Britt en Bram hebben vier dochters en vijf gezinshuiskinderen: ‘Ik gun ieder kind een fijn en veilig thuis’

Gezinshuiskinderen

Britt: “Vanochtend vertelde ik aan de groenteboer dat Bram en ik net terug zijn van twee weken eilandhoppen in Thailand, met onze eigen vier kinderen. Zijn reactie was dat we dan vast lekker verdienen, met al die gezinskinderen bij ons thuis. Genoeg om met ons eigen gezin naar Azië te vliegen. Dit vooroordeel over kinderen opvangen in je eigen huis hoor ik vaker en ik vind het vreselijk dat mensen dat kunnen denken. De een geeft zijn geld uit aan een dure auto, de ander gaat graag uit eten; wij kiezen ervoor om het uit te geven aan een onvergetelijke reis. Bram en ik gaan bewust op vakantie met onze eigen kinderen, we vinden dat belangrijk. We hebben twee fantastische dames in dienst die bij ons thuis werken en voor de gezinshuiskinderen zorgen, waardoor het voor ons mogelijk is om even los te komen van ons werk, dat thuis 24/7 doorgaat.”

Intensieve manier van leven

“Brams moeder werkte in een gezinshuis. Doordat ik daar over de vloer kwam, had ik al op jonge leeftijd door dat dit een intensieve manier van leven is, maar vooral ook een hele mooie vorm van zorg. Bram werkte in de horeca als chef-kok, ik had journalistiek gestudeerd, maar zocht naar een stabiele baan. Toen Bram last kreeg van zijn knie, schoolde hij zich om. Tijdens zijn studie werkte hij in het gezinshuis waar zijn moeder ook werkte, met verstandelijk en lichamelijk beperkte kinderen. Toen er een kracht uitviel vanwege een verlof, sprong ik spontaan bij. We voelden allebei al langer dat dit bij ons paste en Bram en ik wisten het toen zeker: dit is het leven dat we zelf ook willen.

Gescreend

Een gezinshuis begin je niet zomaar. Bram en ik zijn bijna twee jaar lang gescreend, we hebben allerlei testen moeten doen en een wettelijk verplichte registratie gehaald die aangeeft dat je over actuele kennis en vaardigheden beschikt om goede jeugdzorg te verlenen. Als je als koppel een gezinshuis begint, dan moet een van de twee alle opleidingen doen. In ons geval is dat Bram. Omdat we graag veel kinderen wilden opvangen, hebben we een huis gekocht met elf slaapkamers. We wilden de komst van deze kinderen laten samenvallen met het krijgen van eigen kinderen. Onze tweeling was bijna twee en Loks was een maand oud toen we de sleutel van ons huidige huis kregen.” 

Verschillende redenen

“We hadden zelf drie kleine kinderen en daar kwamen in eerste instantie twee gezinshuiskinderen bij. Toen dat goed ging, kwamen er meer kindjes bij. Kinderen wonen om verschillende redenen bij ons. Aan kinderen leggen we vaak uit dat ouder zijn best ingewikkeld is. Je moet een huis hebben, werken, boodschappen doen, koken, schoonmaken en er ondertussen ook nog voor je kind zijn. Soms lukt dat even niet, ook al hou je als ouder ontzettend veel van je kind.

Lees ook Al van kinds af aan wist Sanne (32) dat ze pleegmoeder wilde worden

Schrijnend

Sommige kinderen zijn door de kinderrechter uit huis geplaatst omdat het thuis niet veilig was. Dan bieden wij rust, veiligheid en stabiliteit. Maar er zijn ook kinderen waarvan de ouders hun leven best goed op orde hebben, zoals ouders van een kind met een ernstige lichamelijke of verstandelijke beperking. De zorg kan dan zo intensief zijn dat het thuis alleen niet lukt. In die gevallen zien wij onszelf als een soort co-ouders: we doen het samen. Zo hebben we een jongen in een rolstoel die veel verzorging nodig heeft. Zijn ouders zien we vaak en het contact is goed. Ook hebben we ooit een jongen opgevangen die zonder zijn ouders naar Nederland was gevlucht, terwijl zijn ouders nog in Afghanistan verbleven. En soms horen we schrijnende verhalen over huiselijk geweld of verwaarlozing.

Groot huis

We hebben een groot huis en alle slaapkamers liggen bij elkaar. We leven als gezin niet gescheiden van de gezinshuiskinderen; we leven dag en nacht samen. Ons privéleven is een samensmelting met het gezinshuisleven en dat is ook precies waar de gezinshuiskinderen behoefte aan hebben: een veilig thuis waar ze kind kunnen zijn. We hebben twee dames in dienst die Bram en mij helpen met de zorg voor de kinderen en het huishouden. Doordat er altijd een verzorger bij ons thuis is, kunnen Bram en ik samen naar tienminutengesprekken op school en belangrijke gesprekken met instanties.”

Crisisopvang

“Het grote nadeel van het werk als gezinshuisouders is dat het nooit ophoudt. Als je in een jeugdzorginstelling werkt, stopt je werk als je shift erop zit, voor Bram en mij gaat het 24/7 door. Wij hebben ook drie keer een crisisopvang gedaan. Dit is de opvang van een kind dat door de politie uit huis is gehaald en direct een plek nodig heeft. Zo hebben we dit voorjaar twee zusjes opgevangen, die hebben hier zes weken gewoond. Uiteindelijk zijn ze naar een andere plek gegaan, dat vond ik erg moeilijk. Het grijpt mij erg aan als kinderen na korte tijd weer weggaan.

