Makelaar Mandy: ‘Drie euro. Op Koningsdag. Soms is Nederland toch een wonderland’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Maandag 27 april

Koningsdag begint voor mij met een doos oranje tompoezen onder mijn snelbinders. Ik heb ze net gekocht bij de Hema en ben onderweg naar Judith.
Nog voor ik goed en wel heb aangebeld, zie ik Robin al achter het glas opduiken. Hij zwaait alsof ik de goedheiligman ben en niet gewoon Mandy met een spannend doosje.
‘Tompoezen!’ roept hij zodra de deur opengaat.
‘Jij ook een goedemorgen,’ zeg ik en ik knuffel hem. ‘Leef jij alleen nog maar op suiker en ruziemaken?’
‘En chips,’ zegt hij trots.
Judith verschijnt in de gang met Fien op haar arm en zo’n blik van iemand die al een halve ochtend in touw is. ‘Zeg alsjeblieft dat er koffie bij hoort.’
‘Ik ben geen barbaar. Ik zet wel even nieuwe.’

Robin en Fien

Binnen ruikt het naar baby, wasmiddel en iets wat ooit toast had moeten worden. Fien zit in een rompertje met aardbeitjes erop en kijkt met ernstige ogen naar de doos alsof zij ook begrijpt dat het leven op feestdagen een ander ritme heeft. Robin staat al met zijn vingers aan het karton te friemelen.
‘Eerst zitten,’ zegt Judith. ‘Anders eindigt dit in een slagveld.’

We drinken koffie, Robin werkt een tompoes weg alsof hij in recordtijd een nationale titel probeert te pakken, en Judith vertelt dat hij gisteren nog per se een oranje T-shirt wilde maar vanochtend ineens toch liever zijn Ajax-shirt aanhad omdat ‘dat ook een soort bijna-oranje’ is. Dat soort logica krijg je cadeau als je kinderen hebt, denk ik altijd.’

Vrijmarkt

Na een half uur ga ik weer door. Judith heeft vriendinnen op de app, Robin wil met spullen op een kleedje zitten en Fien moet slapen voor ze vanmiddag als een boos minimonster in protest uitbarst.

Ik rijd naar de vrijmarkt in het centrum en voel meteen dat heerlijke Nederlandse Koningsdaggedoe. Overal kleedjes. Te veel mensen. Kinderen die half zingend een oude gettoblaster mishandelen. Een jongen in een veel te grote zonnebril die Viva Hollandia draait op een bluetoothspeaker in zijn hand. Het is rommelig en kneuterig en precies goed.

Armbandje

Ik hou van dat gezoek tussen troep en toeval. Dat gevoel dat je tussen afgebladderde puzzels, koffiekopjes met goudrand en afgedankte dvd-boxen ineens iets kunt vinden dat de hele wandeling de moeite waard maakt.
Dat gebeurt ook.
Eerst zie ik een meisje van een jaar of acht op een kleedje met zelfgemaakte armbandjes. Geen glimmende kinderknutsel ellende, maar eigenlijk verrassend leuke dingen. Geknoopte draadjes, kleine kraaltjes, een paar schelpkleurige steentjes.
‘Deze heb ik ook zelf gemaakt,’ zegt ze, en ze wijst naar een paars met zachtgroen exemplaar dat ik toevallig net wilde pakken.
‘Dan heb jij smaak,’ zeg ik.
Ze lacht niet verlegen maar tevreden, alsof ze dat zelf ook allang wist.
Ik koop het armbandje en schuif het meteen om mijn pols. Het zit net een beetje scheef en dat maakt het juist leuker.
Haar moeder bedankt me alsof ik het kind niet drie euro, maar een volledige artistieke doorbraak heb geschonken.

Jurk

Tien minuten later heb ik een jurk van Coast in mijn handen.
Voor drie euro.
Drie.
Ik kijk naar het label, naar de stof, naar de naden, en voel meteen dat kleine schandalig blije gilletje in mezelf. Dat je hebt bij heel lekker eten, een onverwacht goed liedje op de radio of een koper die precies weet wat hij wil.
‘Is dit echt drie euro?’ vraag ik nog voor de zekerheid.
De vrouw achter de tafel knikt. ‘Ja hoor. Weg is weg.’
Ik betaal zo snel dat het bijna verdacht is en loop verder met mijn jurk alsof ik zojuist een Chaneltas heb gevonden. Coast voor drie euro. Op Koningsdag. Soms is Nederland toch een wonderland.

Voldaan

Bij een kraampje met eten koop ik later iets oranje dat officieel een hartig flapje met paprika en kaas moet voorstellen, maar in de praktijk vooral vet, warm en gezellig is. Ik eet het staand op terwijl naast me twee vrouwen discussiëren of een kinderfiets voor twintig euro nu een koopje of afzetterij is.

Daarna ben ik eigenlijk al voldaan.
Dus rond half drie ben ik weer thuis. Saskia appt ergens tussendoor dat ze met Cora op pad is en dat ze waarschijnlijk eindigen op een terrasje. Ik glimlach en stuur terug dat ik minstens even cultureel bezig ben geweest met een Coast-jurk en een oranje flap.

Thuis

De rest van de middag ben ik thuis.
Ik hang mijn nieuwe jurk op, zet mijn kersverse tuincentrum-viooltjes wat rechter op het balkon en maak thee. Daarna leg ik de papieren voor het pand weer op tafel. Rekenmachine erbij. Notitieblok. Mijn telefoon op stil. Ik blader, reken, kras dingen door, zet vraagtekens, maak kleine lijstjes. Tussendoor kijk ik steeds naar mijn pols. Naar dat armbandje van dat meisje, alsof ik daarmee stiekem iets van lichtheid heb gekocht en niet alleen wat draad en kraaltjes.

Buiten klinkt af en toe gelach van kinderen die nog steeds met hun kleedjes bezig zijn. Iemand trekt een rolkoffer over de stoep. Op de galerij hoor ik een deur, voetstappen, dan weer stilte. Een gewone dag in feestverpakking.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy weekoverzicht: een verrassend gebaar en groeiende spanning

Makelaar Mandy: ‘Dan kijkt Tijn op. ‘Ik heb het hem verteld,’ zegt hij zacht’

Makelaar Mandy: ‘Voor ik mezelf kan tegenhouden, pak ik mijn telefoon en bel hem’

Makelaar Mandy: ‘Daarna praat ik niet meer. We halen de kleine sofa niet eens’

Makelaar Mandy: ”Jij doet altijd wel heel makkelijk over geld’, zeg ik tegen Saskia’