Amber beviel met 34 weken op de vluchtstrook: ‘Dit kon toch geen wee zijn?’

Net als Vriendin brengt ook Mijn Geheim de allermooiste persoonlijke verhalen, die we hier graag elke week met je willen delen.

Meer verhalen die raken? Abonneer je op Mijn Geheim!

Zo snel

“De grote klapdeuren van de ambulance gingen open en daar stond Wouter (28). Zijn ogen vulden zich met ongeloof en opluchting toen hij me op de brancard zag liggen, met op mijn borst ons zojuist geboren zoontje Seff. ‘Het ging allemaal zo snel, ik weet ook niet wat er gebeurd is,’ wist ik uit te brengen.

Langste minuten van zijn leven

Wouter had daarbuiten op de vluchtstrook maar liefst zes minuten staan wachten, niet wetende wat zich achter deze gesloten deuren afspeelde, terwijl auto’s nietsvermoedend voorbij waren geraasd. Een van de ambulance-broeders was hem al vrij snel komen feliciteren met het feit dat hij zojuist vader was geworden. Oké, daarmee wist hij dat het kindje geboren was. Maar waarom bleven die deuren dicht? Waarom mocht hij nog niet naar zijn vrouw en baby? Ging het allemaal wel goed daarbinnen? In vredesnaam, wáárom duurde dit zo lang? Wouter vertelde me later dat dit by far de langste minuten van zijn leven zijn geweest. Nog altijd vind ik het erg voor hem dat hij ons kindje niet geboren heeft zien worden. Het was extra mooi dat hij nog wel de navelstreng mocht doorknippen, voordat de ambulance zijn weg naar het ziekenhuis vervolgde.”

Gezin

“Wouter en ik gaan al een hele tijd terug. Op de middelbare school vonden we elkaar al interessant, maar toen durfden we dat nog niet hardop uit te spreken. Pas toen ik Wouter in 2018 weer tegenkwam, gaven we eindelijk toe aan onze gevoelens. Ik wist altijd al dat ik ooit moeder wilde worden. En Wouter heeft zelfs weleens gezegd dat hij droomde van een groot gezin. We waren net verhuisd en spraken af dat we eerst onze verbouwing zouden afronden. Daarna waren we klaar voor de volgende stap.

Mooie buik

Ik raakte meteen in verwachting en we konden ons geluk niet op. Toch heb ik me lange tijd niet echt zwanger gevoeld. Ja, natuurlijk zag ik ons kleintje op de echo’s, maar ik ben geen moment misselijk geweest, mijn buik groeide pas tegen het einde van de zwangerschap en ook voor de schopjes waarover ik had gelezen, moest ik veel geduld hebben. Ik weet nog hoe bijzonder het was toen ik dat voor het eerst voelde. Er groeide leven in mijn buik! Eindelijk voelde ik me op-en-top zwanger. Ik plande meteen een zwangerschapsshoot. Die zou op 6 december zijn. Maar zo veel tijd bleek ik niet meer te hebben. Die mooie buik is nooit meer vastgelegd.

Ongemakken

Op dinsdag 2 december moest ik om negen uur werken. Voor die tijd ging ik nog even naar de huisarts om bloed te laten prikken voor wat standaardcontroles. Ik werk in de gehandicaptenzorg en ging die dag met een groepje jongeren het huishouden doen in de woonvoorziening. Bedden verschonen en wasjes draaien, dat soort dingen. Pas nu ik vierendertig weken zwanger was, kreeg ik last van ongemakken. Zo drukte de baby de hele tijd met zijn voetje tegen mijn onderste rib aan. Het was maar goed dat ik bijna met verlof ging. De volgende dag zou ik voor iedereen wat lekkers meenemen naar mijn werk om op die manier gezellig afscheid te nemen.

Lees ook Adriënne beviel én trouwde op dezelfde dag: ‘Een datum om nooit te vergeten’

Pijn

Om vier uur die middag zat mijn dienst erop en ging ik naar huis, om daar gezellig onze woonkamer alvast in kerstsfeer te brengen. Toen die klus erop zat, ben ik in bad gegaan. Daar kreeg ik uit het niets onder in mijn buik last. Het deed zelfs zo veel pijn dat ik letterlijk sterretjes zag. Dit kon toch geen wee zijn? Of misschien een oefenwee? Daar had ik ook weleens over gehoord. Omdat ik bang was dat ik zou wegvallen, ben ik uit bad gestapt en heb ik Wouter gebeld. Hij werkt in dezelfde sector als ik en had op dat moment slaapdienst. Hoewel ik zelf nog twijfelde of ik de verloskundige zou bellen, liet Wouter mij geen keus. De verloskundige adviseerde me een paracetamol te nemen en over een uur nog eens terug te bellen om te laten weten of het wat gezakt was.”