Weinig onderzoek gedaan

Als gezinshuisouder ben ik me ervan bewust dat onze eigen kinderen ook nare dingen meemaken. Crisisplaatsingen ’s avonds laat, politie aan de deur, biologische ouders die het niet eens zijn met de uithuisplaatsing en blijven bellen, of erger nog: langskomen. Er is helaas nog weinig onderzoek gedaan naar de effecten van deze manier van leven op de eigen kinderen van gezinshuisouders, maar Bram en ik zijn ervan overtuigd dat het vooral mooi en leerzaam voor ze is. Ze krijgen al jong te maken met andere soorten kinderen, mensen en ervaringen. Ons gezin is net een mini-samenleving. We hebben ons eigen kerngezin, maar we haken allemaal op elkaar aan.”

Lees ook Kim en Paul hebben drie pleegkinderen én een zoontje

Op vakantie

“We zijn als stel één keer per maand vrij en we gaan dus soms ook met ons eigen gezin op vakantie. Dat is voor de gezinshuiskinderen niet zielig: zij hebben tijd met hun biologische ouders en we leggen ze uit dat onze eigen kinderen daar ook recht op hebben.

Onvergetelijke ervaring

In december zijn we met het complete gezinshuis naar Spanje geweest. Dat was hartstikke leuk, voor de kinderen een onvergetelijke ervaring, maar voor ons ook hard werken. We proberen onze aandacht zo goed mogelijk te verdelen. Met Sinterklaas krijgen alle kinderen een uitje: twee kaartjes voor een theatervoorstelling of musical. Ze mogen dan kiezen of ze met mij of met Bram willen gaan. En ook hebben we onze eigen gezinstradities. Zo gaan we ieder jaar met de hele club naar de Efteling.

Van elkaar leren

De kinderen leren hier thuis veel van elkaar. Onze dochter Loks (7) vroeg dit jaar aan haar juf of ze een kind dat bij ons woont en in een rolstoel zit, mee mocht nemen naar de klas. Ze wilde graag laten zien wat hij allemaal wél kan. Dit jongetje kan niet praten, maar wel antwoorden met ja en nee, en de kinderen uit de klas mochten hem vragen stellen. Het was zo mooi om te zien. Zo vroeg een klasgenootje van onze dochter hem: ‘Kun je wel praten in je hoofd?’ Kinderen zijn ongeremd en stellen de vragen die menig volwassene me niet durft te stellen als ik achter een rolstoel met een kind erin loop.

Persoonlijke aandacht

Bram en ik gaan één weekend per jaar samen weg. We vinden het leuk om te gaan varen. Omdat Bram altijd kok is geweest en we ook samen in de horeca werkten, hebben we een voorliefde voor lekker eten. Er is dicht bij ons huis een goed restaurant, dus we gaan laat op de avond weleens samen uit eten, als alle kinderen slapen. Meer tijd samen doorbrengen komt wel als de kinderen ouder zijn. Ze zijn nu nog allemaal zo jong en ik gun ieder kind veel qualitytime met ons, omdat ik weet hoe hard ze het allemaal nodig hebben.”

Meer dan werk

“Of ik van mijn gezinshuiskinderen evenveel hou als van mijn eigen kinderen, wordt me weleens gevraagd. Dat vind ik een lastige. De liefde voor mijn eigen kinderen is anders. Dat is een liefde die vanzelfsprekend is, vanaf het moment dat ze geboren werden. Daar valt niets mee te vergelijken. Maar dat betekent niet dat ik niet ontzettend veel om de kinderen in ons gezinshuis geef. Ik maak me zorgen als het niet goed met ze gaat. Ik ben trots als ze iets bereiken. Ik lig soms wakker van hun problemen. Ik vier hun successen. Ik troost ze als ze verdriet hebben en ik blijf naast ze staan als het moeilijk wordt. Of dat liefde is? Misschien wel. Het is in ieder geval veel meer dan alleen werk.

Plek vrij

Momenteel is er in ons huis een plek vrij. We zijn nu aan het kijken welk kind hier het beste zou passen. We gaan dan naar het kind toe om hem of haar te observeren, we vragen verslagen op, praten met jeugdbeschermers. Als we denken dat het een match kan zijn, komt het kindje eerst een middag spelen, daarna een hele dag en een nachtje logeren. We pakken zo’n mogelijke plaatsing heel voorzichtig aan, want het laatste dat je wilt voor het kind is dat het nog een keer moet verhuizen, omdat de plek niet geschikt is. Nu onze dochters ouder worden, bespreken Bram en ik of we nog wel jongens in huis moeten nemen. Omdat ze geen bloedverwanten van elkaar zijn, zouden jongens gevoelens kunnen krijgen voor onze dochters. Dat is toch iets wat als moeder altijd in je achterhoofd zit.

Niet altijd rooskleurig

De ouders van de gezinshuiskinderen die bij ons wonen, hebben voor moeilijke uitdagingen gestaan in hun leven. Wat ik belangrijk vind is om ze juist hun ouderrol te blijven geven. Ik betrek ze zoveel mogelijk bij keuzes, als dat kan. Een biologische ouder kent zijn of haar kind altijd het beste. Het is in de praktijk niet altijd rooskleurig. Ik word door ouders ook weleens uitgescholden of bedreigd. Ik heb een dikke huid gekregen en weet dat het voortkomt uit onmacht, verdriet en schuldgevoel. Ook op de moeilijke momenten heb ik geen spijt van onze keuze om een gezinshuis te starten. We maken zoveel mee, vallen van het een in het ander en er is weinig verwerkingstijd, maar dit leven past bij mij en Bram. Ik zou het niet anders willen.”

Wil je een kijkje in het leven van Bram en Britt en de kinderen? Instagram: @gezinshuisdiki

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.