Persoonlijke verhalen

Hilde: ‘Ik ben te druk om mijn eenzame moeder te bezoeken’

De moeder van Hilde (49) verhuisde een paar jaar geleden terug naar haar geboorteplaats aan de andere kant van het land. Hierdoor ziet Hilde haar moeder veel minder. “Ik weet dat ze eenzaam is en dat vind ik vreselijk, maar ik heb echt het te druk om wekelijks ‘even’ op en neer te gaan.”

Verhuisd

Hilde: “Mijn ouders komen oorspronkelijk uit het oosten van het land. Ze zijn, toen ze net waren getrouwd, naar de Randstad verhuisd. Mijn vader kon daar een baan krijgen. Wat ik vooral heb meegekregen van hun leven in Twente, is hun accent. Zeker als ze met elkaar spraken, was het niet te missen dat hun roots daar lagen. In de vakanties gingen we vaak naar familie die in het oosten woonde. Ik heb goede herinneringen aan de logeerpartijen bij mijn nichtjes; lekker spelen in de bossen en op de hei. Toch voelde het altijd ‘ver van mijn bed’, de geboortegrond van mijn ouders. Ik groeide op in een stad, ging naar school in Amsterdam en voel me echt een westerling. Mijn ouders bleven ‘import’. Ik hoorde ze vaak mopperen op de westerse mentaliteit of mijmeren over een terugkeer naar Oldenzaal. Daar raakte ik als kind van in paniek. Ik moest er niet aan denken mijn vriendinnen te verlaten. Het kwam er nooit van, daarvoor was mijn vaders baan te belangrijk.

Kleinkind

Op mijn 28e kreeg ik een relatie, twee jaar later waren we getrouwd en werd onze dochter geboren. De komst van hun eerste kleinkind was voor mijn ouders geweldig. Vooral mijn moeder genoot er erg van. Ze paste met liefde twee dagen in de week op en was daarnaast geregeld bij mij thuis te vinden. Even koffiedrinken of een pan soep langsbrengen. Er ging geen week voorbij dat we elkaar niet minstens drie keer zagen, ook toen mijn tweede kind er was. Onze band was hechter dan ooit en ik hoorde haar nauwelijks nog over Twente. Het leek alsof ze hier, na al die jaren, eindelijk haar draai had gevonden.”

Bij elkaar vandaan

“Dat veranderde toen mijn vader plotseling ziek werd: hij bleek alvleesklierkanker te hebben. Vlak daarna overleed hij, een enorme klap voor ons allemaal. Mijn ouders waren nog maar net van hun pensioen aan het genieten. Ze hadden grootse plannen, wilden bijvoorbeeld een reis naar Amerika maken. Ik vond het verschrikkelijk om te zien hoe ze door die rotziekte uit elkaar werden gerukt. Mijn moeder was in het begin heel verdrietig. Het eerste jaar was ze vrijwel dagelijks bij ons. We hadden elkaar nodig. Daarna begon ze steeds vaker over een terugkeer naar Twente. Ik nam dat aanvankelijk niet serieus, dacht dat ze het niet meende. Maar ze miste haar twee zussen, zei ze. En haar vertrouwde omgeving.

Het idee dat ze bij me weg zou gaan, maakte me intens verdrietig. Ik verdrukte het. ‘Dat doet ze nooit, ze kan niet zonder mij’, zei ik zo overtuigend mogelijk tegen mijn man. Hij geloofde er ook niks van. Maar het onderwerp kwam steeds vaker ter sprake. Totdat ze met concrete plannen kwam en zelfs al een huisje op het oog had.

Twente

Ik snapte het niet, ze had ons toch? De kleinkinderen waren inmiddels volop aan het puberen en gingen steeds meer hun eigen weg, zei ze. Ze was hier niet meer nodig en was toe aan een nieuwe fase in haar leven. Ze wilde bij haar familie in Twente zijn, nu dat nog kon. We zouden elkaar opzoeken, veel bellen en de kinderen konden komen logeren. Ze had er echt zin in, zo leek het. Ook wilde ze haar enorme huis kwijt, waar alle herinneringen aan mijn vader nog zo leefden.”

Lees ook: Nicole: ‘We hebben al anderhalf jaar geen seks meer’

Klap op klap

“Het ging heel snel, in een paar maanden was alles beklonken en zat ze in haar nieuwe huisje in Oldenzaal. Ze keek uit naar afspraken met vriendinnen van vroeger, het kneuterige van Twente, het praten in dialect en onze toekomstige bezoekjes aan elkaar. Ik liet haar na de officiële verhuisdag achter met een steen in mijn maag. Het voelde niet goed.

Al snel daarna kreeg mijn moeder gezondheidsproblemen. Niets ernstigs, maar bij elkaar voldoende om er veel last van te hebben. Ze had evenwichtsstoornissen, durfde geen auto meer te rijden en was sneller vermoeid. En toen overleed haar oudste zus plotseling aan een hartstilstand. Het was klap op klap, ik zag haar down worden. Elke keer als ik kwam, was ik de eerste uren bezig met haar uit de put praten. Ik denk dat ze het na een jaar voor het eerst hardop zei: ‘Ik had nooit weg moeten gaan.’

Dat maakte mij ergens een beetje boos. Mijn man en ik hadden alle voors, maar vooral tegens uitgebreid met haar besproken. Ik werk vier dagen in de week en heb daarnaast mijn hobby’s. Ik ben te druk om haar wekelijks te bezoeken. ‘Even’ op en neer naar Oldenzaal kost me een dag. Dat is niet te doen.”

