Carmen en Jaap zijn een écht ANWB-stel: ‘Onze kinderen zijn inmiddels Wegenwacht-moe’

Interesse in auto’s

Carmen was als jong meisje al geïnteresseerd in auto’s: “Ik liep als tweejarige al met speelgoedautootjes in mijn handen. Mijn ouders hadden er weinig mee, maar mijn opa had een garagebedrijf, dus de interesse heeft een generatie overgeslagen. Nog voordat ik mijn rijbewijs had, werkte ik al in een autogarage en reed ik de auto’s over het terrein.” Dat bleek het begin van een lange carrière. Afgelopen april was Carmen 25 jaar in dienst bij de bekendste pechhulpdienst in Nederland: de Wegenwacht. Leden van de ANWB krijgen 24/7 technische assistentie bij autopech, zoals een lekke band, een lege accu of een motorstoring.

Brommertje

Ook Jaap, die al veertig jaar bij de Wegenwacht werkt, kan zich nog goed herinneren dat hij in zijn jeugd altijd met brommertjes in de weer was: “Ik had altijd wel een project waaraan gesleuteld moest worden. Ik heb als jongen heel wat tegels in onze tuin gewipt en omgedraaid, zodat mijn ouders niet zouden zien dat ik olie had gemorst.”

ANWB

Carmen begon haar loopbaan dus in de garage van een autobedrijf, maar solliciteerde bij de ANWB omdat ze wat meer vrijheid wilde. “In een autogarage ben je altijd op dezelfde plek met dezelfde collega’s. Ik hou er juist van om onderweg te zijn en verschillende mensen te ontmoeten.” Mensen bellen om heel verschillende redenen het noodnummer, vertelt Carmen. “Gisteren had ik bijvoorbeeld iemand die niet kon tanken, omdat het tankklepje van zijn auto niet openging, maar ook iemand die het dak van zijn cabrio niet dicht kreeg, terwijl er een flinke regenbui aankwam. En ik stond in een manege, omdat daar een auto niet meer startte. Er bleek kortsluiting te zijn ontstaan met de paardentrailer, waardoor er een zekering was gesprongen. Zulke kleine dingen kan ik zelf oplossen, voor andere problemen moeten mensen naar de garage. Het leukste aan mijn werk vind ik dat je mensen kunt helpen. Mensen zijn altijd blij als ik aan kom rijden. En zelfs als ik de auto niet aan de praat krijg, zijn ze hartstikke blij dat ik ben komen helpen.”

Mannenwereld

Er werken bij de Wegenwacht vijftien vrouwen en maar liefst 970 mannen. Al tijdens haar opleiding tot automonteur zat Carmen met alleen maar jongens in de klas. Toch merkt ze bij de ANWB minder dat ze in een echte mannenwereld werkt. “Bij cursussen, en tijdens werkoverleg, koffiepauzes en de dienstwissel, zie ik natuurlijk wel voornamelijk mannelijke collega’s, maar het grootste gedeelte van de tijd ben ik alleen aan het werk.” Tijdens het werk leerde ze haar huidige echtgenoot kennen. Carmen: “Toen ik hier aan de slag ging, was Jaap mijn mentor. Ik ben een keer of vier met hem meegereden. Pas een jaar of vijf later kregen we een relatie met elkaar. Het was voor ons allebei ons tweede huwelijk. We zijn getrouwd op het strand van Curaçao, in het bijzijn van een klein clubje mensen die ons dierbaar zijn. Samen kregen we drie jongens, van nu negen, dertien en zestien jaar oud. Jaap had al vijf kinderen en ik had al een dochter, dus we hebben een samengesteld gezin met negen kinderen, waarvan er nog vier thuis wonen.”

Lees ook Manon is lifeguard bij de Reddingsbrigade en redt mensen uit zee: ‘Mensen onderschatten de gevaren van de Noordzee’

ANWB-stel

Carmen en Jaap zijn een echt ANWB-stel, maar worden door hun collega’s helemaal niet zo gezien. Jaap: “Dat komt omdat we nooit samen werken. Als ik ochtenddienst heb, is Carmen vrij om voor de kinderen te zorgen en werkt zij ’s avonds, en andersom. We werken dus altijd om en om. We delen ook samen één gele bus. ‘Dit is de eerste keer dat we jullie samen zien!’ zeggen mensen soms als we een feestje hebben van het werk.”

Camper

Carmen en Jaap hebben een camper waarmee ze als gezin graag op vakantie gaan. En die reizen verlopen niet altijd even vlekkeloos. Carmen: “Je verwacht misschien dat het bij ons nooit misgaat, maar wij hebben zelf al zo vaak in het buitenland met panne gestaan. Ons voordeel is dat we vaak zelf kunnen zien wat er aan de hand is, maar het zijn helaas ook vaak problemen die we niet zelf kunnen oplossen.” Jaap: “We zijn al drie keer vanuit het buitenland naar huis gesleept. ‘Daar gaan we weer…’ verzuchten de kinderen dan tegen elkaar.”

