De 17-jarige dochter van Ivonne wil op OnlyFans: ‘Ik houd mijn hart vast’

Peper-dure tassen

Ivonne: “Marit en ik stonden voor een etalage vol peper-dure tassen. De prijs van de goedkoopste tas stond gelijk aan drie maanden boodschappen. ‘Die wil ik’, zei ze. Ik grapte dat ze dan eerst de loterij moest winnen, maar ze haalde haar schouders op. ‘Dat heb ik zo bij elkaar op OnlyFans.’ Ze zei het alsof ze het had over een pak melk. Op het moment zelf dacht ik dat het grootspraak was. Dat Marit fantaseerde over eenleuke bijverdienste. Maar toen ik er later thuis aan de keukentafel over begon, keek ze me bijna verveeld aan. ‘Als ik achttien word, ben ik volwassen. Dan mag ik zelf beslissen hoe ik mijn geld verdien.’ Sinds die dag slaap ik slecht.

Dierenarts

Toen Marit kleiner was, wilde ze dierenarts worden. Ze spaarde de helft van haar zakgeld in een kattentheepot en één keer per jaar kochten we voer voor het plaatselijke asiel. Het was tekenend voor Marit. Ze dacht altijd aan een ander. Nu is het potje verdwenen. Sparen doet ze voor make-up van dure merken en andere blingbling. De droom van dierenarts worden is verpulverd, want haar ambitie nu is OnlyFans-model worden. ‘Content creator’ noemt ze het chic, waarbij de content haar lichaam is. Ik kan dat niet begrijpen. Was dit mijn grappige meisje dat rondhuppelde als Elsa, de prinses in Frozen? Die vroeg om ijsblokjes, die ze beschilderde met waterverf? Was dit het meisje dat vegetariër werd om de ‘dieren te redden’? Hoe kan iemand met doelen in haar leven, die leergierige, gedreven tiener die Marit was, zo veranderd zijn?”

Ruilmiddel

“Marit is ons enige kind. Mijn man en ik hebben haar opgevoed met respect voor haar lichaam. Haar benen dragen haar de wereld over. Haar oren zorgen dat ze kan horen. Haar zintuigen laten haar genieten. Ze kent door haar gezondheid zo veel rijkdom die veel andere mensen niet hebben. We leerden haar dat ze goed voor haar lichaam moet zorgen. Dat haar lijf van háár is, haar bezit en nee is nee. Marit lijkt dit alles nu zomaar aan de kant te schuiven. Haar lijf is een ruilmiddel. Een visitekaartje en uithangbord.
Mijn man zegt dat ik moet kalmeren. Dat we haar kwijtraken als we te veel duwen. ‘Ze is slim’, zegt hij. ‘Als ze eenmaal aan dat wereldje heeft geroken, is ze het gauw zat.’ Ik denk dat hij dat zegt omdat hij de waarheid niet onder ogen wíl zien. Hij gruwt van de gedachte dat mannen naar zijn dochter kijken, haar betalen voor wat idiote poses en geile woordjes. Dus duwt hij het weg met het smoesje dat we haar gewoon moeten vertrouwen.

Experimentele fase

En dat doe ik dus niet. Soms knallen mijn man en ik daar ook over. Hij vindt dat ik alles kapot denk, ik zeg dat hij zijn kop in het zand steekt. Marit zit momenteel in een ‘experimentele fase’. Laatst werd ik gebeld door een vriendin van haar, omdat Marit buiten westen was na zes shotjes. Een andere vriendin had een paar flessen droplikeur gekocht. Ze hebben de ambulance moeten bellen. Gelukkig liep het met een sisser af, maar mijn handen trilden nog een week na. En op mijn werk, ik ontwerp tuinen, maakte ik hierdoor de meest vreemde fouten.”

