Persoonlijke verhalen

Irene is gelukkig zonder kinderen: ‘Ik moet het altijd uitleggen’

Irene (39) heeft geen kinderen, en heeft ook helemaal geen kinderwens. Haar leven is compleet zoals het is. Toch moet ze zich vaak voor haar keuze verantwoorden. “Waarom is het zo’n big issue dat ik geen kinderwens heb?”

Irene: “Het gebeurt regelmatig op feestjes of verjaardagen dat mensen me vragen of ik kinderen heb. Als ik dan ‘nee’ antwoord, is hun reactie steevast: ‘Waarom niet?’ Heel simpel: omdat ik ze niet wil. Ik heb geen rammelende eierstokken of de droom om moeder te worden. Nooit gehad ook. Je hebt meisjes die als kind al weten: later word ik moeder. Ik had dat niet.”

Benauwd gevoel

“Toen ik vijftien was en mijn eerste vriendje had, wist ik niet hoe snel ik naar de dokter moest voor de anticonceptiepil. Nu is het natuurlijk logisch dat je er op je vijftiende alles aan doet om te voorkomen dat je zwanger wordt, maar ik ben dat altijd blijven doen. Ook toen mijn eerste serieuze vriend – ik was negentien en we hadden al drie jaar verkering – over kinderen begon. Hij wilde zo graag vader worden. We studeerden nog, maar hij zei telkens: ‘Als we straks klaar zijn, gaan we een huisje kopen en krijgen we kinderen. Dat lijkt me fantastisch.’ Het leek mij helemaal niet fantastisch. Alleen de gedachte aan kinderen benauwde me al. Ik wilde er nog absoluut niet over nadenken, laat staan over praten. Ik was toen natuurlijk ook nog hartstikke jong. Kinderen pasten totaal niet bij het leven dat ik op dat moment leidde, maar eigenlijk wist ik toen al: dit is geen fase. Als ik 24 jaar ben, vind ik mezelf ook nog te jong. En als ik dertig ben, wil ik ook nog geen kinderen. Uiteindelijk heb ik de relatie, na vier jaar samenzijn, om die reden verbroken. Hij was er kapot van en intens verdrietig. Maandenlang probeerde hij me nog terug te krijgen. Hij schreef brieven, belde me op. Ik vond dat heel moeilijk en had vooral met hem te doen, maar ik vond ook dat ik eerlijk moest zijn. Gelukkig ontmoette hij na een jaar iemand anders, met wie hij nu twee kinderen heeft.”

Lees ook: Helle raakte ongepland zwanger op haar zeventiende

Eerlijk zijn

“Na hem heb ik nog een paar relaties gehad die stukliepen op het ontbreken van een kinderwens bij mij. Nu ik er zo over nadenk, zijn al mijn exen inmiddels vader geworden. Mijn huidige vriend Bas ken ik nu twaalf jaar en we hebben bijna elf jaar een relatie. Hij is Indisch: zijn vader is geboren op Java, zijn moeder is Hollands. Kinderen zijn in de Indische cultuur erg belangrijk. Bas heeft dan ook – zeker in het begin van onze relatie – meerdere keren aangegeven dat hij graag vader wilde worden. Hij was nieuwsgierig hoe zijn kinderen eruit zouden zien, of ze op hem zouden lijken. Ik ben toen meteen duidelijk geweest: ‘Bas, ik wil geen kinderen. Als jij ze wel wilt, moet je niet bij mij zijn.’ Toen het steeds serieuzer werd tussen ons, heb ik me best zorgen gemaakt of hij niet alsnog zou zeggen: ‘Schat, ik heb er nog eens goed over nagedacht, maar als jij me niet kunt geven wat ik graag wil hebben, ga ik het ergens anders zoeken.’ Die gedachte alleen al vond ik vreselijk. We praatten er destijds weinig over. Het is heel moeilijk om eerlijk te zijn wanneer je zo veel van elkaar houdt, anders denkt over een onderwerp en je elkaar toch niet kwijt wilt.”

