6 lezeressen over hun wake-upcall: ‘Was ik echt die volle vrouw in dat tijgerbadpak?’

‘Haar kille reactie liet me inzien dat ik voor mijn droom moest gaan’

Jessica (53): “Het knetterende geluid van brand zal ik nooit vergeten. Het leek alsof ik een immense föhn hoorde die als een tornado alles verzwolg. De vlammen kwamen uit de loods achter ons huis. Terwijl ik binnen zat, voelde ik de gloeiende hitte op mijn huid.  Mijn dochter merkte de brand het eerst op. Nadat zij alarm sloeg, rende mijn man de loods in om te blussen. Hij raakte ingesloten, maar als door een wonder deed de elektrische garagedeur het nog waardoor hij kon vluchtten. Alle andere elektra en waterleidingen brandden door. Doordat die naar ons huis liepen, werd ons huis onbewoonbaar. Toen de brandweer het vuur had geblust, zat alles onder een dikke laag roet. Hoe het vuur heeft kunnen ontstaan, weten we niet.

Eigen salon

Ik werkte destijds in de ouderenzorg. Ik vond het leuk werk, maar ik miste het kappersvak. Haar is iemands visitekaartje. Als je haar goed zit, voel je je direct beter. Het liefst wilde ik een eigen salon, maar ik durfde de sprong niet te wagen. Mijn werk als verzorgende vond ik ook waardevol en bovendien was ik nodig. Door het personeelstekort was er altijd wel een dienst die opgevuld moest worden. Ik wilde mijn cliënten en collega’s niet laten zitten.

Kille reactie

Toen ik na de brand mijn manager belde om door te geven dat ik die week niet kon werken omdat ons huis onbewoonbaar was, was haar eerste reactie: ‘Hoe moet ik de planning rond krijgen?’ Haar kille reactie liet me inzien dat ik voor mijn droom moest gaan. Het leven is zo kort. Sinds een paar maanden heb ik een eigen salon aan huis. Ik doe nu wat me gelukkig maakt. Er is rust in mijn lijf en leven gekomen en vooral veel plezier.”

‘Ik schaamde me en liet de wijn vanaf dat moment staan’

Jeanneke (44): “Op een ochtend keek ik in de spiegel en schrok van mijn wat rooddoorlopen ogen. Ik had de avond ervoor vier glazen wijn gedronken, terwijl mijn kinderen van destijds drie en vijf jaar oud lagen te slapen. Mijn man was niet thuis. Bij een noodgeval had ik niet in de auto mogen stappen.

Alcohol

Ik dacht dat ik geen alcoholprobleem had, maar kennelijk had ik mijn drankgebruik tóch niet onder controle. Ik schaamde me, vooral naar mijn kinderen toe, en liet de wijn vanaf dat moment staan. Omdat ik echt wilde onderzoeken hoe het zover had kunnen komen, las ik alles wat los en vast zat over alcohol. Ik ondervond dat ik de wijn niet miste, maar wél de roes waarin ik ’s avonds na een lange dag werken en zorgen kon verdrinken.

Ontspanning

Ik leid een hartstikke mooi leven, maar ik was altijd druk en onder de mensen. Een glas wijn gaf me ontspanning en zorgde ervoor dat ik me af kon sluiten, iets waar ik kennelijk veel behoefte aan had. Ik ging op zoek naar andere manieren waarin ik alleen ergens helemaal in op kon gaan. Hardlopen of ’s avonds onder een deken naar een Netflix-serie kijken, vond ik fijn. Net als schrijven.

Boek

Negen keer nam ik een week vrij om aan mijn boek Roes te werken. Dat gaf me rust en voldoening. Ik wilde de inzichten en kennis die ik had opgedaan, graag delen. Roes heeft namelijk een belangrijke functie. Mensen hebben het nodig om te ontspannen en even te ontsnappen aan het alledaagse. Je kunt roes alleen ervaren, maar ook collectief, zoals tijdens een feest of concert. Het is een bijzondere staat van zijn, die ik nu associeer, zonder wijn, mét iets positiefs.”

