Makelaar Mandy: ‘Zijn hand grijpt mijn middel, zijn andere hand mijn nek’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Donderdag 20 augustus

Ik werk de ochtend, bel mevrouw Van Houten nog één keer en probeer niet aan Maureen te denken.
Dat lukt niet.
Sommige dingen zet je uit je hoofd. Andere gaan ergens in je lijf zitten en nemen elke vezel over. Maureen zit in die tweede categorie. Hoe zou het zijn om meer tijd met haar door te brengen? Vik en mijn moeder. Maureen en ik? Het spookt door mijn hoofd.

Tijn

Om vijf uur sluit ik af. Tijn staat bij de hoek van de straat onder een boom. Zijn haar is nat.
‘Je had ook bij mij binnen kunnen wachten,’ zeg ik.
‘Ik dacht dat buiten minder officieel was.’
‘Dit is geen sollicitatiegesprek.’
‘Gelukkig. Ik heb geen cv bij me.’

Erwin

We lopen richting het park. De regen weet niet wat hij wil en miezert een beetje.
Een tijdje zeggen we niets. Zou er iets zijn?
‘Ik kwam Erwin tegen,’ zegt hij ineens.
Daar is het. Zijn ei is eruit.
‘Wanneer?’
‘Gisteren. Bij de supermarkt.’
‘O.’
‘Ja. O.’
Hij kijkt naar de grond, naar plassen, naar alles, behalve naar mij.
‘Hoe was dat?’
Hij lacht kort. ‘Netjes. We stonden tussen de zuivel en de pastasaus alsof we ooit bij elkaar in de klas hadden gezeten.’
‘Wat zei hij?’
‘Of ik al een beetje gewend was.’
‘En jij?’
‘Ik zei dat het ging.’
‘Gaat het?’
Hij haalt zijn schouders op. ‘Soms.’

Niet schuldig

Ik wacht. Kijk mij eens wachten.
‘Ik mis hem niet zoals ik dacht dat ik hem zou missen,’ zegt Tijn.
Hij blijft staan bij het hek langs het water.
‘Ik mis het samen zijn,’ zegt hij. ‘Iemand die weet welke mok van jou is. Iemand die vraagt of je nog brood hebt gehaald. Iemand die zucht als je je schoenen op de verkeerde plek zet.’
Ik glimlach, maar hij niet.
‘Ik heb hem pijn gedaan,’ zegt hij. ‘En toch wandel ik hier met jou en is het raar dat ik me niet ultraschuldig voel. Erwin was de laatste tijd vaak moe. En boos.’

Rebound

Ik voel iets in mijn buik zakken. Liefde begint soms niet met vlinders, maar met puin aan je schoenen.
Hij kijkt me nu wel aan.
‘Ben jij bang dat ik jou gebruik als rebound? Om niet in mezelf te hoeven kijken?’
Die vraag komt te dichtbij.
‘Soms,’ zeg ik.
Hij knikt langzaam.
‘En jij?’ vraag ik. ‘Ben jij bang dat dat zo is?’
‘Nee,’ zegt hij.
Te snel.
Dan: ‘Ja. Niet omdat ik je niet wil. Juist omdat ik je te graag wil. Dan vertrouw ik mezelf minder.’
Dat vind ik een rotantwoord.
Omdat het goed is.

Regen

Dan begint de regen echt. We rennen naar het oude muziektentje, tussen witte pilaren, afgebladderde verf en duiven die knorrig weg vliegen.
Ik hijg meer dan ik wil.
‘Sportief,’ zegt Tijn.
‘Hou je mond.’
Hij lacht. Dan wordt hij weer stil.

Ik vind het heerlijk

We staan tegenover elkaar. Regen rondom ons. Mijn blouse plakt aan mijn rug. Zijn T-shirt aan zijn borst.
‘Ik wil geen veilige optie zijn,’ zegt hij.
‘Dat ben je ook niet.’
‘Dat zeg je nu.’
Ik wil iets scherps terugzeggen.
Maar hij stapt naar me toe.
Eén beweging.
Zijn hand grijpt mijn middel, zijn andere hand mijn nek, en hij trekt me behoorlijk ruw naar zich toe.
Zijn mond zit op de mijne voordat ik kan bedenken wat ik vind.
Ik weet het meteen.
Ik vind het heerlijk.

Dit is honger

Ik was vreselijk klaar met dat keurige Tijn-geduld dat me steeds zowel raakte als irriteerde. Dit is honger. Warmte. Frustratie.
Mijn handen vinden zijn shirt. Ik trek hem dichterbij.
Dan laat hij me los.
Hij ademt zwaar. Zijn ogen zoeken de mijne.
‘Wil je dit wel?’
Ik had kunnen lachen. Een grap maken. Zeggen dat hij dramatisch doet tussen de duivenpoep.
Maar ik pak zijn gezicht en zoen hem terug.
Hard. Intens. Met alles wat ik sinds januari in dozen had proberen te stoppen. De fietskelder. De galerij. Zijn banknacht. Erwin. Mijn boosheid. Mijn verlangen. Het stomme feit dat dit niet weg is gegaan.

Benentrillende kus

Tijn kreunt zacht tegen mijn mond. Dat geluid schiet door me heen als een lucifer langs mijn rug. Fire. Het lied van de Ohio-players. Het dreunt door me heen.
Hij houdt me vast, maar duwt niet door. Geen hand onder mijn rok. Geen publiekelijke vlucht naar meer. Alleen die heftige, adembenemende, benentrillende kus.

Oké

Als we loskomen, staan we allebei te kijken alsof we net een antieke Chinese Ming-vaas hebben omgestoten.
‘Oké,’ zeg ik.
Tijn lacht kort. ‘Oké?’
‘Ik had even geen beter woord.’
Hij strijkt met zijn duim langs mijn kaak. ‘Ik ook niet.’
We lopen later zwijgend terug.

‘Maar ik wil wel’

Bij Deur & Dam stopt hij.
‘Ik ga niet vragen of ik mee naar binnen mag,’ zegt hij.
‘Goed.’
‘Maar ik wil het wel. En toch doe ik het niet.’
Hij kust me nog één keer. Dan loopt hij weg.
Ik blijf onder mijn afdak staan met pluizend haar, natte schoenen en mijn hersenen die dingdongen in hun schedel.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Ze kijkt ondanks het compliment zorgelijk. ‘Wat is er?’’

Makelaar Mandy: ‘Maureens hand glijdt langs mijn buik omlaag. Precies op de manier waar ik gek van word’

Makelaar Mandy: ‘Willemijn. Geen uitleg. Ik voel iets kleins en vervelends onder mijn ribben’

Makelaar Mandy weekoverzicht: een nieuwe klant, twijfels over de liefde en Judith hakt de knoop door

Makelaar Mandy: ‘Twee gemiste oproepen van Judith. Mijn ijs zakt in één keer naar mijn maag’