Gelukkig samen

“Toch bleef ik regelmatig bij hem polsen, tot een paar jaar geleden nog: ‘Moeten we het er echt niet nog eens over hebben? Vind je het echt oké, zo’n kinderloze relatie?’ Uiteindelijk is het goed zoals het nu is. We hebben het heel fijn samen, we doen waar we zin in hebben, maken mooie reizen, gaan regelmatig naar leuke festivals. Wij zijn dus heel gelukkig samen, zonder kinderen. Dat we gelukkig zijn zonder kinderen is voor mij de normaalste zaak van de wereld. Anderen moet ik het wel continue blijven uitleggen.”

Gevoelskwestie

“Wat me stoort, is dat ik kennelijk een goede reden moet hebben voor het feit dat ik nog steeds geen moeder ben geworden en dat – als het aan mij ligt – ik dat ook niet word. Sommige mensen begrijpen daar niets van. ‘Heb je zelf een slechte jeugd gehad?’ vragen ze. Of: ‘Ben je een soort activiste die geen kind op deze wereld wil neerzetten?’ Het klopt dat ik geen leuke jeugd heb gehad. Ik ben veel gepest. In plaats van me te steunen, lieten mijn ouders me een beetje doormodderen. En het klopt ook dat ik me zorgen maak om de wereld. Ik ben bewust vegetariër en heb duidelijke meningen over veel politiek getinte onderwerpen. Maar de wens om geen kinderen te krijgen heeft hiermee niks te maken. Echt niet. In mijn geval is het puur een gevoelskwestie. Ik zou bijna zeggen dat het biologisch zo is bepaald bij mij.”

Lees ook: Lydia en haar man hebben tien kinderen

Ze deugt niet

“Soms nemen mensen genoegen als ik zeg dat het verlangen naar een kindje bij mij ontbreekt, maar ik heb ook weleens meegemaakt dat mensen maar moeilijke vragen bleven stellen. Mis ik niks? Wil ik niet iets doorgeven aan de volgende generatie? Ben ik niet bang dat ik spijt krijg? Mensen denken dat het bij mij misschien wat langer duurt, maar dat óók ik uiteindelijk overstag zal gaan. En wanneer ze horen dat ik al 38 jaar oud ben? Dan kan het dus nog steeds en is het nog niet te laat. Als ik dan nogmaals zeg dat ik écht geen kinderen wil, dat ik heel gelukkig ben zonder kinderen, kantelt doorgaans het gesprek. Ik voel dan dat mensen denken: er is iets mis met haar. Haar innerlijk deugt niet.”

Dit verhaal komt uit Vriendin 24.

Foto: iStock

Reageer op dit artikel

Anoniem

Heel herkenbaar, dit. Ik ben zelf 31 jaar en mijn vriend en ik hebben ook geen kinderwens. Ik heb dit wel gehad, maar mijn vriend niet. Dus we hebben samen gekozen om geen kinderen te krijgen. Ik sta hier ook echt achter. Als ik om mij heen kijk naar vriendinnen die wel kinderen hebben, merk ik dat ik het toch niet wil. Teveel gedoe, teveel zorgen. Het is wel een verantwoordelijkheid voor de rest van je leven. Nee, wij hebben het samen hartstikke leuk en kunnen doen en laten wat we willen. En ik vind de veranderende maatschappij ook nogal zorgwekkend. Ik voel me zelf al niet eens meer veilig in eigen land. Nee, ik zou het mijn kinderen niet aan willen doen, al die problemen die nog in het verschiet liggen. Het is goed zo.

Beantwoorden
linnie76

Ik ben het volkomen met je eens! Zelf ben ik nu 42 en ik wist al op mijn 14e dat ik nooit moeder zou worden. Ik ben dol op kinderen ( mits ze goed worden opgevoed). Maar zelf heb ik ze nooit gewild. En ja dan krijg je van die geijkte antwoorden en vragen….
Wacht maar tot je wat ouder word, ach jij bedenkt je nog wel, ik spreek je over een paar jaar wel… enz.

