Topmodel Marlijn Hoek verbrijzelde haar gezicht: ‘Ik dacht: álles is voorbij’

Gewone dag

Marlijn: “Het was een gewone dag. Mijn vriendin zou meegaan om mijn hond Joop uit te laten. Zij liep alvast naar beneden via de steile Amsterdamse trap in mijn trappenhuis. Je weet wel, met van die smalle traptreden. Ik deed de riem bij Joop aan, pakte mijn spullen en trok de deur van mijn appartement achter me dicht. Normaal houd ik altijd één hand aan de reling. Maar waarschijnlijk hield ik mijn hondje met twee handen vast en heb ik me mogelijk verstapt, waardoor ik voorover vier meter naar beneden op mijn gezicht viel. Joop had godzijdank niets, maar mijn vriendin zag mij ineens bewusteloos naast haar op de grond liggen en schrok zich wezenloos. In paniek belde ze mijn man Ryan, die gelukkig om de hoek was. Meteen toen hij me op de kokosmat zag liggen, belde hij de ambulance, die met gillende sirenes kwam aanzetten. Van de val heb ik zelf geen bewuste herinneringen.”

Wat is het eerste wat je je herinnert?

“Flarden van de ambulance. Ik kreeg eerst een immobilisatieset ter bescherming van mijn nek- en ruggenwervels en werd daarna op een brancard gelegd. Ik probeerde iets te zeggen, maar het lukte niet. Ook kreeg ik mijn ogen niet open. Met veel moeite kwam er piepend uit: ‘Ryan, waar is Ryan?’ Ik wilde zeker weten dat hij meeging naar het ziekenhuis. Daarna hoorde ik zijn stem: “Ik ben er, meisje. Het komt goed, ik blijf bij je.”

Hoe ernstig was het?

“Mijn gezicht was behoorlijk opgezwollen en er kwam bloed uit mijn oog en haarlijn. In het ziekenhuis bleek al gauw dat mijn jukbeen en bovenkaak waren verbrijzeld en mijn oogkas en neusrug gebroken. Mijn gezicht werd één grote bloeduitstorting. Het was een wonder dat ik alleen een zware hersenschudding had en geen hersenbloedingen. Ryan vertelde later dat hij in shock was en zoveel vragen had, maar er waren nog weinig antwoorden. Ook zijn leven stond ineens stil.

Speciale operatie

Na een paar dagen werd ik overgebracht naar een ander ziekenhuis, waar ze via een speciale operatie mijn gezicht zouden kunnen herstellen. Dat hebben ze knap gedaan, via mijn mond, waardoor ik, ongelofelijk maar waar, géén littekens in mijn gezicht heb. Wel had ik heel veel pijn. Ik slikte oxycodon, dat zijn heel zware morfinepillen die ze alleen geven bij extreme pijn, en ik kreeg er zés per dag. Door de zware hersenschudding en de morfine sliep ik bijna constant.”

Hoe bang was je dat je carrière voorbij was?

“In het begin helemaal niet. Ik was puur aan het overleven, mijn carrière kwam niet eens in me op. Dat besef ontstond pas thuis, twee weken na de operatie. Het was fijn om weer in mijn vertrouwde omgeving te zijn. Maar ik merkte meteen hoe weinig energie ik had. Ik kon nauwelijks op mijn benen staan. Als ik uit bed was, kon ik drie stappen zetten. Of als ik een gesprekje had gehad, dan was dat het voor die dag. De eerste keer thuis onder de douche was ontzettend fijn. Mijn moeder moest me vasthouden en afdrogen, want dat kon ik niet zelf. Op dat moment zag ik mezelf voor het eerst in de spiegel. Verschrikkelijk! Ik herkende mezelf niet en schrok zo dat ik door mijn benen op de grond zakte. Ik dacht: dit komt nooit meer goed, mijn carrière is voorbij.”

Wat deed dit met je?

“Ik was ontzettend dankbaar dat ik nog leefde, en het enige wat ik wilde, was hier zo goed mogelijk uitkomen. Van nature ben ik positief en ik gebruikte al mijn tijd en de weinige energie die ik had om te herstellen. Toevallig had mijn moeder meer vrij van haar werk, waardoor ze er veel voor mij kon zijn. En mijn manager gaf me alle ruimte en bleef positief, terwijl mijn toekomst er allesbehalve rooskleurig uitzag.
De revalidatieperiode duurde acht maanden waarin ik er hard voor heb gevochten om beter te worden. En zonder Ryan, mijn ouders, zusje en vrienden was me dat niet gelukt. Zij zaten dagenlang aan mijn bed en wisselden elkaar af. Ik heb hun steun en positiviteit altijd gevoeld.”

Waren er ook mooie momenten in die periode?

“Jazeker! Er gingen veel emoties door me heen. Niet alleen verdriet en wanhoop, maar ook een nieuwe vorm van dankbaarheid. Ik nam niets meer voor lief. Voor elke kleine overwinning was ik dankbaar, zoals de eerste keer alleen douchen. Maar ook het besef dat ik zo’n liefdevol vangnet had. Ik voelde me heel verbonden met ze, waardoor het ondanks alles ook een fijne en bijzondere tijd was.”

En daarna je comeback, hoe ging dat?

“Af en toe had ik contact met mijn manager over mijn herstel. In het begin was het afwachten of ik überhaupt mijn modellenwerk nog zou kunnen oppakken. Maar na een aantal maanden leek het er inderdaad op dat ik zou kunnen terugkomen in het modellenbestaan als alles goed zou genezen. Mijn manager heeft toen een testshoot vooruit gepland met een vertrouwd team, een aantal maanden na het ongeluk. Deze shoot ging niet al te best. Ik had ontzettende hoofdpijn van de lichtflitsen en de beelden waren niet goed. Dat was confronterend, maar ik liet het er niet bij zitten.

