter zijn en ik weer wat meer tijd voor mezelf krijg.”

Lees ook: Marijke: ‘De vriendin van mijn zoon is net zo oud als ik, dat is toch niet gezond?’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Heb jij ook moeite om liefde te geven aan je kinderen?

  • Moemsy
    Moemsy
    Ik voel onvoorwaardelijke liefde voor mijn dochter. Bij haar geboorte was dat wel iets anders omdat ik in een depressie kreeg. Maar ik heb er hard aan gewerkt en voel alleen maar liefde voor mijn troelaatje. Ik zeg het dan ook vaak tegen haar :inlove:
    Beantwoorden
  • sandrasoekias@gmail.com
    sandrasoekias@gmail.com
    Hopelijk zijn er anderen (vader, opa's, oma's, tantes, ooms) die de kinderen van Diana wél liefde kunnen geven !
    Beantwoorden
  • milstar
    milstar
    ben wel beetje kriebelig van lezen van artikel. Ze zegt dat ze in iedergeval er voor haar kinderen is en je dat niet kan zeggen van hun vader. Maar als je dochter zegt ik hou van je mama dan hunkert ze naar een knuffel terug. Kinderen kunnen er niets aan doen dat de vader weg is, ga genieten van je kinderen, daar krijg je juist energie van, je zult zien hoe de kinderen genieten als je ze een dagje meeneemt naar e.o.a leuk park, strand of iets dergelijks.
    Beantwoorden
  • agmvanwessem
    agmvanwessem
    :inlove:ik hou van mijn kids....onvoorwaardelijk..liefde geven ...is liefde ontvangen...voorwwaardelijk verbonden....love ❤
    Beantwoorden
  • kobis
    kobis
    Ik kan mij niet vinden in het verhaal hierboven. Ik werd er zelfs beetje boos over. De kinderen zijn weer de dupe. Laat dan helemaal geen derde kindje komen. Mijn advies,ga in therapie om je Kinderen liefde te kunnen geven,want je zegt gelukkig sla ik ze niet,maar je mishandelt ze wel fysiek op deze manier en dat is net zo erg.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Kiki
    A no spotu. Je slaat ze niet maar emotioneel komen ze veel te veel te kort!!! En dat kan zoveel impact hebben. Je zegt zelf: ik kan mij niet herinneren dat mijn moeder mij ooit heeft geknuffeld. Blijkbaar vind je dat zonde maar waarom moet je dan die geschiedenis herhalen? Je moet kappen met je zelf medelijden er zijn genoeg andere die ook 3 kinderen hebben, alleenstaand zijn en fulltime werken. Ik lees alleen maar ik, ik, ik. Maar waar zijn je kinderen? Je kinderen zijn je alles!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Mayfa
    Ik kan me niet voorstellen dat je de liefde die jezelf als kind niet hebt gehad, toch heel erg gemist moet hebben. Liefde geven aan je kinderen is het belangrijkste wat een kind nodig heeft in het leven. Ik heb het ook totaal niet mee gekregen. Maar juist omdat ik het ontzettend heb gemist en het zit gelukkig wel in mijn genen, ben ik erg van het knuffelen. En ook ik heb zeker geen perfecte moeder. Maar kom zeg, dat je het niet kunt opbrengen leuke gezellige stapjes te ondernemen, vindt ik echt niet gewoon.Misschien is het verstandig om eens hulp te zoeken hiervoor. Want je schaadt je kinderen hier wel degelijk mee. Waarom heb je eigenlijk kinderen genomen dan?
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Chris
    Ik snap dat je een moeilijke jeugd heb gehad maar liefhebben kun je leren.. en oefenen.. een therapeut kan je hierbij helpen. Ik haal uit dit artikel dat jou kinderen hunkeren naar jou liefde en daarom steeds ik hou van jou zeggen. Als jij dit hun hele jeugd blijft afwijzen en alleen op vakanties blijft gaan (dit gedrag had mijn moeder ook) dan zadel je ze echt op met een borderline stoornis of iig een laag zelfbeeld dus ik zou er wel aan werken anders hoef je van hen niet te verwachten dat ze gezellig op de koffie komen als ze groot zijn en jij is een keer tijd heb.. sterkte
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Nona
    Best wel heftig om te lezen, dat je van jezelf zegt dat je geen liefhebbende moeder bent. Ik denk ook dat je ergens je kinderen kwalijk neemt dat zij jouw vrijheid hebben weg genomen wat eigenlijk komt door hun vader die jullie in de steek heeft gelaten. Je moet je zelf dwingen om je kinderen te knuffelen ze hebben dat nodig! Doorbreek die cirkel en zorg niet dat jou kinderen straks hun eigen kinderen dit meegeven. Jou tijd komt wel eerst je kindjes
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Pas
    Ik denk omdat je zelf nooit liefde hebt gekregen, je ook niet weet hoe je het moet geven. Ik kon nooit knuffelen maar door mijn partner en Kids nu wel
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Manouk
    Jij hebt echt héél veel therapie nodig. Jeetje ! Heb je dan niet door dat die kilheid van je jeugd je karakter van nu heeft gevormd ? Ik denk dat je het nooit hebt geaccepteerd.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Susan
    Moeite om genegenheid te tonen komt hoogstwaarschijnlijk door haar jeugd. Het komt zeker wel kil over, maar ik heb het met haar te doen. Ze zit vast in een situatie waar ze liever niet in had gezeten. Meid, je doet je best en ik hoop dat je leven iets makkelijker wordt. Ik hoop dat je er ooit van kan genieten. Zoek een therapeut op en praat erover. We zijn uiteindelijk allemaal mensen, ieder met zijn eigen complexe mix aan problemen.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Juud
