Persoonlijke verhalen

Rowena vindt geen huurwoning: ‘Ik woon al 2,5 jaar in het huis van mijn ex’

Dat je maar geen betaalbare huurwoning kunt vinden en dus in het (veel te dure) huis moet blijven wonen dat je met je ex kocht. Het is helaas de realiteit voor veel gescheiden vrouwen. Zo ook voor Rowena (38) en haar kinderen Luc (6) en Mick (10).

“Mama, hier wordt ook gebouwd. Kunnen we hier niet wonen?” vragen Luc en Mick soms als ze langs een hijskraam of bouwput rijden. Rowena vertelt haar jongens dan dat ze haar uiterste best doet om een huis voor ze te vinden, dicht bij hun school en vriendjes. “Ik ben het ze verplicht om mijn best te blijven doen. Sinds de breuk met hun vader, nu tweeënhalf jaar geleden, ben ik iedere dag op zoek naar een huurwoning in Hoofddorp of omgeving. Kopen is geen optie, omdat ik ondanks mijn goede salaris toch niet genoeg verdien. Ik zit net als veel andere alleenstaanden in een lastig pakket: ik heb een goed salaris, maar toch is het niet voldoende om een huis te kunnen huren of kopen. Door de woningnood zijn de prijzen skyhigh geworden.

Frustratie

Inmiddels heb ik alles gedaan wat binnen mijn mogelijkheden ligt om mijn kansen te vergroten: ik ben fulltime gaan werken zodat ik kans maak op een woning in de vrije sector, ik heb briefjes door de bus gedaan met het verzoek voor mij rond te kijken, en ik laat zo veel mogelijk mensen weten dat ik op zoek ben naar een huis. Geen enkel resultaat. Het is heel frustrerend om telkens teleurgesteld te worden.

Soms voelt het ook oneerlijk. Ik durf te stellen dat ik een goed mens ben, zonder schulden, met een prima inkomen. Ik doe alles volgens het boekje, maar toch lukt het me niet om woonruimte te vinden. De impact die deze zoektocht op mijn leven heeft, is enorm. Je thuis is zo ongelofelijk belangrijk. Je komt er tot rust, doet er nieuwe energie op. Rust is iets dat ik lange tijd niet heb gekregen. Iedere dag maak ik me zorgen of het goedkomt, of ik mijn kinderen die veilige basis kan geven die ik ze zo gun.”

Fijne buurt

Al tweeënhalf jaar vecht Rowena voor een woonruimte voor zichzelf, maar vooral voor haar kinderen. Het koophuis waarin ze nu woont, staat nu nog op haar naam en dat van haar ex-partner, maar die situatie kan niet eeuwig duren. Beiden willen verder met hun leven. Niet meer samen, maar wel in elkaars nabijheid, zodat ze in co-ouderschap voor de kinderen kunnen zorgen.

“Een scheiding is altijd verdrietig, maar mijn ex en ik zijn er goed doorheen gekomen. Ik ben trots op ons contact. We gunnen elkaar het beste en zitten op één lijn. Voor ons stond voorop dat we in Hoofddorp willen blijven voor de kinderen. Luc en Mick hebben hier hun vrienden. Er is al zo veel veranderd in hun leven, dat we het belangrijk vinden dat ze in hun vertrouwde omgeving kunnen blijven. Zelf vind ik het hier ook fijn. De buurt voelt als een warm bad. Kinderen lopen bij elkaar binnen om te spelen en buren staan voor elkaar klaar. Het is fijn als je een vangnet hebt. Ook dat zouden we missen als we ergens anders opnieuw moeten beginnen.”

Fulltime werken als oplossing

Rowena’s ex vond na de breuk vrij snel via via een huurhuis in de buurt. Achteraf bleek hij ontzettend veel geluk te hebben gehad. “Destijds wisten we niet dat het zó lastig zou zijn een huis te vinden. Mijn ex en ik spraken af dat ik in ons koophuis zou blijven wonen tot ik iets had gevonden. In mijn eentje de hele hypotheek opbrengen, daarvoor verdiende ik te weinig. Ik heb onderzocht of ik het huis kon kopen. In de praktijk lukte het iedere maand om de hypotheek te betalen, maar op papier was ik een risico, volgens de bank. Bovendien moest ik mijn ex uitkopen als ik het huis op mijn naam wilde zetten en daar had ik het geld niet voor. Ik baalde hier flink van, maar zette mijn schouders eronder en stopte al mijn energie in het vinden van een huis.”