Lees ook 10 lezeressen over hun grootste blunder: ‘Ik schaamde me kapot’

‘Was ik echt die volle vrouw in dat tijgerbadpak?’

Renate (57): “Mijn vader had zijn eigen administratiekantoor en stond midden in het leven toen hij in 2023 plotseling op 82-jarige leeftijd tijdens een vakantie in Turkije overleed, vermoedelijk aan hartfalen. Een maand later bleek ook mijn moeder hartproblemen te hebben, waar ze gelukkig aan werd geholpen. Terwijl ik mantelzorgde voor mijn moeder, wikkelde ik de werkzaamheden van het bedrijf van mijn vader af. Een enorme klus, die ik tot een goed einde bracht.

Paarden

Paarden zijn mijn lust en mijn leven. Ook ben ik graag in de natuur. Maar daar had ik geen ruimte voor in het jaar dat mijn vader overleed. Door een speling van het lot moest ik mijn lieve paard TTT en mijn hond Joep laten inslapen, gebeurtenissen waar ik veel verdriet van had. Toen mijn dochter in diezelfde periode ook nog betrokken raakte bij een auto-ongeluk op de snelweg – waar ze godzijdank ongeschonden uitkwam – raakte ik mijn veerkracht kwijt. Ter compensatie begon ik mezelf te troosten met eten. Steeds vaker gunde ik mezelf een chocolaatje of gebakje. Ongemerkt kwam ik zo twaalf kilo aan.

Gezonde keuzes

Vorig jaar ging het weer beter met mijn moeder en met mij. Die enerverende periode vol rouw en regelwerk lag achter ons en samen met mijn dochter waren we op vakantie naar de Dominicaanse Republiek. De zon scheen en we waren ontspannen. Ik droeg mijn badpak met tijgerprint, dat wel wat strakker zat dan voorheen. Toen ik mezelf terugzag op een vakantiefoto, realiseerde ik me ineens dat ik gezonde keuzes moest maken. Inmiddels ben ik 26 kilo lichter en voel ik me als herboren. Ik ben vaak in de natuur samen met mijn paarden. Mijn leven is weer in balans.”

‘Het was niet eerlijk om mijn dates te onderwerpen aan een verhoor’

Judith (38): “Mijn moeder was gastouder waardoor ik opgroeide met baby’s en kleine kinderen om me heen. Daar genoot ik intens van. Ooit moeder worden was mijn allergrootste wens. Eenmaal volwassen groeide mijn kinderwens, maar de ware kwam ik maar niet tegen. Na mijn dertigste voelde ik een grote druk om de juiste partner te vinden. Mijn dates leken soms meer op een sollicitatiegesprek dan een gezellige ontmoeting. Had de man die tegenover me zat het in zich om een goede vader te zijn? 

Besef

Toen ik 35 jaar was, na het zoveelste afspraakje, kwam ik tot het besef dat dit niet eerlijk was, niet naar mijn dates toe en ook niet naar mezelf. Ik wilde samen zijn met een man omdat ik van hem hou, niet omdat hij me moeder kon maken. Dat vond ik geen goede basis. Anderhalf jaar dacht ik na over mijn onzekerheden. Kon ik alleen een kind grootbrengen? Ik heb een onwijs goede band met mijn vader en dat wenste ik ook voor mijn kind. Maar ik wist dat ik een vangnet had en ik had vertrouwen in de toekomst. Mijn gezin was misschien anders, maar niet minder liefdevol. En dat laatste vond ik het allerbelangrijkste.

Meteen zwanger

In maart 2024 vond ik een donor via een kliniek. Bij de eerste poging was ik meteen zwanger. Toen ik mijn dochter Jula na negen maanden in mijn armen hield, voelde het meteen goed, alsof het zo had moeten zijn. Dat gevoel is altijd gebleven. Het geeft me de bevestiging dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Jula is nu anderhalf jaar en houdt ervan om te lachen en om mensen aan het lachen te maken. Ik ben zielsblij met haar.”

