Persoonlijke verhalen

Romy (23) runt een gezinshuis met vijf pleegkinderen

Romy (23) had altijd al een groot hart voor kinderen. Inmiddels runt ze samen met haar vriend Branco (24) een gezinshuis en zorgt ze 24/7 met enorm veel liefde voor hun pleegkinderen.

Romy: “Het zijn de heel gewone dingen die voor mijn kinderen bijzonder zijn. De liefde en structuur van een gezin. Met vriendjes spelen in de speeltuin, een ijsje halen, naar de bios gaan, een dagje pretpark, logeren in het strandhuisje van opa en oma. Dat hebben ze nooit gekend. De meeste van mijn kinderen komen uit gezinnen waar geweld, drugsgebruik en misbruik gewoon waren. Ze hebben na hun uithuisplaatsing in verschillende pleeggezinnen gezeten waar het telkens weer misging. Nu ze bij mij wonen, doe ik er alles aan om ze een zo normaal mogelijke jeugd te geven.Ik had altijd wel het idee dat ik jong moeder wilde worden, maar dat ik een gezinshuis zou gaan runnen, dat had ik nooit kunnen bedenken. Dat ik met kinderen zou gaan werken, wist ik in groep 8 al. Van jongs af aan had ik al een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ik paste op mijn elfde al op en ik hielp in de turnzaal bij de lessen aan kleine kinderen. Na de middelbare school volgde ik een MBO-opleiding tot onderwijsassistent met het plan om daarna naar de PABO te gaan om leerkracht te worden.”

Niet snel onder de indruk

“Mijn mentrix had een pleegkind en vroeg mij of ik op wilde passen. Later startte ze een gezinshuis. In een gezinshuis worden meerdere pleegkinderen opgevangen binnen een gewoon gezin. Vaak zijn dit kinderen die het in een normaal pleeggezin niet gered hebben, omdat ze bijvoorbeeld te ernstig getraumatiseerd zijn. Wat het anders maakt dan pleegzorg, is dat in ieder geval een van de ouders professionele ervaring heeft met zorg voor jongeren. Naast zorg en liefde biedt een gezinshuisouder ook professionele begeleiding. Tijdens mijn werk in het gezinshuis merkte ik: het werk met deze kinderen ligt me goed. Ik ben nogal nuchter en niet snel onder de indruk, ook niet van heftig gedrag. Ik had een klik met mijn oppaskinderen en ik vond het mooi om te zien dat het goed met ze ging, terwijl ze zoveel hadden meegemaakt.”

Ook interessant: Mirjam ving jarenlang pleegkinderen op: ‘Ze hebben mijn leven verrijkt’

Jong maar vastberaden

“Twee jaar geleden woonden er twee pubermeiden in dat gezinshuis met wie het niet zo goed  liep. Om hen een rustigere plek te bieden, besloot ik om onder supervisie van mijn voormalig mentrix een eigen gezinshuis te beginnen. Ik woonde op mezelf, was klaar met mijn opleiding tot onderwijsassistent en had voldoende werkervaring opgedaan. De stichting waar mijn gezinshuis GeZ!n onder valt ging akkoord met mijn plan. Het was natuurlijk een grote beslissing om die meiden in huis te nemen, want op dat moment gaf ik een heel stuk van mijn vrijheid op. Ik moest er zijn, dag en nacht. Toch heb ik er niet lang over na hoeven denken. Ik was hartstikke jong, maar vastberaden. Ook mijn ouders steunden me. Zij hebben nooit getwijfeld of ik dit wel zou kunnen. Niet al mijn vriendinnen begrepen mijn keuze, maar de meesten wel. Ik heb eerst de certificaten gehaald die nodig zijn voor het runnen van een huis en ben daarna een HBO-opleiding pedagogiek en een EVC-traject gaan volgen. Dit deed ik onder schooltijd.”

Veel onrust

“Het eerste jaar heb ik veel opvang voor kortere tijd gedaan. Dat waren allemaal uit huis geplaatste pubers van 15, 16, 17 jaar die tijdelijk bij mij woonden in afwachting van een uitspraak van de rechter. Ik zorgde voor ze, samen met een pedagogisch medewerker en ik werd ondersteund door mijn mentrix. Een van die meiden is naar een instelling gegaan, anderen gingen weer naar huis. Al die wisselingen gaven veel onrust, voor de kinderen die mochten blijven, maar ook bij mij. Want hoewel ik me professioneel opstel, doet afscheid nemen natuurlijk iets met je. Daarom heb ik vorig jaar bij de jeugdbescherming aangegeven dat ik alleen nog kinderen in huis wilde nemen met de mogelijkheid om te blijven. Ook heb ik de keuze gemaakt voor jongere kinderen. Hoe ouder kinderen zijn, hoe ernstiger ze vaak beschadigd zijn in de hechting.”

Lees ook: Albertine raakte met haar kinderen in de auto te water

Tekst: Nathalie van der Brug. Foto’s: Bart Honingh. Visagie: Linda Huiberts.

In Vriendin 34 lees je meer over Romy en haar gezinshuis.

Reageer op dit artikel