Makelaar Mandy: ‘Ik loop naar Robbert toe. Niet te dichtbij. Net genoeg’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Dinsdag 19 mei

Dinsdagochtend hangt Tijn nog steeds ergens in mijn hoofd rond.
Niet handig, want op mijn bureau ligt genoeg ander gedoe. Een taxatierapport dat niet klopt. Een klant die ineens ‘toch meer karakter’ zoekt, wat meestal betekent dat hij een bouwval met glas-in-lood wil voor de prijs van een fietsenhok. En Eva, die vandaag een donkerblauwe Ralph Lauren-blouse draagt en doet alsof ze daarmee automatisch ook meer autoriteit heeft gekregen.

Nick en ik

‘Nick en ik hebben straks een overleg over de planning,’ zegt ze rond tien uur.
Nick en ik.
Ik tik een punt achter een mail en tel in stilte tot vijf. Tot drie kom ik moeiteloos. Daarna wordt het al twijfelachtig. Ik ben er zo klaar mee hier. Vanavond ga ik mijn nieuwe kantoor schoonmaken en inventariseren wat ik allemaal nodig heb. Mijn printer van thuis kan gewoon mee. Dat scheelt weer geld.

Robbert

Rond half twaalf krijg ik een appje van Robbert.
Ik ga vanmiddag naar dat pand van je. Moet in de buurt zijn. Als je zin hebt om boos naar me te kijken, ben ik rond vier uur beschikbaar.
Ik staar naar het scherm.
Mijn eerste reactie is iets met middelvingers. Mijn tweede ook. Maar ergens onder de irritatie zit opluchting.
Ik kijk altijd heel professioneel boos.
Zijn antwoord komt meteen.
Weet ik. Daarom draag ik veiligheidsschoenen.

Deur & Dame

Om vier uur fiets ik naar de Professor Verbernestraat. Robbert staat al voor het pand, handen in zijn jaszakken, schouder tegen de gevel. Zijn bus staat een stukje verderop. Hij heeft vandaag geen puntzak friet vast, wat op zichzelf al bijna een alarmsignaal is.
‘Zo,’ zegt hij. ‘Daar is Deur & Dame.’
‘Nog Eén grap over mijn bedrijfsnaam en ik duw je door de brievenbus.’
De sfeer is gespannen. Ik wil niet lachen, maar mijn mond verraadt me een beetje. Deur en Dame. Het is wel een Robbert-grap.

Kaal en koud

Binnen is het kaal en koud. Het ruikt naar oud hout, stof en iets wat vroeger misschien vloerbedekking was. Robbert loopt meteen rond alsof hij met zijn ogen een huis kan openritsen. Hij klopt tegen een muur, kijkt naar het plafond, hurkt bij een plint.
‘Hier moet je iets mee,’ zegt hij.
‘Wat?’
‘Vocht. Niet dramatisch, maar wel iets. En deze elektra wil ik nog zien voordat jij hier vrolijk een printer, laptop, koffiemachine en een roze föhn en stijltang op aansluit.’
‘Ga je nu weer zeggen dat ik doordraai?’
Hij blijft gehurkt zitten, zijn hand nog bij de plint. Even maakt hij geen grap.
‘Nee.’
Dat ene woord klinkt zo anders uit zijn mond dat ik mijn armen over elkaar sla.

Anders zeggen

‘Robbert.’
Hij komt overeind en veegt zijn handen langs zijn broek. ‘Ik was een lul dinsdag.’
‘Klopt.’
‘Dank je. Fijn dat we nog ergens overeenstemming over hebben.’
Ik kijk hem aan.
Hij zucht. ‘Ik had het anders moeten zeggen.’
‘Je had het misschien helemaal niet moeten zeggen alsof ik een hysterische vrouw met een makelaarsdroom ben.’
‘Dat ook.’

