Tanya en haar man ontvluchtten het Amerika van Trump

Amerika

Tot afgelopen zomer woonden Tanya met haar man Rodney en hun kinderen in Amerika. Ze leidden gewone levens: Tanya en Rodney werkten allebei, de kinderen gingen naar school, de jongste naar de kinderopvang. Tanya: “Het leven was duurder geworden voor ons, net als voor iedereen in Amerika. Rodney en ik moesten hard werken om rond te kunnen komen. We hadden allebei een baan: ik was in dienst bij een luchtvaartmaatschappij en runde daarnaast een e-commercebedrijf. Maar we waren gelukkig als gezin. We woonden in de staat Washington, vlakbij Seatlle, in een prachtige omgeving, en we vonden het heerlijk om samen met de kinderen buiten te zijn, in de bergen, om te wandelen of te skiën. Zo konden we de stress een beetje kwijt van al dat harde werken.”

Zorgen over de toekomst

Maar die stress hadden Tanya en Rodney niet alleen van hun werk, vertelt ze. “We vonden dat het in Amerika de verkeerde kant opging en maakten ons zorgen over de toekomst van onze kinderen.” Die zorgen begonnen toen Donald Trump in 2016 voor de eerste keer werd gekozen als president. Tanya: “Ik zag niet aankomen dat hij zou worden verkozen en was boos en beduusd. Hij voelde niet als een goed persoon die om de inwoners van Amerika gaf. Ik ervoer hem meer iemand die alleen maar bezig was met zichzelf, met de bedrijven in Amerika, en met zorgen dat rijke mensen nóg rijker zouden worden.”

Trump

De eerste termijn waarin Trump president was, van 2017 tot en met 2021. “Toen hij in 2025 weer meedeed aan de verkiezingen, zeiden Rodney en ik tegen elkaar dat we naar het buitenland zouden verhuizen als hij voor de tweede keer president zou worden. Dat was half als grap bedoeld, we dachten toen niet dat we dat écht zouden doen. Al hadden we altijd al als wens om een tijdje in het buitenland wonen. Niet zozeer om politieke redenen, maar Rodney en ik hielden ervan om te reizen. Het leek ons ook goed voor de kinderen om een tijdje in een ander land te wonen. Vorig jaar januari werd Trump nog een keer gekozen als president. Noem ons naïef, maar dat zagen we nog minder aankomen dan de eerste keer. We hadden ook niet gedacht hoe erg het zou worden. Maar dat werd het wel. Tegen de tijd dat het lente werd, dachten we: misschien moeten we echt gaan emigreren.”

On-Amerikaans

Er was niet echt één moment aan te wijzen waardoor Tanya en Rodney besloten om hun moederland te verlaten. “Het waren allemaal dingen bij elkaar die tot dat besluit leidden,” zegt Tanya. Een van de ergste dingen vonden Tanya en Rodney de gewelddadige manier waarop de Amerikaanse immigratie- en douanedienst ICE tekeerging en migranten oppakten. Tanya: “Ik vond dat zo barbaars en on-Amerikaans. Maar wat ik ook zorgelijk vond, was dat onder Trump twee belangrijke overheidsorganisaties werden ontmanteld: het milieubeschermingsagentschap EPA en het nationale instituut voor volksgezondheid, het CDC. Eerst dacht ik: ach, als Trump geen president meer is, worden die vast opnieuw opgebouwd. Tot ik ergens las dat het jaren zou kosten voordat die op hetzelfde niveau zouden fungeren. Ik kon me er geen voorstelling van maken wat dat zou betekenen voor de toekomst van mijn kinderen als in Amerika vanuit de overheid niet meer voor het milieu en de volksgezondheid zou worden gezorgd.”

