Makelaar Mandy: ‘Daar ligt hij. De brief die ik nog niet durfde te versturen. Ik pak hem uit de la’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Vrijdag 22 mei

Ik word wakker voordat de wekker gaat.
Mijn hersenen hebben de hele nacht vergaderd. Tijn met zijn koffer. Robbert en Bas. Saskia met haar soep en haar Duitse opdracht. Maureen in het keukentje. Mijn vader aan de telefoon vanuit Spanje.
En vandaag: Hoeksteen. Of toch Tijn? Hij is dus weer thuis. Bij Erwin. Ik weet niet meer wat ik er allemaal mee moet.
Ik blijf nog even liggen en staar naar het plafond. In de woonkamer ligt mijn tas op de stoel met het donkergroene notitieboek van Saskia erin. Op de keukentafel ligt een proefdruk van Deur & Dam, half onder een boodschappenlijstje. Daarnaast een folder met rolkastjes. Te duur. Ik moet ze ergens tweedehands opsnorren. Duur doen komt later wel.

Dossiermap

Op kantoor zit Eva achter haar scherm, haar haar glad, haar nagels rood, een stapel dossiers naast zich.
‘Goedemorgen,’ zegt ze.
‘Goedemorgen.’
Ik hang mijn jas op en zie meteen dat er iets op haar bureau ligt.
Een dossiermap.
Niet zomaar een dossiermap. De map van Van Kruisenmade. Mijn klant. Mijn bezichtiging. Mijn onderhandelingen. Mijn maandenlange gedoe met een man die over elk kozijn een mening had en toch steeds bij mij terugkwam omdat hij wist dat ik eerlijk was.
Op mijn bureau ligt daarentegen geen map meer maar een post-it.
Eva pakt Van Kruisenmade verder op. NG.
Ik blijf staan.
Heel even gebeurt er niets in mij. Geen woede. Geen paniek. Alleen een soort ijskoud klikje tussen mijn oren.

‘Handiger’

‘Eva,’ zeg ik.
Ze kijkt op. ‘Ja?’
‘Waarom ligt Van Kruisenmade op jouw bureau?’
‘O,’ zegt ze luchtig. ‘Nick en ik hebben gisteren even naar de planning gekeken. We dachten dat het handiger was als ik dat dossier overneem.’
Nick en ik.
Daar is het weer. Het duo Drollengeur en Klotezooi.
‘Handiger voor wie?’ vraag ik.
Eva haalt haar schouders op. ‘Voor het kantoor.’
Achter de schermwand hoor ik Maureen stoppen met typen.

Mijn klant

‘Van Kruisenmade is mijn klant,’ zeg ik.
‘Het is een klant van Hoeksteen.’
Ik kijk haar aan. ‘Dat weet ik. Maar ik trek dit dossier.’
‘Trok,’ zegt Eva.
Niet hard. Niet schreeuwerig. Gewoon dat ene woordje, alsof ze het per ongeluk laat vallen.
Trok.
Er gaat iets door me heen wat geen naam heeft, maar wel tanden.
‘Pardon?’
Eva schuift haar stoel iets naar achteren. ‘Mandy, doe nou niet meteen zo fel. Nick vindt dat ik wat meer verantwoordelijkheid mag nemen. En eerlijk gezegd denk ik dat het voor jou ook beter is als je wat minder tegelijk doet.’
Ik hoor mijn eigen adem.

Werkverdeling

Maureen verschijnt bij de schermwand. ‘Eva.’
‘Wat?’ Eva kijkt naar haar. ‘Ik zeg toch niets raars?’
‘Jawel,’ zeg ik. ‘Dat doe je wel.’
Mijn stem is laag. Rustig nog.
Nick komt achter zijn scherm vandaan met zijn telefoon in zijn hand. ‘Wat is er aan de hand?’
Ik til de post-it op. ‘Jij hebt besloten dat Eva mijn dossier overneemt?’
Nick kijkt van mij naar Eva. Dan naar de map. ‘We hebben gekeken naar de werkverdeling.’
‘Zonder mij.’
‘Het was geen groot punt.’
Ik lach. Eén keer. Kort en lelijk.
‘Geen groot punt?’
Eva zucht. ‘Mandy, je maakt het nu wel heel persoonlijk.’

