Mathilde was op haar achttiende model in Parijs, waar het allesbehalve pluis was

Achttien was ze, en net klaar met haar middelbare school, toen Mathilde als model in Milaan terechtkwam. Overdag was ze aan het werk, ’s avonds waren er feesten, etentjes en clubs waar alle modellen heen gingen. Mathilde: “Altijd waren daar oudere mannen bij aanwezig: mannen met macht en geld. Ik had niet zo in de gaten wat die onderling met elkaar bespraken. Tot ik mijn Italiaanse vriend Paolo meenam naar zo’n etentje, die natuurlijk wél alles verstond. Ze bleken meisjes uit te kiezen en zeiden letterlijk: “Neem jij die? Dan pak ik die.”

Modellencarrière

Vele jaren later vertelt Mathilde bij haar thuis over haar modellencarrière, en hoe die ooit begon. Tijdens een bevrijdingsfestival stapte een vrouw op haar af. Of Mathilde er weleens over had nagedacht om model te worden, vroeg ze. Daar had Mathilde wel oren naar: “Ik wist niet zo goed wat ik wilde studeren, en ik had tijdens de vakantie een leuke jongen ontmoet, Paolo. Ik dacht: misschien kom ik in Italië terecht en kan ik hem opzoeken.” En dus maakte Mathilde een afspraak met de modellenscout die ze net had ontmoet. De scout vond haar ‘echt een meisje voor Corinne.’ Corinne, dat was Corinne Rottschäfer: een – inmiddels overleden – wereldberoemd model die ooit Miss World was geweest. Zij was de eerste die binnen de Benelux een professioneel modellenbureau oprichtte.

Corinne’s Agency

“Mijn moeder ging mee naar Corinne’s Agency. Corinne wilde mij naar Parijs of Milaan sturen. Mijn moeder vroeg of dat allemaal wel veilig was. Ja hoor, verzekerde Corinne ons: het was daar zeker veilig, er zaten allemaal professionele mensen, daar zou ze haar hand voor in het vuur steken.”
En dus vertrok Mathilde in oktober 1996 naar Milaan. Ze moest zich melden bij een plaatselijk boekingsbureau, dat Paolo Tomei heette. “Volgens Corinne was het brand new en mega hip. De booker daar zei tegen mij: ‘Meid, doe even wat mascara op, veel meer dan je nu hebt. En wat zijn dat voor schoenen? Dat kan echt niet. Heb je geen hakken? We willen minstens tien centimeter zien.’ Van het bureau kreeg ze het adres van het grote appartementencomplex in het centrum van de stad waar ze zou gaan wonen, samen met allemaal anderen internationale modellen. Mathilde, lachend: “Dat was wel even schakelen. In Nederland ging ik vooral om met punkers en krakers.”

Sottobosco

Vanaf dat moment deed ze net als andere modellen overdag ‘go-and-sees’. “Ik had zo’n twaalf tot twintig afspraken in de stad, waarbij ik met mijn fotoboek langs potentiële opdrachtgevers ging. Ik moest met de metro en de tram, Google Maps bestond niet, ik moest zelf uitzoeken hoe ik er kwam. ’s Avonds was ik bekaf. Maar dan waren er dus etentjes, salsalessen en feesten in clubs, met van die vieze, oude mannen – sugardaddy’s, achteraf. Daar werden wij modellen naartoe meegenomen onder het mom van leuk en gezellig: “Trek je jurk aan, vanavond gaan we dansen.” Pas later hoorde ik dat Italianen deze feestjes het sottobosco noemden: het moeras. Ik dacht op dat moment nooit dat ik door dat moeras verzwolgen zou worden.”