‘Propsetje’

Carmen: “De laatste keer stonden we in Frankrijk en moest de complete motor van de camper vervangen worden. We zorgen er altijd voor dat we veel gereedschap bij ons hebben, maar een motorrevisie kunnen wij ook niet zelf. Als we met de camper op vakantie gaan, nemen we steevast een ‘propsetje’ mee. Daarmee kunnen we zelf een prop in een band schieten, als we met een lekke band stil komen te staan. Maar wat denk je? We hebben nog nooit een lekke band gehad!”

Elkaars hulplijn

Hoewel ze nooit samen aan het werk zijn, helpen ze elkaar tijdens hun diensten geregeld. Carmen: “Als ik onderweg sta met een probleem waarvan ik denk dat Jaap er ook weleens mee te maken heeft gehad, dan bel ik hem. Soms herinner ik me dat hij thuis eens iets heeft verteld, maar dan heb ik daar met een half oor naar geluisterd. Dan zeg ik: ‘Jij had toch laatst ook een auto met dit probleem, hoe loste je dat toen op?’ We hebben ook een officiële hulplijn, maar soms vind ik het net zo makkelijk om Jaap even te bellen.” Jaap: “Het is ook gezellig om onderweg te bellen. Je bent altijd alleen onderweg naar een pechgeval en dan hebben we mooi de tijd om even bij te praten.”

Helderziend?

Jaap: “Er gebeuren tijdens ons werk soms bijzondere dingen. Zo was ik laatst op zaterdag opgeroepen om naar een camping te gaan. Daar stond een meneer met een witte Toyota die niet meer startte. Ik vroeg hem of hij nog een andere sleutel had. Hij vertelde toen dat hij de behuizing van de sleutel, dus het zwarte plastic gedeelte, had vervangen, omdat de knopjes niet meer werkten. Ik weet dat daar een transponder in zit die de sleutel herkent, dus vroeg ik of hij die nog had. Ze lagen nog in de prullenbak, en we kregen de auto weer gestart. De volgende dag, in een andere plaats, stond ik weer bij een automobilist met een witte Toyota. Haar auto startte niet meer. Dus ik zei: ‘Heb je toevallig het plastic gedeelte van je sleutel onlangs vervangen?’ Dat had ze inderdaad gedaan. Ze keek me aan alsof ik helderziend was! Probleem opgelost, en ze kon weer weg.”

Carmen: “Wij weten het ook altijd als eersten als er automodellen op de markt komen waar iets mis mee is. Dan heb je de ene zelfde melding na de andere. Als het probleem bij het automerk bekend is, worden ze teruggeroepen, en dan gaat het weer goed.”

Lees ook Roos redt als vrijwilliger bij de KNRM mensen op zee

Praatpalen

In 2017 zijn er 3300 praatpalen uit het straatbeeld verdwenen. Deze iconische gele palen werden 57 jaar lang door automobilisten gebruikt om in contact te komen met de hulpdiensten, maar waren door mobiele telefonie overbodig geworden. Carmen en Jaap hebben zo’n gele praatpaal in de achtertuin staan. Carmen: “We hebben hem niet gestolen hoor, we hebben hem netjes gekocht. Als echte ANWB-familie vonden we dat wel passend.” Hoe de negen kinderen het vinden om op te groeien in een echte ANWB-familie? Jaap: “Joh, die zijn inmiddels wel een beetje Wegenwacht-moe. Die denken: daar komen ze weer! Onze hond trouwens ook. Als die één van ons in het ‘pakkie’ ziet lopen, weet ze genoeg, dan weet ze wie er aan de beurt is om te werken.”

Niet dezelfde kleding

Een ‘ANWB-stelletje’ is natuurlijk ook een ietwat humoristische term voor koppels die er samen op uittrekken in identieke, praktische afritsbroeken, windjacks en wandelschoenen. Daar herkent dit stel zich dan weer niet in. Carmen: “In onze vrije tijd lopen we echt niet allebei in dezelfde kleding!” Omdat ze om en om ’s avonds werken, zitten Carmen en Jaap ook nooit samen op de bank televisie te kijken. Maar ze zijn geregeld samen overdag vrij, als de kinderen op school zitten. Jaap: “We houden ervan om dan lekker samen ergens te gaan lunchen.”

Treinmachinist

Carmen en Jaap zijn na al die jaren allebei nog gelukkig met hun werk. Carmen: “In een garage aan auto’s sleutelen vind ik ook leuk, maar het onderweg zijn, maakt dit voor mij echt de perfecte baan. Het contact met klanten, die blij zijn dat je ze komt helpen, is toch elke dag weer bijzonder.” Jaap: “Maar hoe enthousiast we thuis ook vertellen over ons mooie beroep, geen van de negen kinderen ambieert het om later ook bij de Wegenwacht te gaan werken.” Carmen: “Onze jongste zoon wil treinmachinist worden, maar die is negen, dus dat kan nog best veranderen.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.