    Ga in therapie ! Dit kan je je kinderen toch niet aandoen! Je mishandelt ze niet lichamelijk maar wel geestelijk! Vreselijk voor je kinderen om te moeten smeken om je liefde. Raap je zelf bij elkaar en doe er iets aan in plaats van het goed praten voor jezelf! Met zelfmedelijden is nog nooit iemand verder gekomen. Je verhaal raakt me enorm, je kinderen houden hier zeker iets aan over en dat is jou schuld. Wanneer je kiest voor kinderen ben je zelf niet meer het belangrijkste. Sterkte
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Loes
    Jeetje wat makkelijk zeg... je situatie (die inderdaad niet gemakkelijk is) als excuus gebruiken om een totale egoïst uit te hangen. Arme kinderen! Get over yourself en stap uit die slachtofferrol! Je kinderen hebben hun moeder nodig! En jij hebt hen ook nodig. Laat ze dat zien en voelen!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Nathalie
    Maar ik snap wel dat je na een lange dag werken kan genieten van wat me-time. Persoonlijk combineer ik dat met in de buurt van mijn kinderen te zitten en mijn boek/ krant te lezen. Terwijl zij braaf spelen. Als ze dan een knuffel vragen dan sta ik klaar.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Pleunie
    Ik vind het erg sneu dat deze moeder zich zo voelt. Het kost haar veel energie om er op deze manier voor haar kinderen te zijn, maar kinderen hebben toch liefde en genegenheid nodig om op te groeien als zelfverzekerde en gelukkige volwassenen. Het gaat niet alleen (juist niet) om, om materieel niets te kort te komen. Je gunt jezelf niet veel. Of zo ervaar je het in ieder geval, als ik het goed lees. Misschien daar mee beginnen? Kleine momentjes voor jezelf, afwisselen met momentjes met je kinderen. Ene avond boekje lezen oid, andere avond samen iets doen. Waar zie je tegenop met een dag doorbrengen met je kinderen? Maak een lijstje met positieve en negatieve dingen. Probeer ook de positieve dingen te zien, probeer misschien een andere activiteit te verzinnen wat je wel leuk vindt. Voor je kinderen maakt het niet uit wat ze doen, zolang het maar met jou is. Dus kies iets waar jij blij en los van wordt; misschien niet een speeltuin of pretpark, maar juist ergens karaoke zingen of een stadsspeurtocht of een escape room (zijn er ook voor kinderen!) of vraag rond voor ideeën. Ik vermoed dat je nog veel last hebt van het feit dat je in de steek bent gelaten door iemand van wie je houdt /hield. Zorg ervoor dat je dat verwerkt (al dan niet met professionele hulp) en zorg ervoor dat je kinderen niet later hetzelfde over jou zeggen, maar dan 'emotioneel in de steek gelaten'. Vraag je zus om tips! Ga samen met haar een uitje met de kinderen doen, zodat je evt tussendoor een momentje voor jezelf kan pakken en zij jou kan helpen om te binden met je kinderen. Misschien ben je geen oermoeder, maar je kunt wel leren om een fijne moeder te zijn. Daar plukken jullie alle 4 de vruchten van. Enne, er zijn zat mannen die jou wel zien zitten, met een beetje zelfvertrouwen! Ook met 3 kinderen, zo te horen zijn het schatten van kinderen. Ik wens je het allerbeste en maak er iets moois van samen!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Odessa
    Wat heftig dat je je zo voelt! Er klinkt veel pijn door in je verhaal. Ik snap dat je jezelf probeert te troosten met de gedachten dat je je kinderen niet in de steek laat, maar ze komen wel te kort. In de psychologie noemen ze dit emotionele verwaarlozing. Het is heel schadelijk voor opgroeiende kinderen. Het is niet jouw schuld! Uit je verhaal blijkt dat je een stevig jeugd trauma hebt en ook erg veel verdriet hebt doordat je partner je in de steek heeft gelaten. Dit is heel begrijpelijk vind ik. Ik begrijp uit het feit dat je dit verhaal naar buiten brengt dat je eigenlijk graag hulp zou willen. En die hulp heb je ook echt nodig. Ik denk dat je worstelt met een depressie en ook daardoor niet goed bij je gevoel kan. Ik denk dat het een groot cadeau aan jezelf en aan je kinderen is als je in therapie gaat. Hiermee kun je de cirkel van negativiteit doorbreken. Therapie is hard werken, maar de beste investering die je kunt doen in jezelf! Ik weet zeker dat het je uiteindelijk geen moeite meer zal kosten om van je kinderen te houden en zelfs affectie te tonen! Je houdt zielsveel van je kinderen, alleen door alles wat er gebeurd is zit je in de overlevingsmodus en heb je je afgesloten van je gevoel. Het is nooit te laat! Heel veel succes en liefde gewenst 😘
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Melissa
    Ik wil een ieder met deze problematiek adviseren om in therapie te gaan. I.p.v. op vakantie te gaan kan je het geld gebruiken om je eigen risico te betalen voor de therapiesessies bij een psycholoog.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Kimberly
    Ik kind dit verhaal niet eens af maken. Wat een egoïst en denken dat door het zo even te zeggen, dit gedrag maar geaccepteerd moet worden. Deze kinderen missen liefde, afectie.... zoooo belangrijk! Kijk niet naar je eigen behoefte of gemis maar naar de behoeften en gemis van al deze kinderen. Jammer... gelukkig is er een zus die we liefde kan geven!
    Beantwoorden

Gerelateerde artikelen