Vrijheid en succes

“Marit zelf zegt dat ze niet ‘alles’ wil laten zien, alleen ‘mooie foto’s’, ‘artistiek’, ‘empowering’. Dat woord gebruikt ze zo vaak dat het hol klinkt. Want wat voelt er precies krachtig aan een jonge vrouw die zichzelf online uitkleedt voor anonieme mannen die bereid zijn te betalen om mee te kijken? Ik zie haar scrollen op haar telefoon. Ze is verslaafd aan filmpjes van meiden die pronken met designerspullen, Hollywoodsneakers en tiara’s. Ze noemen zichzelf influencer en maken citytrips die ze ‘zelf’ betaald hebben. ‘Kijk, mam, deze verdient drieduizend euro per maand’, zegt Marit dan vaak bewonderend.

Glamourleven

Mijn maag trekt samen als ik die gebleekte tandjes zie, de haarstukken, overdadige wenkbrauwverf en fillers. Marit is zoveel knapper zonder. Maar ze ziet vrijheid en succes in die filmpjes. Een glamourleven. Ik zie hoe schoonheid voor haar ineens een soort aandeel wordt: het is pas iets waard als genoeg mensen het bekijken. Als ik haar hoor praten over abonnementen, likes en volgers, krijg ik het gevoel dat mijn dochter haar lichaam ziet als een entreebewijs naar succes. Soms word ik zo wanhopig dat ik dingen zeg die harder klinken dan ik bedoel. Laatst riep ik: ‘Je weet niet wat je waard bent!’ Ze keek me aan met ogen vol vuur en zei: ‘Juist wél, mam. En daar laat ik me vet voor betalen.’”

Roze babydoll

“Mijn zus, ze heeft twee zonen van zes en negen, raadde me aan om haar serieus te nemen. Om in gesprek te blijven. En dus vroeg ik Marit hoe zij het voor zich ziet om op dat forum te gaan. Dan zegt ze dat ik deze nieuwe wereld niet begrijp. Dat ik preuts ben. Dat ik overdrijf. Maar ik heb door schade en schande geleerd en gehoord en gelezen dat de dingen die zij zich voorstelt, de romantiek van het met getuite lipjes in een roze babydoll voor de camera zitten, bijna nooit zo gaan als in haar hoofd. Eerst komt er een foto in bikini. Dan in lingerie. Daarna een nog iets spannendere pose. Misschien nog een béétje meer sexy? Voor je het weet, is het publiek gewend aan steeds meer. De likes lopen terug, het geld ook, en elke keer schuift de grens een stukje op. Als ik dat probeer uit te leggen, rolt Marit met haar ogen. ‘Ik laat me heus niet gebruiken, mam. Ik beslis zelf.’ En ik wéét dat ze slim is. Grappig. Doelgericht en sterk. En nog steeds ben ik trots op haar. Maar toch geloof ik haar niet als ze zegt dat ze precies weet wat ze doet. Wat weet je nu op je achttiende?

Bang

Ik ben bang. Haar geloof in mensen is rotsvast. Haar kwetsbaarheid nog ongehavend. Er hoeft maar éénrotzak te zijn die haar over haar grens duwt of kwetst en mijn dochter is voor het leven getekend. En wat als ze op een dag het idiote idee krijgt dat ze zonder dat geld niets waard is? Dat ze vergeet hoe het voelt om gewoon mens te zijn, zonder prijskaartje? Wat als ze went aan deze levensstijl en niet meer terug kan? Geen enkele normale baan biedt de inkomsten om elke week een paar leren designerlaarzen en een Chanel-tas te kopen. Waar ik ook wakker van lig, is dat ze later, als ze gaat solliciteren, misschien geconfronteerd wordt met beelden die zij allang vergeten is. Stel dat ze dan denkt: had iemand me maar tegengehouden. Ik ben moeder. Soms voelt het alsof ik haar lichaam nog steeds half meedraag in het mijne. Hoe moet ik verder leven met die gedachte als mijn kind straks beschadigd is?”