Vermoeden

Hoe onveilig Milaan tóch was, daarvan kreeg Mathilde al snel een vermoeden. “Ik was in een club. We hadden daar een VIP-tafel achter zo’n koord, samen met een aantal andere modellen. Onder wie een prachtig roodharig meisje uit Noorwegen, Hanna. Het ene moment dronk ze aan tafel met zo’n oudere man een drankje, het andere moment voelde ze zich onwel en viel ze flauw. Ze werd naar huis gebracht door een aantal mannen. Maar ik heb haar niet meer gezien in het appartementencomplex. Sterker nog: ik heb haar nooit meer gezien, ik heb geen idee wat er met haar gebeurd is. Eigenlijk zat ik toch in dat sottobosco, en eigenlijk was Milaan wel degelijk gevaarlijk. Maar dat realiseerde ik me pas veel later, toen ik de Epstein-files las.”

Van Milaan naar Parijs

Op oudejaarsdag was Mathilde geboekt voor een fotoshoot voor Sony. “Ik zei tegen een medewerker van mijn boekingsbureau dat ik geen zin had. Ik zou oud en nieuw vieren met mijn vriend in Venetië en wilde ’s middags de trein pakken.” Maar Mathilde kreeg de wind van voren. “Ze hadden in mij geïnvesteerd, zeiden ze, met mijn huisvesting en al die etentjes die ik kreeg. De toon was ineens vijandig. Ze gingen van poeslief naar hard en zakelijk toen het om geld ging. Daar schrok ik van. Ik voelde de druk om die shoot toch te doen. Ik ging die avond naar Venetië, maar het werd later dan ik had afgesproken.”
Na oud en nieuw hield Mathilde het voor gezien in Milaan. “Ik wilde mezelf of mijn lichaam niet als ruilmiddel inzetten, of met iemand naar bed gaan om een klus binnen te halen, of mee moeten naar feestjes als een soort escort. Daar had ik geen zin in.”

Parijs

Ze vertrok naar Nederland en nam contact op met Corinne Rottschäfer. “Corinne zei: ‘Waarom probeer je Parijs niet? Je bent nu toch al te laat voor de universiteit.’ In Parijs ging het er anders aan toe, vertelde ze. Door die opmerking vroeg ik me later wel af in hoeverre ze op de hoogte was van het bestaan van het sottobosco. Corinne zei dat het er in Parijs veel professioneler was dan in Milaan, en dat het modellenbureau daar, Metropolitain, ook modellen als Claudia Schiffer groot had gemaakt. Het was goed volk, zo zei ze.” Maar al snel bleek dat het in Parijs helemaal niet minder erg was. Het was nog erger.

Ander soort moeras

Een paar weken later stond Mathilde in het centrum van Parijs. Ze ontmoette haar vrouwelijke booker van Metropolitain – “Ik was blij dat ze een vrouw was” – die alvast wat afspraken met potentiële klanten had geregeld. Mathilde: “Ze vroeg of ik niet wat anders aan kon doen, want ik stond daar met mijn legerkistjes en bruine trui. Die trui verruilde ik voor een zwart topje uit mijn koffer, en zo ging ik op pad.” Aan het einde van haar werkdag arriveerde Mathilde in het modellen appartement waar ze samen met twaalf meiden zou wonen. Ene Patrick Green woonde er ook. “Om een oogje in het zeil te houden, zo werd mij verteld door de eigenaar van Metropolitain, die bevriend met hem was. Patrick zagen we weinig, hij sloot zich vooral op in onze woonkamer of liep in zijn badjas door het huis. Ik was natuurlijk nog onervaren. Maar toen ik een spuit in de gang zag liggen, begreep ik wel dat Patrick een junk was. Hij vertelde me ook dat hij in de gevangenis had gezeten wegens zwendel.

Oude mannen

Een sottobosco zoals dat in Milaan was, was er in Parijs dan misschien wel niet, in de zin van dat je boekingen afhingen van of je naar etentjes met vieze, oude mannen ging. Ik had hier in Parijs meer vrijheid om voor boekingen te kiezen.” Maar in Parijs was een ander soort moeras. “We gingen veel uit met een vriend van het modellenbureau. Hij nam ons mee uit eten, daarna gingen we vaak naar Les Bain Douches, een legendarische nachtclub. Dit was de place to be. Het was zien en gezien worden, het wemelde van de supersterren zoals Prince, modellen zoals Kate Moss, ontwerpers zoals Yves Saint Laurent, en veel rijke mensen.”