Lees ook 10 lezeressen vertellen: ‘Dít compliment vergeet ik nooit meer’

‘Ik legde de lat zo hoog dat mijn lichaam onder de druk bezweek’

Melissa (28): “Ik ben altijd iemand geweest die de lat extreem hoog legde. Alles wilde ik goed doen. Op zondag lekker luieren zoals mijn vriend kon, lukte me niet. Iedere minuut wilde ik benutten. Ik wist wel dat het beter was om het rustiger aan te doen, maar niet hoe ik dat moest aanvliegen. En ergens vond ik het ook fijn om de touwtjes in handen te hebben. Als ik iets deed, hield ik de controle en wist ik dat het goed geregeld was.

Hoofdpijnaanvallen

Twee jaar geleden kreeg ik last van hevige hoofdpijnaanvallen. Volgens de neuroloog leed ik aan migraine. Toen ik een paar maanden later door mijn benen zakte, kwam daar een diagnose bij, namelijk Functioneel Neurologische Stoornis. Bij FNS werken de hersenen niet goed samen met het lichaam waardoor klachten ontstaan als krachtverlies, uitvallende lichaamsfuncties, sensaties van pijn en trillende lichaamsdelen. Het was voor mij moeilijk te bevatten dat ik lichamelijk in orde was en tóch moeite had met lopen, praten en soms van een trillend lichaam. Ik zat zelfs een paar maanden in een rolstoel omdat ik niet meer kon lopen. Het maakte me verdrietig en wanhopig.

Behandeling

Alles veranderde toen ik onder behandeling kwam van Desiree, een psychosomatisch fysiotherapeut. Desiree liet me inzien en vooral ervaren dat alles goed willen doen, zorgde voor een immense spanning in mijn lichaam. Een druk die zo hoog was dat mijn lijf eronder bezweek. Ze vergeleek FNS met een kabeltje dat los was geschoten in de computer. Een soort kortsluiting in de aansturing. Toen ik begreep wat FNS was, kon ik het accepteren en werken aan mijn herstel. Achteraf zie ik de aandoening als mijn wake-upcall om naar mijn gevoel te luisteren. Sinds ik dat doe, gaat het steeds beter met me.” 

‘Zonder mijn moeder was er geen reden meer om in Nederland te blijven’

Kim (44): “Als je reist, kom je in aanraking met verschillende mensen en culturen. Je ontdekt dat het leven op zoveel andere manieren geleefd kan worden dan je gewend bent. Reizen verruimt je blik en maakt milder. Alles wat ik nodig had, paste in een rugzak en ik vond mezelf prima gezelschap. Het besef dat de wereld prachtig is en er zoveel te ontdekken valt, maakte een enorme reislust in me los.

Moeder

Hoe anders was mijn moeder. Zij was tevreden thuis. Toen ik zes jaar op Curaçao woonde, zocht ze me een paar keer op. En toen ik terug verhuisde naar Nederland nam ik haar vaak mee ‘op sleeptouw’, zoals zij dat noemde. In gedachten zie ik haar nog met haar handen op haar rug ontspannen door de straten van Valencia lopen. Wat deed het me goed om mijn lieve, sterke moeder te zien genieten. Mijn vader, haar man, overleed toen ik elf jaar oud was. Alleen bracht ze drie kinderen groot. Een topprestatie.

Plotselinge dood

Mijn moeder was niet alleen mijn moeder, maar ook mijn beste vriendin. Geen moment hield ik er rekening mee dat ook zij me kon ontvallen. Toch werd ze ziek toen ik 35 jaar oud was. Mijn moeder was mijn anker. Toen zij na een ziekbed van negen weken wegviel, was er geen reden meer om in Nederland te blijven. Door haar plotselinge dood realiseerde ik me dat het leven te kort is om mijn hart niet te volgen. Ik verkocht mijn huis, zei mijn baan op en ging op reis, niet wetende waar mijn avontuur zou eindigen. Diep vanbinnen wist ik dat het goed zou komen en dat is wel gebleken. Tegenwoordig werk ik locatie-onafhankelijk op de mooiste plekken op aarde en coach ik vrouwen om ook hun hart te volgen.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.