Emigreren

Om Tanya heen waren veel mensen het met haar eens. “Washington is best een democratische staat. Mijn ouders en de meeste van mijn vrienden zijn geen Trump-aanhangers. Maar ik ben opgegroeid in Utah, en veel vrienden die ik nog van vroeger ken, stemmen wel op Trump. Het contact tussen hele families is verstoord, omdat sommigen voor Trump stemden zijn en anderen juist tegenstanders zijn. Zelf spreek ik een aantal vrienden helaas ook niet meer. Mijn broer is gay en in Amerika is zoveel haat tegen de LHBTQ-gemeenschap. Dan gaat het voor mij niet eens meer om politiek, maar dan kom je aan de mensen van wie ik veel hou. Mijn broer gaat er goed mee om, gelukkig. Beter dan ik. Hij heeft een fijne groep vrienden om zich heen. Of hij ook naar Nederland wil emigreren? Ik probeer hem over te halen, haha. Deze zomer komt hij ons opzoeken, dus wie weet.”

Waarom Nederland?

Waarom kozen Tanya en haar man van alle landen in de wereld nu juist voor Nederland? En wisten ze wel dat wij geen bergen hebben om vanaf te skiën? “Haha ja, dat wisten we, hoor. Als we willen skiën, moeten we daarvoor naar anderen plekken in Europa. Wat we niet erg vinden, want we houden van reizen en we kijken ernaar uit om de rest van Europa te zien met ons gezin. Maar een van de dingen die ons aantrokken in Nederland, is dat hier volgens onderzoek de kinderen het gelukkigst zijn. Daarnaast zijn de gezondheidszorg en de zorg voor bijvoorbeeld pubers met mentale problemen beter dan in Amerika. Dat spreekt mij als moeder allemaal erg aan. Ik maakte me ook veel zorgen om het wapengeweld in Amerika, zeker op scholen. Elke dag sterft in Amerika wel ergens een kind door wapengeweld. Als moeder leef je continue angst dat jouw kind iets zal overkomen. Door het verbod op wapenbezit in Nederland heb ik die angst niet en dat geeft rust.”

Vriendschapsverdrag

Tijdens haar onderzoek naar landen waar het gezin zich misschien wilde vestigen, ontdekte Tanya nog iets. “Er bestaat blijkbaar al sinds de jaren vijftig een vriendschapsverdrag tussen Amerika en Nederland, de Dutch-American Friendship Treaty. Door deze DAFT kunnen Amerikaanse ondernemers een visum van twee jaar krijgen waarmee ze in Nederland mogen werken. Omdat ik een eigen bedrijf had, kwam ik hiervoor in aanmerking, en Rodney kon hier werken omdat hij mijn echtgenoot is. Na die twee jaar wordt je visum verlengd. We betalen hier net als alle Nederlanders gewoon belasting. Niet veel andere landen hebben zo’n verdrag. Al met al was Nederland voor ons dus een aantrekkelijke optie.” Het stel was nog nooit eerder in Nederland geweest. Vorige zomer planden ze een reis naar ons land. Op het laatste moment kon Tanya vanwege haar werk niet meegaan, en dus ging Rodney alleen. “Hij bezocht verschillende steden om te kijken of we hier echt wilden wonen. Rodney was onder de indruk, vertelde hij toen hij terug was, en ik vertrouw hem natuurlijk. We zijn uiteindelijk in Leiden gaan wonen. Dat vonden we zo’n mooie stad.”

Offers brengen

Emigreren brengt niet alleen voordelen met zich mee, je moet er soms ook offers voor brengen. Voor Tanya en haar gezin geldt dat ook. “We missen onze familie en vrienden natuurlijk erg. Soms mis ik ook de bergen rond Washington, vooral het buitenleven, en het Mexicaanse eten, al kun je sommige gerechten hier ook wel eten.” Maar er is nog iets, vertelt Tanya. “Een van de redenen waarom we voor Nederland kozen, is dat de meeste mensen hier goed Engels spreken. Maar wat we een beetje hebben onderschat, is dat er toch vooral Nederlands wordt gepraat. We doen dus ons best om Nederlands te leren. De kinderen pikken het snel op, maar bij Rodney en mij gaat dat niet zo snel. Ik vind het ook lastig om een andere taal te spreken, ik ben altijd bang dat ik iets verkeerd uitspreek. En als ik steeds moet vragen wat mensen bedoelen omdat ik iets niet begrijp, voel ik me soms zo dom. Maar we blijven oefenen. Ik volg een onlinecursus, en elke ochtend tijdens het ontbijt doen we met het hele gezin Duolingo. Waarbij de kinderen mij nogal eens corrigeren omdat ik dus toch dingen verkeerd uitspreek”, lacht ze.

