Makelaar Mandy: ‘Ze kust me nog een keer. Langzamer nu. Mijn rug raakt het aanrecht’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Donderdag 21 mei

Maureen doet vandaag veel te normaal.
Dat klinkt prettig, maar dat is het niet. Het is raar. Vorige week zat ze nog met haar mond op plekken waar collega’s nooit komen.
Ze zit achter de schermwand, belt rustig met een notaris, schuift een dossier recht en vraagt aan Nick of hij de taxatie van de Golden Deliciouslaan al heeft doorgestuurd. Alles aan haar is professioneel. Netjes. Donkerblauwe blouse. Haar in een lage staart. Geen enkele aanwijzing dat zij weet hoe ik hijg en kreun als ik niet meer professioneel ben.

Niet raar

Rond elf uur sta ik in het keukentje koffie te maken als ze binnenkomt met haar mok.
‘Jij doet alsof er niks is gebeurd.’
‘Dat leek me op kantoor vrij handig.’
Daar heeft ze een punt. Ik roer veel te lang in mijn koffie.
‘Ik wil niet dat het raar wordt,’ zeg ik.
‘Dan moeten we het niet raar maken.’
Ik kijk op. ‘Dat klinkt makkelijk.’
‘Is het niet. Maar ik ben single, Mandy. Ik ben van niemand afhankelijk.’
Een steek van opluchting zindert door me heen.

Verstandig gedrag

Maureen leunt met haar heup tegen het aanrecht. ‘Ik vind je leuk. Dat weet je. Maar ik lig niet iedere avond op een chaise longue in een zijden kimono naar de regen tegen het raam te kijken omdat jij emotioneel nog aan het touwtrekken bent.’
We lachen zacht, maar daaronder zit iets anders. Iets warms. Bekends. Kriebelig. Mijn blik zakt naar haar mond en ik haat dat mijn lichaam kennelijk geen memo heeft gekregen over verstandig gedrag.
Maureen ziet het.
‘Mandy,’ zegt ze zacht.
‘Wat?’
‘We moeten echt terug naar onze bureaus.’
‘Ja.’
Geen van ons beweegt.

Korte kus

Dan zet ze haar mok neer, legt haar hand heel even op mijn middel en kust me. Kort. Precies genoeg om mijn hele systeem op tilt te zetten.
‘Dit is dus niet handig,’ fluister ik.
‘Nee.’
Ze kust me nog een keer. Langzamer nu. Mijn rug raakt het aanrecht. Buiten het keukentje hoor ik Eva lachen. Veel te hard. Veel te dichtbij.
Maureen trekt zich terug. Haar ogen zijn donker. Sexy. Geil.

Ze pakt haar mok, strijkt haar blouse glad en loopt weg alsof zij niet net mijn knieën in vanillevla heeft veranderd.

Papa

Aan het einde van de middag, net als ik mijn jas wil pakken, gaat mijn telefoon.
Papa.
Ik blijf er zo verbaasd naar kijken dat Maureen opkijkt van achter haar schermwand.
‘Alles goed?’
‘Mijn vader belt.’
Ik neem op terwijl ik naar buiten loop. ‘Hoi pap.’
‘Mandy, lieverd.’ Zijn stem klinkt net iets te vrolijk, alsof hij zelf ook niet helemaal weet hoe spontaan bellen werkt. ‘Stoor ik?’
‘Nee hoor.’ Ik duw de deur van Hoeksteen open en stap de straat op. ‘Alles goed?’
‘Ja. Ja, zeker. Bonita en ik wilden even horen hoe het met je grote plan gaat.’
Op de achtergrond hoor ik Bonita iets roepen in het Spaans, daarna in het Nederlands: ‘Niet grote plan. Grote toekomst!’
Mijn vader lacht. ‘Ze corrigeert me alweer.’
Ik glimlach, ondanks mezelf. ‘Dat doet ze goed.’

Niet zomaar bellen

Ik loop langzaam richting huis. De lucht is zacht, en ik voel me ineens raar bloot met mijn telefoon tegen mijn oor. Mijn vader en ik bellen niet zomaar. Wij sturen verjaardagsberichtjes. Soms een foto. Een voorzichtig appje rond kerst. Hij is geen man die op donderdagmiddag belt om te vragen hoe mijn dag was.
‘Dus,’ zegt hij. ‘Deur & Dam. Je eigen kantoor.’
‘Ja.’
‘Ik vind dat nogal wat.’
Ik wacht op de maar. Die komt vaak bij ouders. Dat ze eerst trots zeggen en daarna voorzichtig een bezorgde bijsluiter openvouwen.
Maar hij zegt alleen: ‘Ik ben trots op je.’
Ik blijf midden op de stoep staan.
‘O,’ zeg ik. Heel intelligent.
‘Ja,’ zegt hij. ‘Ik weet dat ik misschien niet degene ben die daar het meeste recht op heeft om dat zomaar te zeggen.’