Zo ontmoedigend

Het maximale jaarinkomen waarmee op een sociale huurwoning kan worden gereageerd, bedraagt € 38.035,-. Rowena maakte kans. Trouw schreef ze iedere week in op vrijgekomen huizen van de woningbouwcorporaties. Vrijwel meteen zakte de moed haar in de schoenen. “De woningmarkt zit in Hoofddorp, net als in veel andere plaatsen in Nederland, volkomen op slot. Er komen weinig woningen vrij en als er een beschikbaar komt, ben ik een van de velen die reageert. De aantallen zijn zó ontmoedigend. Vaak zijn er wel vijftig anderen voor me. Behalve als het een nieuwbouwproject betreft: dan reageren er soms wel veertienhonderd mensen en sta ik op de vierhonderdste plaats.”

De woningbouwvereniging houdt er geen rekening mee dat Rowena twee kinderen heeft die ook woonruimte nodig hebben. De vereniging ziet hun situatie niet als urgent, omdat ze ook bij hun vader kunnen wonen. Alleen in heel schrijnende situaties krijgen mensen urgentie, bijvoorbeeld wanneer minderjarige kinderen dakloos dreigen te worden.

Fulltime werken als oplossing

Om haar kansen te vergroten, ging Rowena vorig jaar fulltime werken. Haar eigen huis kon ze nog steeds niet kopen, maar ze kon nu wél reageren op huizen die verhuurd worden door particuliere vastgoedbedrijven. “Het is best pittig om fulltime te werken met twee kinderen, maar ik heb een fijne werkgever en ik vind mijn baan leuk, dat scheelt.

Toen ik vorig jaar fulltime aan de slag ging, dacht ik echt dat ik een huis zou vinden. Met nieuwe moed schreef ik me in bij vastgoedbedrijven, maar ook daar liep ik tegen muren aan. Door de schaarste op de woningmarkt zijn de huurprijzen extreem hoog. Huren van vijftienhonderd euro voor een appartement zijn geen uitzondering. Onhaalbaar.

Lees ook: Irene is gelukkig zonder kinderen: ‘Ik moet het altijd uitleggen’ 

Steeds niet in aanmerking

Ik ben op zoek naar een appartement met een huur onder de duizend euro. Maar het aantal woningen in die categorie dat het afgelopen jaar vrijkwam, was op één hand te tellen en dan nog kwam ik niet in aanmerking omdat ik niet voldeed aan de regels.” Particuliere verhuurbedrijven zijn vrij om hun eigen regels te bepalen bij het toekennen van een woning. Bijvoorbeeld dat de toekomstige huurder geen koophuis bezit.

Vaak afgesnauwd

Een half jaar geleden dacht Rowena eindelijk geluk te hebben. Een betaalbaar appartement in de vrije sector kwam vrij in haar geliefde buurt. “Als je voorgedragen wordt door de huurder die gaat verhuizen, sta je automatisch op de eerste plek en maak je als eerste kans. Dus toen ik hoorde dat het appartement vrijkwam, nam ik direct contact op met de huurster. Dit was mijn kans! De vrouw reageerde heel betrokken en beloofde me voor te dragen bij het vastgoedbedrijf. Ze had haar huur al opgezegd, maar misschien kon ze toch iets voor me doen?

Haar warme reactie deed me ontzettend veel goed. Ik was zo vaak afgesnauwd. Als ik mijn situatie uitlegde aan medewerkers van vastgoedbedrijven en vertelde waarom mijn kinderen gebaat zijn bij een huis in de buurt, kreeg ik meestal een kille reactie terug: ik was niet de enige die belde, helaas zijn er meer mensen die in hetzelfde schuitje zitten. De medewerkers lijken murw geworden door alle verhalen van mensen die met spoed een huis zoeken. Ik begrijp dat je niet iedereen die woonruimte nodig heeft een huis kunt geven, maar je kunt wél aardig reageren.”

Een radeloos gevoel

De huurster deed een goed woordje voor Rowena, met resultaat. Twee weken later werd ze gebeld: ze was de eerste op de lijst. “Mijn hart maakte een sprongetje toen ik gebeld werd door een medewerkster die mijn gegevens met me wilde doornemen. Zou het nu eindelijk gebeuren? Alles ging voorspoedig. Tot ik bevestigde een koophuis te hebben dat nog moest worden verkocht. ‘Dan voldoet u niet aan de eisen’, zei de vrouw toen bits. Ik wist niet wat ik hoorde! Ik verzekerde haar dat geld geen probleem was, bood haar een driedubbele borg en meerdere maanden huur aan, vertelde dat mijn huis volgens de makelaar snel verkocht zou zijn. Maar wat ik ook zei en hoe ik ook smeekte, het hielp niets. De vrouw was onverbiddelijk.”

Dit verhaal komt uit Vriendin 24.