Kloof

“Vorige week liet Marit me een bericht zien van een jongen die haar volgt op Instagram, want daar post ze nu al foto’s van zichzelf. Hij bood haar een merktasje aan als ze ‘iets persoonlijks’ zou sturen. Zij lachte het weg, maar ik zag een flits in haar ogen van nieuwsgierigheid. Hoever kun je gaan? Wat levert het op? De kloof tussen ons groeit. Ik wil haar beschermen, maar alles wat ik zeg, klinkt als kritiek. Zij hoort: jij vertrouwt me niet, jouw generatie maakt van het uitventen van een vrouwenlichaam een probleem, terwijl dat al generaties lang wordt gedaan. En ik word geen prostituee. Ik zit gewoon thuis, achter de camera.
Maar wat als ze dan weer zo’n tas wil of spaart voor een auto, en zo’n vent biedt haar een klein kapitaal voor één nacht met haar? Hoe sterk is ze dan? Ik voel me schuldig. Ik vraag me steeds af of ik te weinig met haar heb gepraat. Of haar juist te veel heb gewaarschuwd. Of ik mijn angsten op haar heb geprojecteerd en haar daardoor te weinig gereedschap en weerbaarheid heb meegegeven. Ik heb anoniem, uit pure onrust, met de schoolpsycholoog gebeld. Ze zei dat dit wel vaker voorkomt. Dat veel meiden denken dat ze de macht in handen hebben, zolang zij degenen zijn die de foto maken en uploaden. Dat het hun een gevoel van controle geeft. En dat moeders vaak pas merken dat die controle een rookgordijn was, als er schade is. Ze raadt me aan om minder te preken en meer te vragen naar wat Marit zelf wil en waar haar grens ligt.”

Angst

“Ik probeer haar niet kwijt te raken. Dus ik luister, stel die vragen in plaats van alles te verbieden. Maar onder alles wat ik zeg en inslik, zit dezelfde angst die ophoopt tot een knoop in mijn maag die niet meer los wil. Soms moet ik gewoon het huis uit. Dan voel ik me benauwd en rijd ik naar mijn moeder. Die vindt Marits plannen trouwens ook niets. Ze zegt dat ze net zo bang zou zijn geweest als ik, als ik dit vroeger had gewild. Of ik fiets naar de markt een dorp verderop. Ik kijk naar moeders met dochters. Sommigen nog klein, hand in hand met mama. Anderen groter, soms al met een kinderwagen. Dan loop ik tussen al die mensen. Anoniem. Verdoofd. Heel soms zit ik stiekem in Marits kamer. De posters met paarden zijn allang verdwenen. In plaats daarvan een plank voor make-up, een spiegel met rijen theaterlampjes links en rechts. Haar jeugd ligt letterlijk met haar Barbies in een doos onder het bed.

Twee mensen

Ik zie mijn dochter als twee mensen. De ene is het kind dat nog steeds bij me op de bank kruipt als ze verdrietig is. Die met me gaat winkelen en ‘pleeeeaaaaaase’ roept als ze bedelt om samen ergens koffie te drinken met appeltaart. Want Marit is óók nog steeds mijn leuke kind. Mijn knuffelkont. De krummel die briefjes voor me verstopt in het theeblik. De andere is de jonge vrouw vol hebzucht. Een Lolita die zichzelf filmt met een blik die ik niet herken, die naar zichzelf kijkt alsof ze een product is dat beoordeeld moet worden. Ik haat dat woord. Product.”

Niet tegenhouden

“Soms denk ik: als dit niet mijn dochter was, maar een meisje van een verhaal op internet, had ik misschien schouderophalend gezegd dat het háár keuze is. Dan denk ik bij het wakker worden na weer een onrustige nacht: wat kan het mij ook schelen? Ik moet mijn dochter steunen in alles wat ze wil. Haar laten zien dat ik er voor haar ben als ze me nodig heeft. Haar laten voelen dat ik haar altijd opraap als ze valt.
Ik weet dat ik haar niet tegen kan houden. Zodra ze achttien wordt, heb ik formeel niets meer over haar te zeggen en kan ze doen wat ze wil. Op dit moment kan ik alleen maar het gesprek blijven aangaan en uitleggen en herhalen dat ze meer waard is dan welk bedrag iemand ooit voor haar overmaakt. Dat ze mooi is zonder camera. Zonder haar décolleté te laten zien of schunnige foto’s te maken. En vooral hopen dat ze dat op een dag niet alleen hoort, maar ook zelf weer gelooft.”

Om privacyredenen zijn alle namen veranderd, De echte namen zijn bekend bij de redactie.​​​​​​
Foto: Getty Images