Steeds zwaarder

“Ze miste mij, zei ze. ‘Ja ma, hier heb ik je voor gewaarschuwd’, zei ik kribbiger dan ik het bedoelde. Het frustreerde me vooral dat ik er niet één-twee-drie een oplossing voor had. Wat moest ik hier nou mee? Ik probeerde haar nog vaker te bellen en we FaceTimeden wat meer. De gesprekken werden steeds zwaarder en gingen me steeds meer tegenstaan. Ik heb best vaak niet opgenomen. Dan was ik na een dag werken te moe en kon ik een gesprek met haar niet opbrengen.

Mijn kinderen hebben allebei hun eigen leven, vol vrienden, school, sport en feestjes. Als ik vraag of ze meegaan naar oma, is er altijd wel iets waardoor ze nee zeggen. Ik wil ze ook niet dwingen, niemand heeft er iets aan als ze er met tegenzin zitten. Alleen met haar verjaardag en met feestdagen komen ze er niet onderuit. Dat is een verplichting, heb ik ze gezegd.
Ik probeer mijn moeder eens in de twee maanden naar ons te laten komen. Dan blijft ze een paar dagen, maar ook dat is niet altijd even makkelijk in te plannen. Het is ruim twee uur rijden, dus aan het halen alleen al ben ik een halve dag kwijt. En dan moet ik haar ook nog terugbrengen. Haar auto heeft ze inmiddels verkocht en met het openbaar vervoer durft ze ook niet.

Mijn moeder is in die vier jaar zo veranderd. Van een behoorlijk onafhankelijke vrouw, is ze sterk afhankelijk geworden. Ik moet ook toegeven dat ik nu pas inzie wat mijn vader altijd voor haar heeft gedaan. Neem bijvoorbeeld de financiën; daarbij moet ik haar helpen, want dat regelde hij altijd.”

Lees het volledige verhaal in Vriendin 42 2019.

Tekst: Hester Zitvast. Om privacyredenen zijn alle namen veranderd, De echte namen zijn bekend bij de redactie.​​​​​​

Lees ook: Tirza: ‘Mijn nichtje mag nóóit een snoepje’

Reageer op dit artikel

Sandrs

Je moeder kan een vervoerspas van ‘Valys’ aanvragen. Dan kan ze 600 km per jaar reizen door Nederland, van deur tot deur, voor treintarief. Dat kan de druk van het halen en brengen in elk geval verlichten. Google Valys, en het wijst zich verder vanzelf. Sterkte!

Beantwoorden
Anne van Niem

Sandrs, eigenwijze ouderen die niet met OV willen en slecht ter been zijn krijg je niet zover. Er moet interne motivatie zijn.

Beantwoorden
Linda vereycken

Je kijkt alles vanuit je eigen perspectief en op geen enkel moment vanuit het standpunt van je moeder. Jij kiest uiteraard wat je doet met je dagelijkse leven, maar binnenkort valt jou moeder weg en dan hoop ik maar voor jou dat je geen schuldgevoel krijgt……

Beantwoorden
Gerard

Wellicht is AutoMaatje in Oldenzaal iets voor je moeder? Vrijwilligers rijden voor minder mobiele buurtgenoten. Zo kan ze er op uit en leert meteen buurtgenoten kennen.
https://www.impuls-oldenzaal.nl/activiteit/dienst/automaatje

Beantwoorden
Hettie

Maak tijd voor haar vrij voor je t weet heb je geen moeder meer.
Ik woonde ook ver van mijn ouders vandaan en heb een baan gelukkig ben ik vaak gegaan en er geslapen omdat ze niet meer alleen konden zijn in de nacht om vervolgens om 5 uur te vertrekken in de ochtend om op tijd op mijn werk te zijn. Was zwaar maar ben zo blij dat ik dat heb kunnen doen. Ze hebben ook altijd voor mij klaar gestaan

Beantwoorden
Brigitte

Al een jaartje of 5 begeleid ik ouderen waar weinig mantelzorg voor in de buurt is. Ik doe dat voor een aantal uren in de week op vaste dagen en tegen een vergoeding. Zo ga ik met deze mensen naar buiten voor een wandeling, een kop koffie of de boodschappen etc. Is er ruimte voor een praatje/gesprek en één op één aandacht. Maar ook meegaan naar medische afspraken kan zo geregeld worden. Wellicht is zo iemand een optie voor je moeder.

Beantwoorden
Alice Mol

Wat erg: te druk om je moeder te bezoeken! Ik heb een eigen bedrijf werk 60 uur in de week…maar bezoek mijn moeder elke week ( 200 km rijden!)
Te druk is een excuus voor ” geen zin” of ” had je maar niet moeten verhuizen”.
Nee het is niet makkelijk ook voor mij om in te plannen..maar je moeder leeft niet eeuwig en dan krijg je spijt!

Beantwoorden
Johanna

Makkelijk praten nu je je moeder niet meer nodig hebt om op je kids te passen of je op een andere manier bij te staan.
Dan woont mam ineens ver, dan is mam opeens veranderd, dan is mams ineens een blok aan het been….
Oldenzaal – Amsterdam wat is dat nu voor afstand.
Sommige mensen rijden er elke 2 weken naar toe voor een voetbalwedstrijd van 1.5 uur.
Te druk zijn voor je moeder……waar je zogenaamd zo’n goede band mee had?
Wees blij dat ze er nog is…. en dat je haar KAN
bezoeken en hetzelfde telt voor je drukke kinderen. Waar een wil is, is een weg.
En egoisme is een nare karaktertrek.

Beantwoorden
Betty

Ik zeg altijd, als je iets graag wilt ( je moeder bezoeken) dan maak je daar tijd voor vrij.

Beantwoorden
Lott

Ik kom zelf uit Oldenzaal en heb af en toe wel tijd over. Mocht je moeder het leuk vinden om samen een wandeling te maken of koffie te drinken, wil ik daar best tijd voor maken.

Beantwoorden