Broer

We staan in het lege pand tegenover elkaar. Buiten rijdt een scooter langs. Binnen tikt ergens een leiding.
Robbert kijkt naar de vloer. ‘Mijn broer heette Bas.’
Ik zeg niets.
‘Acht jaar ouder. Had een renovatiebedrijf. Serieus type. Absoluut niet zoals ik.’
Zijn mond trekt even scheef, maar zijn ogen doen niet mee. ‘Hij zei altijd: op mijn vijftigste ben ik klaar. Huis afbetaald. Met zijn vrouw naar Frankrijk. Wijn, zon, geen klanten meer die op zondag appen omdat er een kraan drupt.’
Hij loopt naar het raam en kijkt naar buiten.
‘Alleen nam hij steeds nog één klus aan. Nog één verbouwing. Nog één spoedje omdat die mensen anders niet verder konden. Hij at broodjes van het tankstation, sliep vier uur per nacht en zei steeds dat het tijdelijk was.’
Mijn keel wordt stil.
‘En toen?’
Robbert haalt zijn schouders op, maar het is geen achteloos gebaar.
‘Toen lag hij op een dinsdagochtend op een klus naast een stapel gipsplaten. Hartstilstand. Hartinfarct. Ze hebben hem nog proberen terug te halen, maar Bas was klaar voordat hij klaar mocht zijn.’
Ik adem in. Heel voorzichtig.
‘Jezus, Robbert.’
‘Ja.’ Hij wrijft met zijn duim over een vlek op het raamkozijn. ‘Ik heb later zijn bus leeggehaald. Bonnetjes. Halflege koffiebekers. Een broodje kaas in folie dat hij niet eens had opgegeten. Dat soort dingen blijven hangen.’

Bas

Ik zie hem ineens anders staan. Niet als Robbert met zijn grappen en zijn olijvenprikkers. Robbert is nu iemand die ooit in een bus heeft gezeten tussen de spullen van zijn broer en daar waarschijnlijk iets aan zichzelf heeft beloofd zonder het hardop te zeggen.
‘Dus toen jij begon over pand, kantoor, BN’er, Hoeksteen, geld, weinig slapen…’ Hij kijkt me aan. ‘Toen hoorde ik Bas. Niet jou.’
Dat komt binnen.

Jouw vriendin Mandy

‘Je had me dat kunnen vertellen,’ zeg ik.
‘Ja. Maar dan moest ik het vertellen.’
Daar kan ik weinig tegenin brengen.
Ik loop naar hem toe. Niet te dichtbij. Net genoeg.
‘Ik ben Bas niet.’
‘Weet ik.’
‘En jij mag mij niet behandelen alsof ik elk moment naast een stapel gipsplaten neerval.’
‘Weet ik ook.’
‘Maar,’ zeg ik, en dat woord doet pijn aan mijn trots, ‘je mag wel naar dit pand kijken. Eerlijk. Praktisch. Gewoon als Robbert. En ik ben jouw vriendin Mandy.’

Jouw bouwkundige

Voor het eerst die middag glimlacht hij echt.
‘Dus ik mag jouw bouwkundige geweten zijn?’
‘Dat vind ik fijn, Robbert. Maar als je ooit nog Deur & Dame zegt, ontsla ik je.’
‘Je hebt me niet eens aangenomen.’
‘Precies. Zo efficiënt ben ik tegenwoordig.’
Hij lacht en buigt zich weer over de plinten. En terwijl ik hem daar zie staan, met zijn bouwstof, zijn kapotte grapjes en ineens ook Bas ergens tussen ons in, voelt Robbert niet meer als iemand die alleen maar kwam aanwaaien, maar als iemand die eindelijk even bleef staan.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘‘Erwin vroeg iets,’ zei Tijn uiteindelijk. ‘Wat dan?”

Makelaar Mandy weekoverzicht: ruzie met Robbert en spanning met Maureen

Makelaar Mandy: ‘Precies op dat moment gaat de deurbel. Half elf’

Makelaar Mandy: ‘Dan staat Maureen op en trekt me mee naar haar slaapkamer’

Makelaar Mandy: ‘Hij schuift mijn rok omhoog. ‘Jij bent gevaarlijk”