Woningnood nog groter dan gedacht

Het tekort aan woningen is nog veel groter dan al werd gedacht, blijkt uit recent onderzoek van ABF research en Capital Value. Het woningtekort in Nederland is alarmerend hoog. Waar vorig jaar nog gedacht werd dat het tekort in 2021 een hoogtepunt zou bereiken van circa 235.000 woningen, blijkt dat er nu al een tekort van 263.000 woningen is.

Volgens de onderzoekers is er met name een tekort aan sociale huurwoningen en aan woningen in de zogenaamde ‘middenhuur’. De Woonbond wijst erop dat het tekort aan sociale huurwoningen nog veel groter is dan wordt voorgespiegeld. Veel middeninkomens kunnen namelijk helemaal geen huurprijs boven de sociale huurgrens (€ 720,42) betalen. Zij moeten ook een beroep kunnen doen op de sociale woningvoorraad. Dat er met de betaalbaarheid voor deze groep geen rekening wordt gehouden, is een blinde vlek in het woonbeleid van dit Kabinet.

Bron: Woonbond

Reageer op dit artikel

Elvira

Hi, ik zit precies in het zelfde schuitje. Gescheiden en 2 kinderen, werk ook 40u p/w en woon nog in een koophuis wat nog op beide namen staat. Mijn woning is inmiddels verkocht en moet voor oktober de woning verlaten. Een huis vinden in welke opzichte dan ook het word je niet makkelijk gemaakt.

Beantwoorden
Lambert

Ik ben een man alleen. Uit een zieke relatie gestapt. Woon al twee jaar in een schuur waarvan 1 jaar met een dochter die door mijn ex er uit geschopt werd. Stond een schitterend huis leeg al meer dan een jaar kwam met mijn dochter in de jeugdzorg terecht omdat er in de schuur totaal geen plek was waar iemand zich terug kon trekken. Einde verhaal is dat de gemeente me totaal liet stikken omdat ik genoeg verdien en maar wat moest kopen. Max hypotheek zou 175.000 zijn dus daar is in het midden van het land niks voor te koop. En nu dochter in een begeleid wonen project kosten 52.000 per jaar alleen voor een kamer en toen de gemeente ambtenaar die prijs zag zei ze misschien hadden we beter ff iets van een huis kunnen regelen. Ik ben toevallig ereburger van het dorp door mijn sportvelden en mijn dochter ook maar er zit nu een Poolse familie in dat huis. Nederland is ziek en het is wachten op een oostand

Beantwoorden
Lambert

Was nog ff vergeten te melden dat het om gemeente Lopik gaat. Ambtenaar zei zelf je bent geen zwarte of werkeloze dus je maakt geen kans. Zo werkt het bij de overheid. Ik werk met trots en zal het de gemeente Lopik nooit in dank af nemen. Het zijn moraal ridders die buigen voor het landelijke vluchtelingen werkelozen systheem

Beantwoorden
Els

Is het de krapte op de woningmarkt? Of dat er steeds meer mensen uit elkaar gaan? En er niet voldoende woningen zijn? *(heb zelf ook in deze situatie gezeten overigens dus snap de frustratie)

Beantwoorden
'm s

Ik heb noodgedwongen 5 jaar bij m’n ex gewoond, wel de lasten niet de lusten van een partner en daar bedoel ik geen intimiteit mee. En als er dan een huis voorbij komt mag je er niet op reageren door het (on) passend voorbeeld €640,34 je mag tot 640,14 maar tegemoet komen door de woco, ik kreeg een grote bakkes en de hoorn werd er op gegooid. Alle huurwoningen groot genoeg (3 kinderen) zijn (ruim) boven de 2e aftoppingsgrens en alles betaalbaar veel te klein. 😡

Beantwoorden
Walter

Tja mijn relatie op kloppen in Thailand… Nederland, zoek me suf naar werk..krijg geen uitkering want 1 persoons bedje op zolder bij zus….. Die moet me maar onderhouden… Zij 65, ik 53….mry mazzel ben ik over 8 jaar aan de beurt…. Voor sociale huur, met 32 uur werken heb ik niks anders om te willen Illegaal op camping dan…. Triest toch….

Beantwoorden
Gescheiden moeder

Mij inziens is het probleem kleiner dan je zou verwachten…je hebt als ouders beide de plicht om voor je kinderen te zorgen. Zolang de kinderen nog een dak boven hun hoofd en verzorging van jullie nodig hebben, betalen jullie hier ook beide aan mee. Je ex heeft een huis gevonden, jij en de kinderen blijven in het oude huis wonen, jullie naam blijven beide op de hypotheek staan en je ex betaalt zijn deel aan de hypotheek mee als onderhoudsplicht naar de kinderen. Op deze manier hebben wij 12 jaar gewoond tot de kinderen gingen studeren en op kamers gingen. Toen werd het huis verkocht, winst verdeeld en heeft ieder een eigen, kleinere ,woning voor zichzelf gekocht. Je geeft zelf aan dat jullie in goede harmonie gescheiden zijn….dan is dit toch de oplosding?