Meer gemoedsrust

Maar waren alle offers het toch waard? Jazeker, vindt Tanya. “Onze emigratie heeft mij meer gemoedsrust gegeven omdat mijn kinderen hier veilig zijn. Ik kan ze hier makkelijker alleen laten, ze fietsen zelf overal naartoe, dat maakt ze onafhankelijker. Bovendien: als we hier langer blijven en ze gaan studeren, is dat een stuk minder duur dan in Amerika. In Amerika kost studeren zoveel geld, dat veel mensen na hun studie tonnen aan studieschuld hebben. Emigreren met je hele gezin is natuurlijk een hele stap. Maar alles waarvan ik had gedacht dat het ons zou opleveren, is uitgekomen. En dat maakt dat ik me hier een stuk ontspannener voel.”

Hulp

Tanya helpt inmiddels andere Amerikanen die ook geïnteresseerd zijn in een nieuw leven in Nederland. “In eerste instantie begon ik hier als zelfstandig reisadviseur. Maar zodra ik op social media begon te posten over ons leven hier, kreeg ik ontzettend veel vragen over onze emigratie en hoe we dat gedaan hadden. Ik begreep dat, ik had daar zelf ook mee geworsteld en ik wilde anderen graag helpen. Ik had weinig tijd om steeds dezelfde vragen te beantwoorden en dus maakte ik e-guides. Op een vrij natuurlijke manier veranderde mijn bedrijf. Met mijn reisorganisatie adviseer ik nu mensen die naar Nederland willen reizen om te zien of het iets voor hen is om hier te komen wonen.” Tanya merkt dat zij en haar gezin geen minderheid meer zijn. “Steeds meer Amerikanen staan niet achter Trump, zeker sinds de oorlog in Iran. De meeste Amerikanen willen die oorlog helemaal niet. In de tijd van zijn campagne zei Trump dat hij geen buitenlandse oorlogen meer wilde voeren. Aan die belofte heeft hij zich niet gehouden. Nu zijn er steeds meer mensen die net zoals wij weg willen uit Amerika.”

Aardige mensen

Nu Tanya en haar gezin bijna een jaar in Nederland woont: wat vindt ze het leukste aan ons land? Ze zucht: “Het is moeilijk om één ding te noemen. Ik vind het hier zo mooi, het is zo anders dan wat we gewend waren in Amerika. Ik ben dol op de grachten in Leiden, en de oude, historische gebouwen die er al honderden jaren staan: dat hebben wij in Amerika niet. Ik hou er ook van om hier naar een museum te gaan. En de mensen in Nederland zijn ontzettend aardig. Ik ben dol op onze buren, en op social media is iedereen ook zo behulpzaam en positief.” Of Tanya en haar gezin ooit nog teruggaan naar Amerika? “Dat is een moeilijke vraag, ik weet het gewoon niet. We gaan zeker niet terug zolang Trump nog president is. Maar ook na zijn presidentschap zal het nog jaren duren voordat Amerika weer de oude is. Tegen die tijd studeren mijn kinderen hier misschien al, spreken ze waarschijnlijk vloeiend Nederlands en zijn we hier als gezin gesetteld. Ik denk dat onze kinderen hier een betere toekomst hebben. Misschien moeten Rodney en ik op een gegeven moment terug als onze ouders ouder worden en we meer tijd met ze willen doorbrengen. Maar voor nu denk ik: voorlopig is onze toekomst hier, in Nederland.”

Foto: Mariel Kolmschot