Persoonlijke verhalen

Nicole is in haar eentje mantelzorger voor haar ouders: ‘Mijn broers steken geen vinger uit’

De ouders van Nicole (41) hebben elke dag hulp nodig. Als mantelzorger doet Nicole in haar eentje wat ze kan, en dat is zwaar. “Eén ding staat vast: ik laat mijn ouders niet vallen.”

Nicole: “Laatst kwam ik thuis na een lange ziekenhuisochtend met mijn moeder. Ik had mijn jas nog niet uit of mijn vader belde: hun wasmachine was kapot. Ik woon veertig kilometer bij mijn ouders vandaan en had echt geen zin om meteen weer dat hele stuk terug te rijden. Maar het zat me niet lekker. Ik zag ze voor me, die oude mensjes bij zo’n koppig apparaat, en maar aan dat deurtje trekken…

Zo is er altijd wel wat, en de meeste dingen kunnen niet wachten. Op zo’n moment zou ik zo graag een van mijn broers bellen. Het zou fijn zijn als die dan even bij ze langs zouden gaan. Maar helaas, mijn broers laten het structureel afweten als het om mijn ouders gaat. Ik sta er alleen voor.”

Rouwproces
“Ik ben de oudste uit een gezin met drie kinderen. Mijn ene broer is gescheiden, de ander heeft een samengesteld gezin. Zelf ben ik single en heb ik geen kinderen. Onze ouders zijn al bijna vijftig jaar bij elkaar. Bij mijn moeder van 72 is vorig jaar de ziekte van Alzheimer vastgesteld. Mijn vader is 76, zwaar hartpatiënt en hij heeft epilepsie. Ze wonen in een aanleunwoning. Doordeweeks gaan ze om de beurt naar de dagopvang; mijn vader twee dagen, mijn moeder drie. Dit om te voorkomen dat ze te veel ruzie maken met elkaar. Mijn vader heeft het er erg moeilijk mee dat mijn moeder dementie heeft. En zelf vindt ze het ook moeilijk te accepteren. Ze zegt steeds tegen mijn vader dat híj juist degene is die dementeert. Ook naar mij maakt ze verwijten. Het is een rouwproces waar we doorheen moeten.

Een medewerker van de thuiszorg helpt mijn ouders elke ochtend met wassen en aankleden en geeft ze de juiste dosis medicijnen. Een verpleegkundige verzorgt dagelijks de open benen van mijn moeder. ’s Avonds doet de thuiszorg bij mijn vader de steunkousen uit. Verder komt er eens in de week iemand poetsen. De rest van de zorg komt op mij neer. En dat is veel. Ik houd hun post en administratie bij, beheer hun agenda, doe aanvragen voor alle zorg, regel vervoer, ga mee naar ziekenhuisafspraken, voer gesprekken met zorgverleners en regel betalingen. Ik spring in met boodschappen doen en zorg dat alles in hun huis functioneert.”

‘Ik regel zo veel mogelijk vanuit mijn huis en ga bijna dagelijks naar ze toe’

Nooit op vakantie
“Het is een puzzel, elke dag weer. Ik regel zo veel mogelijk vanuit mijn huis en ga bijna dagelijks naar ze toe. Ik ben 24/7 telefonisch bereikbaar en mijn auto heeft altijd een volle tank, zodat ik op elk moment kan uitrukken. Een weekje op vakantie gaan is er niet bij, stel je voor dat er bij mijn ouders iets misgaat… Vanuit hun aanleunwoning kunnen mijn ouders wel alarm slaan bij het nabijgelegen verzorgingshuis, maar het kan uren duren voordat er iemand komt. Laatst was mijn moeder gevallen in de badkamer en mijn vader kreeg haar niet opgetild. Pas na drie uur kwam de huisarts. Ik was in een winkelcentrum zonder wifi en hoorde dit achteraf. De regio waar mijn ouders wonen, Parkstad Limburg, is sterk vergrijsd en de ouderenzorg schiet er tekort. Er is te weinig goed opgeleid personeel. Verzorgingshuizen worden er afgeschaft, ouderen moeten zo lang mogelijk thuis blijven wonen. De volgende stap voor mijn ouders is een verpleeghuis, maar daar zijn ze nu nog te goed voor.”

Haat-liefdeverhouding
“Met mijn vader heb ik een goede band, met hem kan ik persoonlijke dingen bespreken. Toen ik een keer een leuke man had ontmoet, was hij erg benieuwd naar mijn date. Hij toont me ook zijn emoties en vertelt me waar hij mee zit. Met mijn moeder heb ik een haat-liefdeverhouding. Ik doe alles voor haar, maar zij heeft mij altijd achtergesteld. Mijn broers mochten veel meer feesten en snoepen en kregen meer cadeaus dan ik. Ik moest verzorgen. Dat zit in me, maar het werd ook van mij verwacht.

Wanneer mijn vader een epileptische aanval kreeg, stond ik hem bij. Mijn moeder kon dat ook wel, maar ik nam veel van de zorg op me om haar aandacht en liefde te krijgen. Veel hielp het niet. Nu mijn ouders hulpbehoevend zijn, wordt die scheve verhouding alleen maar zichtbaarder. Mijn broers steken geen hand uit naar mijn ouders en komen daar nog mee weg ook, want mijn moeder praat alles van hen goed. Mij claimt ze op een manipulatieve manier. Toen afgelopen voorjaar mijn verloving uitging, was ik kapot van verdriet. Mijn moeder vond het maar beter zo, want dan had ik meer tijd voor haar. Harteloos, maar zo is ze. Als ik er iets over zeg, is het huis te klein en ga ik met ruzie weg.

Gelukkig heeft ze ook haar aardige momenten, waarop ze vriendelijk tegen me is. Daar haal ik energie uit, kan ik er weer even tegen. Het liefst ga ik met haar winkelen of op een terrasje zitten, mensen kijken. Dan hoeven we niet te praten en maakt ze mij geen verwijten.”

Dit verhaal komt uit de Vriendin van deze week.

Foto: iStock

Reageer op dit artikel

knier34

RESPECT voor hoe jij het allemaal doet!
Ik zit in hetzelfde schuitje, wij zijn met nog meer en ook ik mag het allemaal alleen oplossen.
Natuurlijk laat je je ouders niet stikken maar wat is het van tijd tot tijd zwaar hè?
Hou vol en trek op tijd aan de rem, hoe moeilijk ook, want anders ga je er onherroepelijk een keer aan onderdoor en wie zorgt er dan voor je ouders?
Ik wens je ontzettend veel sterkte!

Beantwoorden
fb_100000741240069_heidi.vandenheuvel.73

Diep respect voor hoe je dit allemaal zo liefdevol doet en jezelf hierin volledig weg cijfert.Ik heb 15 jaar voor mijn ouders gezorgt,helaas zijn ze recent beide overleden en ik merk nu pas hoeveel impact het op mijn leven had. Daarom wil ik je behalve respect en bewondering ook vragen om goed voor jezelf te blijven zorgen.Zoek mantelzorg ondersteuning in je woonplaats want die is er echt zodat je ook af en toe even een momentje voor jezelf en je partner kunt hebben. Een lieve groet van mij.

Beantwoorden

Instagram