Beantwoorden
M

Heel herkenbaar dit allemaal. Zit ook al ruim een jaar zonder eigen onderdak na verbreken van relatie. En moest noodgedwongen uitwijken naar mijn ouders. Kind woont noodgedwongen bij de vader. En omdat hij fulltime baan heeft wordt ik min of meer verplicht door hem om haar op te vangen. Een huis vinden of urgentie krijgen ho maar. Je hoort alleen bij instanties vervelend voor je, maar we kunnen niets voor je doen. Andere mensen willen wel helpen maar weten ook niet hoe dit verder opgelost moet worden. Ik zou misschien voor urgentie in aanmerking kunnen komen als m’n ex mee zou werken. Maar dat gaat dus niet gebeuren. Ik vind het heel frustrerend dat er geen mogelijkheden zijn. En dat je er eigenlijk totaal alleen voor staat. M’n kind verblijft nu de helft van de tijd bij mij. Omdat de relatie tussen haar en ex nou niet bepaald soepel verloopt. Ik verblijf op een behoorlijke afstand van haar school. Dus als ze bij mij is kan ze niet met haar vrienden spelen.

Beantwoorden
Mellany

Probeer eens urgentie aan te vragen bij ‘het vierde huis’. Een vriendin van mij heeft dat gedaan. Die heeft aangegeven dat de ruzies van kwaad tot erger worden en dat met kinderen in het spel. Ze kreeg urgentie toegewezen en had binnen een maand een woning. Lotingwoningen kunnen ook uitkomst bieden, of reageren in een gemeente waar de wachttijd het kortst is en dan als je je huis hebt kun je woningruil doen. Maar ik moet zeggen, het feit dat jouw ex je bij hem laat wonen getuigd van goede manieren, een poging om de relatie te lijmen is mischien ook de moeite waard, ook voor de kinderen, kijk waar het mis is gegaan, dmv therapie en ga daar samen mee aan de slag. Pak het rustig aan, wordt elkaars vrienden en wees een team voor de kinderen. Voor elk slot is er een sleutel, succes meid!

Beantwoorden
Chantie

Sta al 11 jaar ingeschreven voor een eigen woning in Amsterdam (ben er geboren en getogen) maar helaas Ook ik woon nog steeds bij mijn ex. Geen andere oplossing dan wachten, wachten en wachten…

Beantwoorden
Ad de haas

Rowena ik heb je verhaal gelezen heel herkenbaar wij zitten in het zelfde schuitje .
Je kunt beter een uitkering hebben dan heb je overal recht op instanties helpen je graag maar de hardwerkende mens word gestraft .
Gewoon volhouden de aanhouder wind Rowena.

Beantwoorden
Roosanne

Ik vind bovenstaande situatie helemaal niet zo scheinend als ik eerlijk ben. Ik woon al 2 jaar noodgedwongen in bij mijn moeder, samen met mijn jonge dochter van 5. Moeder is chronisch ziek en de huidige situatie is ontzettend zwaar voor haar. Ik verdien genoeg maar kan niet kopen want geen vast contract, ik verdien teveel voor sociale woningbouw en particulier is er niets te vinden. Mijn moeder gaat door alle stress iedere dag achteruit en ook ik heb last van fysieke klachten vanwege de zorgen en spanningen.

Beantwoorden
R Wever

Woon nog in ons koophuis dat op beide naam staat,ex woont ondertussen op haar zelf samen met 17 jarige zoon.Zij huurt tegen een hoge huur.Nu kan ik de Hyphotheek alleen makkelijk betalen, en zou zelf mijn ex kunnen uitkopen. Maar volgens de bank heb ik te weinig pensioen opgebouwd om na mijn 67 de Hyphotheek te kunnen betalen. ik mag wel na verkoop huis een nw hypotheek afsluiten waar ik per mnd meer moet aflossen,maar minder huis voor terug krijg. Kortom hoe belachelijk kan het zijn. Om heel verdrietig van te worden.

Beantwoorden
M

Hallo Rowena, gek idee misschien, maar heb je nog een ruimte over in je huidige huis die je zou kunnen verhuren aan een student of een expat? Misschien dat je op die manier kan blijven wonen in je huidige huis? heel veel sterkte, liefs, M

Beantwoorden

Instagram