Makelaar Mandy: ”Voor jou’, zegt Saskia. Ze schuift het papieren tasje naar me toe’
Mandy (33) is single en werkt als makelaar in een middelgrote stad. Haar liefdesleven is allesbehalve rustig: ze is verliefd op haar biseksuele, getrouwde buurman Tijn, heeft een crush op collega Maureen én onderhoudt in het geheim een seksuele relatie met een bekende Nederlander.
Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.
Woensdag 20 mei
Woensdag word ik wakker met Robbert in mijn hoofd.
Niet op de manier waarop Tijn in mijn hoofd kan zitten, gelukkig. Geen dramatische vioolmuziek in mijn onderbuik. Meer als een soort felle bouwlamp.
Bas.
Zijn broer. Zijn bus. Dat broodje kaas in folie dat hij nooit heeft opgegeten. Daar lag hij. Naast de gipsplaten. De broer waar Robbert zo naar opkeek. Wat een verschrikkelijke klap moet dat zijn geweest. Zou dat zijn grappen en eeuwige gejaagdheid verklaren?
Ik zet koffie en kijk naar mijn eigen tas bij de deur. Laptop. Papieren. Sleutels. Notitieblok. Alles wat ik tegenwoordig overal mee naartoe sleep alsof ik elk moment een bedrijf uit mijn handtas moet kunnen trekken.
Kantoor
Op kantoor is Eva alweer druk met iets wat volgens haar waarschijnlijk belangrijk is omdat er drie markeerstiften bij liggen. Maureen kijkt kort op als ik binnenkom.
‘Alles goed?’
‘Ja,’ zeg ik.
Ze kijkt een halve seconde langer dan nodig.
‘Dat was geen antwoord.’
‘Het was wel het antwoord dat ik beschikbaar heb vóór tien uur.’
Ze glimlacht klein en laat me zitten.
Saskia
De ochtend loopt vol. Twee bezichtigingen verplaatst. Een klant die boos is omdat zijn bod niet ‘serieus genoeg gevoeld’ werd door de verkoper. Een mail van de bank met woorden als liquiditeitsprognose en zakelijke verplichtingen.
Rond half één appt Saskia.
Lunch? Ik sta over twintig minuten bij je kantoor. Niet piepen. Ik heb iets bij me.
Ik kijk naar het scherm en glimlach ondanks mezelf.
Als het een motivational poster is, verbreek ik onze vriendschap.
Het is geen poster. En geen poncho. Ik groei.
Papieren tasje
Twintig minuten later staat ze buiten met een papieren tasje in haar hand en een zonnebril op haar hoofd, terwijl het helemaal niet zonnig is. Saskia kan dat. Die draagt accessoires alsof het basisbenodigdheden zijn.
‘Kom,’ zegt ze. ‘Even weg uit dat aquarium van hongerige kantoorvisjes.’
Notitieblok
We lopen naar een broodjeszaak om de hoek. Ik bestel koffie en iets met oude kaas. Saskia neemt soep, maar kijkt erbij alsof ze eigenlijk wijn had gewild.
‘Voor jou,’ zegt ze als we zitten.
Ze schuift het tasje naar me toe.
Er zit een notitieboek in. Donkergroen, stevig, met een elastiek eromheen. Op de eerste bladzijde heeft ze geschreven:
Deur & Dam
Voor alles wat nog bedacht, gevloekt, geregeld en gewonnen moet worden.
Ik slik. Stom genoeg.
‘Sas.’
‘Niet huilen, ik heb geen waterproof mascara op vandaag.’
Ik lach en strijk met mijn vingers over de kaft. ‘Dank je.’
‘Ik ben trots op je,’ zegt ze.
Dat zegt ze zomaar. Zonder grap erachteraan. Daardoor komt het harder binnen dan wanneer ze er een fanfare bij had geregeld.
Doodeng
‘Ik vind het doodeng,’ zeg ik.
‘Natuurlijk. Het is iets groots. En later zie je pas hoe alles is gelopen.’
We eten. Praten over mijn pand, over Robbert die nu bouwkundig wat dingen gaat fiksen, over Eva die langzaam verandert in een kantoorcactus met hakken.
Saskia lacht op de goede momenten, maar er zit iets in haar gezicht. Een trek rond haar mond die niet helemaal meedoet.
‘Wat is er met jou?’ vraag ik.
‘Niks.’
‘Saskia.’
Ze roert in haar soep. Veel te lang. ‘Die Duitse opdracht is nu al definitief klaar in plaats van september.’
Ik leg mijn broodje neer. ‘Echt?’
Ze knikt. ‘Ze gaan het intern oplossen. Of doen alsof ze het intern oplossen en bellen me over drie maanden huilend terug, maar voor nu is het klaar.’
‘Waarom zei je dat niet?’
‘Omdat jij al genoeg ellende op je bordje had.’
‘Dat is geen antwoord.’
‘Omdat ik het zelf ook nog niet hardop wilde horen dan.’ Ze kijkt op. ‘Beter?’
Zorgen
Ik leun achterover. Dat is Saskia dus ook. Niet alleen de vrouw van hotels, wijn, grote plannen en luchtige grapjes. Ook iemand die een paniek voelt als er iets onder haar voeten wegschuift.
‘Maak je je zorgen?’
Ze trekt haar mond scheef. ‘Een beetje. Niet dramatisch. Ik ga niet onder een brug wonen. Maar het was wel een grote klant.’
‘En nu?’
‘Nu ga ik doen alsof ik me strategisch heroriënteer. Dat klinkt beter dan zeggen dat ik praktisch werkloos ben.’
Ik moet lachen, maar ik zie haar ogen. ‘Je hoeft bij mij niet te doen alsof.’
Ze kijkt even weg, naar buiten. ‘Dat weet ik. Maar soms is doen alsof ook gewoon hoe je de dag doorkomt.’
Daar kan ik weinig tegenin brengen.
Rekening
Als de rekening komt, pakt Saskia hem sneller dan ik kan kijken.
‘Ho,’ zeg ik. ‘Ik betaal mijn eigen lunch.’
‘Laat nou.’
‘Sas.’
‘Het is een broodje, Mandy. Geen villa in Toscane.’
Ze zegt het luchtig. En ergens in mij zit een klein draakje dat vuur spuwt in mijn hoofd.
Iets aardigs
Buiten geeft ze me een kus op mijn wang.
‘Schrijf in dat boekje ook af en toe iets aardigs over jezelf,’ zegt ze.
‘Ja moeder.’
Als ik terugloop naar kantoor, zit het notitieboek zwaar en warm in mijn tas. Saskia heeft iets laten zien vandaag. Het vast lang niet alles, maar genoeg om te voelen dat ik niet de enige ben met een zwaar hoofd.
Saskia
Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?
Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES OOK

Uit andere media