Ik heb nu al 15 jaar een relatie met een man die 6 jaar jonger is dan ik en die wilde wel graag kinderen. Ook ik heb hem gemeld dat als hij vader wil worden dat hij dan niet bij mij moet zijn. Nu zegt hij zelf ook : kinderen zijn leuk…van een ander.
Als mij nu de vraag word gesteld : heb jij eigenlijk kinderen? Antwoord ik steevast met : Nee gelukkig niet! Het enige wat ik nog terug krijg als reactie is soms, oh jammer maar je krijgt er zoveel voor terug.
Mijn laatste weerwoord is dan : wat ik niet heb kan ik ook niet missen.

Beantwoorden
Anoniem

Nog een toevoeging op wat ik al eerder schreef: ik merk ook dat mijn omgeving er niet goed mee kan omgaan dat wij geen kinderen willen. Ze vinden dat raar en zeggen dingen als: ‘Kinderen krijgen is het mooiste wat er is’, etc. Ik heb het idee dat je jezelf altijd maar moet verdedigen en je keuze altijd maar moet verantwoorden. Geen kinderen willen is net zo normaal als het wel willen, maar kennelijk is daar nog altijd onbegrip voor. Merk ook dat vriendinnen minder van zich laten horen, omdat ik geen kinderen heb. Het contact verwatert. Erg jammer, maar dat is dan een tekortkoming van henzelf, denk ik dan maar. En bovendien: geluk zit in jezelf en in zoveel andere kleine dingen, dat zit hem niet in het krijgen van kinderen. Ik ben heel gelukkig en zou voor geen goud een ander leven willen dan wat ik nu heb, samen met mijn vriend. We gaan vaak op vakantie, even een weekendje weg, uit eten, we doen leuke dingen samen… Dat had niet allemaal zomaar gekund als we kinderen zouden hebben.

Beantwoorden
Hanna Lergenmuller

Mijn omgeving heeft het gelukkig volledig geaccepteerd. Nooit gedoe ook om gehad met vriendjes. Mijn eigen moeder en beste vriendin zeiden; ik zou de kinderen voor geen goud willen missen maar als ik t over mocht doen weet ik niet of ik ze zou nemen. Kinderen hebben is beslist niet zaligmakend.

Beantwoorden
Marjolijn

Lekker doen wat goed voelt voor jou… Dat doen alle anderen ook maar daar wordt nooit aan gevraagd; Waarom wil jij kinderen…? Domme mensen ? Veel geluk samen ?

Beantwoorden
Anoniem

Ik wist als klein meisje al dat ik geen kinderen wilde. Ik wilde vrijheid, dromen, doen waar ik zin in had. Later kwam daar de gedachte nog bij dat er al veel te veel mensen op deze aardbol rondlopen, met alle gevolgen van dien. Klepperende eierstokken heb ik nooit gehad. Op mijn 18e kreeg ik een relatie met een man, deze heeft 11 jaar geduurd. Ook hij had geen kinderwens. Dat de relatie eindigde was niet omdat een van ons van gedachten was veranderd, maar puur omdat ‘de koek op was’. Mijn huidige partner waarmee ik inmiddels ook alweer 10 jaar samen ben, heeft eveneens geen kinderwens. Wij hebben het erg goed samen, genieten van ons fijne huis en het terras-hangen gebeurt met grote regelmaat :-). Wat ik wel lastig vind, is dat mijn zus 3 kinderen heeft. Dit klinkt misschien wat vreemd.. Ik ben dol op mijn neefjes en nichtjes, maar binnen ons gezin zorgt deze tweedeling (kamp Kids en kamp No kids) voor best wat scheve gezichten. Mijn man en ik worden niet betrokken bij het leven van de kinderen, mijn ouders des te meer. Herkennen jullie dit? Hoe is dat bij jullie? Soms denk ik dat het bij mijn zus een stuk jaloezie is. Tot een aantal jaar geleden wilde zij ook geen kinderen, was altijd graag alleen en had die tijd alleen ook nodig om op te laden. Dat is nu wel even anders…

Beantwoorden