Vakantie

Daar is hij. De rand. De geschiedenis.
Yvonne. Bonita. Spanje. Jaren waarin hij meer een naam op mijn telefoon was dan een vader in mijn leven.
‘Dat mag je best zeggen,’ zeg ik.
Het blijft even stil.
Dan hoor ik Bonita op de achtergrond: ‘Zeg ook van de vakantie.’
Mijn vader zucht zacht. ‘Ja, rustig.’
‘Welke vakantie?’ vraag ik.
‘Nou, we hadden natuurlijk gezegd dat je welkom bent deze zomer. In Spanje. Als je wilt. Geen druk. Bonita maakt de logeerkamer steeds mooier alsof de koningin komt.’
‘Die koningin van makelaars,’ roept Bonita.
Ik lach. ‘Dat klinkt gevaarlijk.’

Dat eigenwijze

Het is lief. Onhandig lief. En precies daardoor krijg ik een brok in mijn keel.
‘Ik denk erover na,’ zeg ik. ‘Het is allemaal een beetje veel nu.’
‘Dat snap ik.’
Hij zit in Spanje, ik sta op een Nederlandse stoep met mijn jas half dicht en een hoofd vol Hoeksteen, Tijn, Maureen en een bedrijf dat nog uit briefpapier en paniek bestaat. Toch voelt hij ineens dichterbij dan in jaren.
‘Ik wilde ook nog iets zeggen,’ zegt hij.
Ik houd mijn adem een beetje in.
‘Toen jij vertelde dat je voor jezelf wilde beginnen, dacht ik: dat past bij haar. Dat eigenwijze. Dat vooruit. Dat niet onder iemand blijven hangen.’
Dat raakt me meer dan ik wil.

Spijt

‘Jij bent anders ook niet bepaald blijven hangen,’ zeg ik voordat ik er goed over nadenk.
Aan de andere kant wordt het stil.
Meteen denk ik: stom. Te hard. Te vroeg. Maar misschien ook gewoon waar.
‘Nee,’ zegt hij uiteindelijk. ‘Dat klopt.’
Ik schuif mijn tas hoger op mijn schouder.
‘Heb jij ooit spijt gehad?’ vraag ik. ‘Van weggaan?’
Weer stilte. Geen boze stilte. Meer alsof hij zijn woorden echt zoekt.
‘Niet van Bonita,’ zegt hij dan.
Op de achtergrond wordt het stiller. Alsof Bonita ook luistert.
‘Maar wel van hoe ik ben weggegaan,’ zegt hij. ‘En van hoe ik je moeder pijn heb gedaan.’
Daar krijg ik het koud van, ondanks mijn jas.
‘Dus geen spijt van de liefde,’ zeg ik. ‘Wel van de schade.’
‘Ja,’ zegt hij zacht. ‘Dat is misschien wel de eerlijkste manier om het te zeggen.’
Ik zeg niets.
Mijn hoofd is ineens bij Tijn. Bij zijn koffer. Bij Erwin. Bij mijn eigen woonkamer waarin ik hem niet liet blijven.

Geraakt

Als we ophangen, blijf ik nog even op de stoep staan. Mijn telefoon warm in mijn hand. Verbaasd. Geraakt. Ook een beetje schuldig, omdat ik weet dat dit gesprek mijn moeder pijn zou doen als ik het verkeerd vertel. Misschien zelfs als ik het goed vertel.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ”Voor jou’, zegt Saskia. Ze schuift het papieren tasje naar me toe’

Makelaar Mandy: ‘Ik loop naar Robbert toe. Niet te dichtbij. Net genoeg’

Makelaar Mandy: ‘‘Erwin vroeg iets,’ zei Tijn uiteindelijk. ‘Wat dan?”

Makelaar Mandy weekoverzicht: ruzie met Robbert en spanning met Maureen

Makelaar Mandy: ‘Precies op dat moment gaat de deurbel. Half elf’