Persoonlijke verhalen

Lizanne wil absoluut geen kinderen meer, maar haar man wel

Lizanne (33) is samen met haar man Paul (35) dolgelukkig met hun kinderen Laura (6) en Job (4).  Zo gelukkig, dat ze geen behoefte meer heeft aan de vele kinderen waar haar man zo naar verlangt.

Lizanne: “Het was geen vooraf opgezette actie. Ik heb nooit gedacht: nu ga ik de boel eens flink bedonderen. Het idee kwam echt pas op toen ik in de spreekkamer zat bij mijn huisarts en ik haar vertelde niet langer meer de pil te willen slikken. Toen zij mij vroeg welke anticonceptie ik dan wilde gaan gebruiken, hoorde ik mezelf in plaats van ‘niets, want ik wil weer zwanger worden’ zeggen: ‘Klap er maar een spiraal in’. Alsof ik nooit anders had gewild.

Het zetten van de spiraal was enorm pijnlijk, maar het voelde meteen goed. Ik was weer beschermd tegen een zwangerschap, zonder dat ik een pil hoefde te slikken. Het enige wat niet goed voelde was het verhaal dat ik vervolgens thuis vertelde. De grote leugen. Mijn man wist niet beter dan dat ik naar de huisarts was gegaan, omdat ik al boven de dertig was en extra zwangerschapsvitaminen en adviezen wilde en dat we daarna vol voor een derde kind zouden gaan.”

Lees ook: Irene is gelukkig zonder kinderen: ‘Ik moet het altijd uitleggen’

Uit groot gezin

“Mijn man Paul en ik komen allebei uit grote gezinnen. Ik heb drie zussen, met wie we om en om anderhalf jaar schelen. Paul heeft ook drie zussen en zelfs nog drie broers. Ook hij is ongeveer de middelste van het gezin. Het zorgde meteen voor een enorme klik tussen ons, toen we twaalf jaar geleden verkering kregen. Zo vaak komen grote gezinnen in deze tijd immers niet meer voor. Het schept een band als je allebei elk weekend wel een familieverjaardag hebt of dat je standaard ‘datumprikker’ moet gebruiken wil je überhaupt iets kunnen afspreken met je eigen zussen.

Je deelt een hoop als je min of meer dezelfde jeugd hebt gehad. Als je niet aan enorme luxe en verre vakanties bent gewend, omdat daar of geen geld voor was of omdat het praktisch en logistiek bijna onuitvoerbaar was. Paul en ik weten allebei wat het is om je (slaap) plek te moeten delen in het gezin en weinig privacy te hebben, maar we kennen ook de enorme pluspunten. Dat je als broers en zussen voor elkaar door het vuur gaat en je nooit eenzaam bent, omdat je altijd vriendjes om je heen hebt.”

Enorm vruchtbaar

“Dus toen Paul en ik voor het eerst over later en kinderen spraken, waren we het er snel over eens. Als god ons genadig was, zouden wij ook voor een groot gezin gaan. We gunden onze toekomstige kinderen ook zo’n heerlijke geborgen familie. En het was ons gegund, we waren enorm vruchtbaar als koppel. Het was echt een kwestie van stoppen met de pil, een maandje wachten totdat de hormonen mijn lijf uit waren, én pats, ik was zwanger. Precies zo zijn Laura en Job gekomen.

Lees ook: Miranda komt uit een groot gezien met dertien kinderen

Vandaar dat Paul maar niet begrijpt waarom ik nu, na acht maanden, nog steeds niet jubelend naar hem toe ben komen rennen met twee blauwe streepjes op de zwangerschapstest. Paul weet niets van de spiraal en is bij elke maandelijkse bloeding weer hevig teleurgesteld. Hij zucht soms zo hard, dat ik denk dat hij erin blijft. En dan voel ik me echt een slecht, verwerpelijk mens. Ik haat het dat ik mijn geliefde zo voorlieg, maar ik ben te zwak de strijd met hem aan te gaan en eerlijk te zeggen waarom ik geen derde kind wil.”

Zwangerschapswolk

“Zwanger zijn, bevallen. Het is op zijn zachtst gezegd niet mijn hobby. Van de negen maanden ben ik er zeker zeven spuugmisselijk. Bij beide zwangerschappen voelde ik me moe, uitgeput en onaantrekkelijk. Ik zat geen dag op die befaamde roze zwangerschapswolk en kon niet wachten op de geboortes, zodat ik eindelijk weer mezelf kon zijn.

Van beide kinderen ben ik in drie uurtjes bevallen, maar juist omdat het zo snel ging, waren het ook uitputtingsslagen. Ik kon de weeën amper opvangen. Ook geestelijk is dat lastig, want ik had geen tijd om te herstellen of me voor te bereiden op de volgende wee. Paul grapt altijd dat wij makkelijker kinderen krijgen dan we schoenen kopen, maar dat is omdat hij het van de zijlijn meemaakt. Hij hoort van zijn zussen verhalen van marathonbevallingen die zestien uur of soms zelfs dagen duren. Dan lijken drie uurtjes een eitje. Maar ik ben degene die het moet ondergaan en wiens lijf vervolgens ook weer moet herstellen.”

Dit verhaal komt uit Vriendin 26.

Foto: iStock

Reageer op dit artikel