Bevalling

“Met tien minuten was Wouter thuis. De klachten waren nog erger geworden en we hingen meteen weer met de verloskundige aan de lijn. Ik wist niet meer waar ik het zoeken moest. Fatsoenlijk praten lukte me niet eens meer. En wat ik ook probeerde – staand, hangend op de bank of over het aanrecht – geen enkele positie kon deze vurige pijn wat verzachten. Uiteindelijk ben ik op bed gaan liggen, in de hoop dat dat zou helpen. Inmiddels had ik wel in de gaten dat de bevalling was begonnen, maar ik stond er op dat moment niet eens bij stil dat de baby dan te vroeg geboren zou worden. Paniek of zorgen? Nee, ik wilde dat die hevige pijn zou stoppen. Als dit zo nog acht of tien uur gaat duren – of hoelang staat er gemiddeld voor een bevalling? – dan word ik gek. Dát is wat ik dacht.

Te vroeg

De verloskundige arriveerde en nog voordat ik mijn pyjamabroek goed en wel uit had, zag ze het hoofdje al: ‘Je hebt tien centimeter ontsluiting.’ Dat was slechts een halfuurtje na mijn eerste pijnscheut in bad. Ik had al even persdrang en moest zo snel mogelijk naar het ziekenhuis, waarschijnlijk omdat de baby veel te vroeg geboren werd en ze bang waren voor complicaties. 112 werd gebeld en terwijl de ambulance onderweg was, vroeg ik de verloskundige om pijnstilling. Had ik destijds bij het opstellen van het geboorteplan nog heel stellig gezegd dat ik geen ruggenprik wilde hebben, nu vond ik dat bij nader inzien toch wel een héél erg goed idee. Maar helaas was het antwoord dat dat nu niet meer kon.

Ambulance

Toen de ambulance er eenmaal was, werd er toch een poging gedaan om de baby thuis geboren te laten worden. Maar hoe ik ook mijn best deed, het persen dat ik steeds had tegengehouden, lukte nu niet meer. En zo lag ik niet lang daarna in de ambulance, met de ambulance-broeder en de verloskundige naast me. Voor Wouter was helaas geen plek meer in de ambulance, hij mocht achter ons aanrijden. ‘Rijd alsjeblieft voorzichtig!’ riep ik nog tegen hem. De flitskasten negerend, werd in volle vaart koers gezet richting ziekenhuis.”

Vluchtstrook

“Maar tijdens de rit kon ik het ineens niet meer tegenhouden. Abrupt werd de ambulance op de vluchtstrook van de N261 tussen Waalwijk en Tilburg stilgezet. Precies bij hectometerbordje 9,9 zag de kleine Seff om tien minuten voor negen die avond het levenslicht. Hij huilde – en dat was goed, wist ik – maar hij zag paars en omdat het zuurstofpercentage in zijn bloed veel te laag was, kreeg hij direct extra ondersteuning. In de krappe ruimte van de ambulance werd druk gehandeld, voordat Wouter naar binnen mocht. De pijn gleed van me af en Seff werd vervolgens op mijn borst gelegd. Dat was zó bijzonder. Helemaal toen Wouter in de deuropening verscheen.

Lees ook Anieke beviel eerder na een ongeluk: ‘Daar lag ik, hoogzwanger, met mijn auto in de sloot’

Warm welkom

‘Heb jij dit weleens meegemaakt?’ hoorde ik de ambulancebroeder aan de verloskundige vragen, terwijl we onze weg naar het ziekenhuis vervolgden. ‘Nee, jij?’ Ook daarop werd ontkennend geantwoord. Toen kon ik het niet laten om zelf ook mijn mond open te doen: ‘Nee, en ik ook niet!’ Iedereen was behoorlijk onder de indruk van dit avontuur, dat was wel duidelijk.

Bij aankomst in het ziekenhuis werden we door wel vijftien man medisch personeel opgewacht. Niet omdat het noodzakelijk was, zo begreep ik later, maar omdat iedereen die vrouw die op de snelweg was bevallen natuurlijk wel eventjes wilde zien. Het was hoe dan ook een warm welkom.”

Seff

“Wouter en ik werden herenigd en als kersverse vader en moeder brachten we vol trots de familie op de hoogte. We zijn eerst gaan videobellen met mijn moeder. Toen ze opnam, hielden we Seff vol in beeld. Die zag ze niet aankomen, wat was ze verrast! Ook mijn vader en de ouders van Wouter – allemaal voor het eerst opa en oma – waren intens blij. Voor de familie van Wouter was het nog extra bijzonder. Afgelopen jaar kwamen zijn peetoom en -tante in Egypte in het verkeer om het leven. Nu hoorden ze van ons dat hun eerste kleinkind uitgerekend op de snelweg was geboren. Dat maakte het wel dubbel. Seff was voor hen een lichtpuntje in een wel heel zwarte periode.