Mr. Goby

Tijdens een van de etentjes in Parijs maakte Mathilde kennis met een man die zichzelf Mr. Goby noemde. “Geen idee hoe hij echt heette. Mr. Goby zei dat hij had gehoord dat ik in optie stond voor een boeking voor het beautymerk Vichy. De week daarna zou er een feest zijn op zijn jacht in Monte Carlo. “Ga je mee?” vroeg hij. “Dan zorg ik dat jij die campagne krijgt.” Een paar dagen later belde hij. Of ik nog meeging. Mijn vliegticket lag al klaar. Ik kon niet, zei ik. Maar mijn huisgenootje Simona ging wel naar Mr. Goby’s boot in Monte Carlo. Ze kwam terug met tassen vol Gucci, Prada, ze had zo veel spullen bij zich. Ze zei dat het heel leuk was, maar wij hoorden haar elke nacht huilen. Ineens had ze verkering met Mr. Goby. Ze is vaker teruggegaan naar die boot. Tot ze last kreeg van acne. Van de stress, denk ik. Ze vertrok naar huis. Haar lichaam heeft haar gered, zou je kunnen zeggen. Mr. Goby had beloofd om klussen voor haar te regelen, maar nu had ze geen werk meer. Dit soort mannen houden je een sappig bot voor. Maar als je je tanden erin zet, blijkt het gruis.”

Kwestie van geluk

Terug naar Patrick Green, de man die de modellen in Mathildes appartement moest beschermen. Hij was niet alleen een vriend van de eigenaar van het modellenbureau – hij had óók modellen gescout voor Jean-Luc Brunel, van wie later bleek dat hij jonge meisjes aan Jeffrey Epstein leverde. Nadat Brunel in 2019 werd gearresteerd op verdenking van seksueel misbruik van tientallen vrouwen en meisjes, pleegde hij zelfmoord in zijn cel. Net als Jeffrey Epstein later dat jaar zou doen. Mathilde: “Wat ik pas jaren later begreep, is dat ik geen uitzondering was. En Epstein ook niet. Overal waar mannen met geld en macht samenkomen en jonge vrouwen afhankelijk zijn van hun goedkeuring, ontstaat dezelfde dynamiek. Het begint met etentjes, handige contacten, tickets die al geboekt zijn. Met: ‘Doe niet zo ongezellig.’ En het eindigt met zwijgen, meisjes die verdwijnen, of meisjes die terugkomen met tassen vol dure spullen en elke nacht huilen. Ik dacht dat ik beschermd werd door mijn vriend, door mijn scepsis, misschien ook door mijn leeftijd, want er waren veel jongere modellen. Maar eerlijk gezegd had ik ook gewoon geluk. Eén andere beslissing, één andere avond, en ik had ook op zo’n boot kunnen staan.”

Nee is nee

Inmiddels heeft Mathilde drie dochters. “Ik weet nu: dit gaat niet alleen over de modellenwereld. Het is veel groter. Dit gaat over mensen die denken dat succes, geld, macht en belangrijke vrienden toegang geven tot het lichaam van een vrouw of kind. Over systemen die dat mogelijk maken en mensen die elkaar de hand boven het hoofd houden. Daarom moeten mijn dochters hun locatie delen, en mogen ze nooit alleen afspreken met een man die macht over ze heeft. Ik vertel ze dat ze nooit met een man mee mogen naar privéplekken – een boot, villa of hotelkamer – als ze hem niet vertrouwen. Als je gevoel nee zegt, is het nee. Ook als het je je carrière kost. Want overal waar macht is, zijn mensen die daar misbruik van maken. Ze doen het niet allemaal. Maar het zijn er meer dan je denkt. En je weet nooit wie het is. Hij kan zich voordoen als de liefde van je leven. Als ik dat zeg, zeggen mijn dochters: ‘jahaaaa’. Of ze noemen me een Karen. Maar ik weet nu dat je intuïtie geen zwakte is. Het is je overlevingsinstinct.”   

Foto: privébezit