Opnieuw leren

Ik moest opnieuw leren hoe ik mijn gezicht, met inwendige littekens en schroeven, kon gebruiken als model. Kort daarna deed ik opnieuw een shoot, dit keer met een vaste klant die niet wist dat ik een zwaar ongeluk had gehad. Het kostte al mijn energie, maar de foto’s waren geslaagd. Vervolgens had ik weken nodig om te herstellen en wist ik dat het nog wel even ging duren voordat ik op mijn oude niveau zou zitten.”

Wanneer kwam dat moment?

“Ik had ja gezegd tegen een aanvraag voor een coverfoto voor het modemagazine Elle. Ryan en ik woonden toen tijdelijk in Parijs. Zodra het blad in de winkels lag, zijn we er echt naartoe gerend. We zagen de cover en pakten elkaar huilend vast. Het was zo’n emotioneel moment, omdat ik besefte: alles is weer helemaal goed, ik heb het gered. Ik was zo trots, omdat ik weet hoe hard ik ervoor heb moeten knokken.

Terug op werkniveau

Inmiddels ben ik honderd procent terug op werkniveau. Al betekent dat niet dat mijn onzekerheid weg is, die zal wel blijven. Net als de pijn in mijn gezicht; die voel ik elke dag. Het zit vol titanium en schroeven. Dat zie je niet aan me, maar ik voel het wel, vooral als het koud is. De pijn trekt dan door naar mijn hoofd. Dat kost extra energie, waardoor mijn dagen soms zwaarder zijn dan vroeger. Daarom is het belangrijk dat ik goed voor mezelf zorg en goed eet.”

Is er ook iets in jezelf veranderd?

“Ja, absoluut. Ik besefte altijd al wel dat ik een uitzonderlijk leven leidde als topmodel, maar na zo’n extreem ongeluk krijg je een extra laagje dankbaarheid. Ik kan nog meer genieten van kleine dingen, zoals een wandeling in de natuur of gewoon thuis zijn met Ryan of vrienden. Ambitieus ben ik nog steeds, en ik ben blij dat ik weer kan werken, maar ik bewaak mijn grenzen nu beter.

Grenzen bewaken

In het begin van mijn carrière zei ik overal ja op, bang om klanten te verliezen, en daardoor ging ik soms over mijn eigen grenzen heen. Ik negeerde zelfs een keer een maagzweer om door te kunnen werken. Nu let ik op mijn energie en laat ik soms een opdracht schieten om bijvoorbeeld naar de verjaardag van mijn moeder te gaan, waar ik al vijf jaar niet bij ben geweest. En verrassend genoeg verzetten opdrachtgevers dan soms hun planning, zodat ik de shoot later alsnog kan doen. Door het schrijven van mijn boek begon ik in te zien hoe perfectionistisch ik eigenlijk was in mijn werk. Dat ik altijd maar doorging en mezelf voorbij kon lopen.”

Je was veertien toen je met modellenwerk begon, dan komt er ook veel op je af…

“Klopt. Ik liep met mijn moeder door Zwolle en werd gescout. Gelukkig ben ik altijd goed begeleid en beschermd door mijn ouders en het castingbureau. Ruim tien jaar later, in 2021, stond ik op de catwalk van Chanel tijdens de Paris Fashion Week. Dat was een droom die uitkwam. Ik weet nog hoe onzeker ik me voelde tijdens de casting. Ik stond tussen vierhonderd prachtige vrouwen die allemaal voor één plek streden. Er werden wat foto’s van me gemaakt en ik had een vermoeden dat ze misschien geïnteresseerd waren, maar je weet zoiets nooit zeker. Totdat ik werd gebeld. Ik durfde niet op te nemen. Mijn boeker zei: ‘Kom naar kantoor, want we hebben een verrassing.’ Nog steeds durfde ik nergens vanuit te gaan. Ze feliciteerden me dat ik het geworden was. Dat voelde onwerkelijk en tegelijk ongelofelijk gaaf. Tijdens het schrijven van mijn boek over het ongeluk herbeleefde ik ook alle mooie en bizarre momenten uit mijn carrière.”

Bijna niemand wist van het ongeluk. Waarom vertel je het nu?

“Naast het fysieke herstel had ik ook tijd nodig om het mentaal en emotioneel te verwerken. Het schrijven van mijn boek Breekbaar hielp me daar enorm bij. Dat was zo’n cadeau. En nu het binnenkort verschijnt, voel ik dat ik klaar ben om mijn verhaal te delen.
Ik hoop dat de lezer uit mijn verhaal meeneemt hoe belangrijk het is om in je dromen te blijven geloven, de weg ernaartoe soms aan te passen en te vertrouwen op de kracht van positieve energie. Daarmee bereik je meer dan je ooit zou denken.”

Marlijns modellencarrière

Marlijn liep shows voor Chanel, Givenchy, schitterde in grote campagnes wereldwijd en is regelmatig te zien in Franse en Italiaanse modemagazines als Vogue en Elle.

Tip van de redactie: Breekbaar van Marlijn Hoek

In haar boek Breekbaar vertelt Marlijn openhartig over haar internationale leven als fotomodel, over haar traumatische val, haar lange revalidatieproces en de succesvolle terugkeer naar de modellenwereld. Vanaf 3 juni in de winkel.

Shop hier

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.