Sterk mannetje

Het was een tegenvaller dat we niet meteen uit het ziekenhuis werden ontslagen. In plaats daarvan kregen we te horen dat Seff waarschijnlijk tot de uitgerekende datum in het ziekenhuis moest blijven. Maar het zou nog zeker vijf weken duren voordat het 8 januari was! In het begin had hij niet de kracht om zelf voldoende te drinken en daarom kreeg hij ook nog sondevoeding.

Seff liet echter al snel zien een sterk mannetje te zijn, dat steeds beter zijn flesjes leegdronk. Als hij zo doorging, mocht hij zelfs voor Kerstmis al naar huis. Zelf mocht ik op de achtste dag het ziekenhuis verlaten. En het was groot nieuws toen ze vertelden dat ik Seff toen ook al meteen mocht meenemen. Wat een cadeautje!”

Mooi aandenken

“Eenmaal thuis genoten we van ons gezinnetje en van alle kraamvisite. Het meest bijzondere bezoek kregen we van twee weginspecteurs. Zij kwamen het groene hectometer-bordje brengen van de plek waar Seff ter wereld was gekomen. Een mooi aandenken, dat een ereplekje bij ons in huis heeft gekregen. Nog altijd als ik over de N261 langs die bewuste plek rijd, krijg ik een glimlach op mijn gezicht. Geen stress. Geen trauma. Maar vooral dankbaarheid omdat het zo mooi is afgelopen. Het heeft sowieso wel een paar maanden geduurd voordat Wouter en ik echt beseften wat ons was overkomen. Pas toen zagen we in dat die spannende tocht ook heel anders had kunnen aflopen.

Blij kereltje

Gelukkig gaat het heel goed met Seff. Hij heeft nog wel wat darmprobleempjes, maar dat schijnt een bekend fenomeen te zijn bij premature kindjes. Daar groeit hij vanzelf overheen. Om diezelfde reden loopt hij nog wat achter in zijn ontwikkeling. Daarom moesten we voor mijn gevoel lang wachten op zijn eerste lachje. Zo leuk! En nu lacht hij voortdurend en begint hij ook vrolijk te brabbelen. Het is een heel blij kereltje. Behalve als ik hem even wegleg, dan protesteert hij. Hij is nieuwsgierig en wil overal bij zijn.

Placenta

Omdat een streptokokbacterie een rol kan spelen bij een vroegtijdige bevalling, werd dat meteen na de bevalling onderzocht. Dat bleek echter niet de oorzaak. Wel kwam uit onderzoek naar voren dat de placenta opeens was losgeraakt. Dat kan door verschillende factoren worden uitgelokt, denk aan hoge bloeddruk, een hogere leeftijd, stress of een meerlingzwangerschap. Allemaal zaken die op mij niet van toepassing waren. Dus waarom het bij mij dan zo mis dreigde te gaan, is onduidelijk. Toen mijn opa niet lang na de bevalling overleed, troostte ik me met de gedachte dat die vroeggeboorte misschien wel zo heeft moeten zijn. Want nu hadden die twee elkaar nog leren kennen en nog even kunnen genieten van elkaar. Wat was mijn opa trots op zijn achterkleinkind!”

Toekomst

“Of Seff ooit nog een broertje of zusje zal krijgen? Ik heb geen idee. Na deze ervaring is het in ieder geval niet meer zo vanzelfsprekend. Want als je eenmaal een zwangerschap hebt gehad waarbij de placenta is losgeraakt, is de kans groter dan vijftig procent dat het weer zal gebeuren. Wij hadden het geluk dat Seff vrij snel daarna is geboren. Want bij langdurig zuurstoftekort kan er schade ontstaan aan de hersenen van de ongeboren baby. Door ons werk zijn Wouter en ik bekend met deze doelgroep en weten we ook hoe zwaar dat kan zijn. Maar behalve het risico op een verstandelijk gehandicapt kindje kan de baby ook zomaar aan de gevolgen overlijden. Wat is dan wijsheid?

Voorlopig genieten we in ieder geval van ons gezinnetje, dat – voor nu althans – met ons hondje Teun en ons zoontje Seff compleet is. Ik hoop dat hij onbezorgd kind kan zijn. Wanneer hij daar oud genoeg voor is, zullen we hem zeker alles vertellen over de bijzondere gebeurtenis rondom zijn geboorte.”

Geraakt door dit verhaal? Word abonnee van Mijn Geheim en ontvang nog meer échte verhalen in je brievenbus!