Senior Makelaar

En dan knapt er iets.
De klik is nu brekend glas.
Het knapt gewoon.
‘Persoonlijk?’ zeg ik. ‘Jij zit al weken met je handen in mijn werk. Je belt mijn klanten, schuift jezelf in mijn afspraken, praat over Nick en ik alsof jullie samen dit kantoor hoogstpersoonlijk uit jouw baarmoeder hebben getrokken en nu sta je hier met je gladgestreken blouse te doen alsof ik raar ben omdat ik merk dat jij mijn stoel onder mijn kont vandaan probeert te zagen. Senior Makelaar. Weet je nog, Eva? Nick?’ Ik kijk ze beurtelings aan. ‘Wat houdt dat eigenlijk in? De klusjesmiep?’
Het wordt doodstil.
Zelfs Eva zegt niets.
Dat had ik bijna kunnen waarderen, als ik niet zo woest was geweest dat mijn vingers tintelen.

Niet relevant

Nick zet een stap naar voren. ‘Mandy, dit hoeft niet op deze toon.’
‘Welke toon wil je dan, Nick? De toon waarop jij wekenlang niets zegt terwijl zij langzaam mijn klanten overneemt? De toon waarop ik professioneel blijf terwijl jouw verloofde hier doet alsof ze alvast de erfgename van Hoeksteen is?’
Eva wordt rood.
Nick zegt meteen: ‘Dat is niet relevant.’
‘Voor mij wel,’ zeg ik. ‘Want blijkbaar bepaalt zij tegenwoordig mijn dossiers.’
‘Dat is niet eerlijk,’ zegt Eva.

‘Gewoon jaloers’

Ik draai me naar haar toe. ‘Nee. Weet je wat niet eerlijk is? Dat jij begon als iemand die ik dingen uitlegde. Dat ik je meenam in dossiers. Dat ik je liet zien hoe je klanten niet bang maakt met verkooppraatjes. En nu doe jij alsof ik een hindernis ben op weg naar jouw promotiefoto naast Nick.’
Ze staat op. ‘Jij bent gewoon jaloers.’
Daar is hij.
De domste lucifer bij de grootste gaswolk.
‘Jaloers?’ zeg ik zacht.
Maureen beweegt heel even, alsof ze iets wil zeggen, maar doet het niet.
Mooi. Laat maar.
‘Waarop, Eva? Op jouw vermogen om binnen drie maanden van stagiair naar directrice te promoveren? Op jouw talent om ‘Nick en ik’ te zeggen alsof de rest van ons voetveeg is?
Nick wordt nu bleek. ‘Mandy, stop.’
‘Nee.’

De brief

Het woord komt eruit voordat ik erover nadenk.
Niet meer slikken. Niet meer afwachten. Niet nog een week professioneel doen terwijl ik elke dag een millimeter kleiner word achter mijn eigen bureau.
‘Nee,’ zeg ik nog een keer. ‘Ik stop niet. Ik bén gestopt.’
Nick fronst. ‘Wat bedoel je?’
Mijn hart bonkt zo hard dat ik het in mijn keel voel. Maar mijn handen zijn ineens rustig.
Bizar rustig.
Ik trek mijn la open.
Daar ligt hij.
De brief die ik al had gemaakt. De brief die ik nog niet durfde te versturen.
Ik pak hem eruit.
Eva kijkt naar het papier. Haar gezicht verandert.
Ik loop naar Nicks bureau achter de schermwand. Maureen doet een stap opzij.
‘Mandy,’ zegt Nick.
Zijn stem is zachter nu.
Te laat.
Ik leg de brief op zijn bureau.
‘Hierbij zeg ik mijn baan op.’

Weg

Niemand zegt iets.
In de winkelruimte achter me hoor ik buiten een scooter langsrijden. Ergens tikt de klok.
Nick kijkt naar de brief alsof die ineens is gaan lekken. ‘Mandy, laten we dit even bespreken.’
‘We hebben het weken besproken,’ zeg ik. ‘Alleen deed jij dat vooral door niets te zeggen.’
Dat raakt hem. Dat zie ik. Maar ik ben voorbij het punt waarop zijn geraaktheid nog iets oplost.
Maureen staat bij de schermwand. Haar gezicht is strak, maar haar ogen zijn niet verbaasd. Eerder stil verdrietig. Alsof ze dit al langer zag aankomen dan ikzelf.
Eva vouwt haar armen over elkaar. ‘Dus je loopt gewoon weg.’
Ik lach weer. Maar nu is het anders.
‘Nee, Eva. Ik loop niet weg. Ik loop eindelijk ergens naartoe.’

Spullen

Ik pak mijn jas van de kapstok. Mijn tas. Mijn telefoon. Mijn handen trillen.
Nick zegt mijn naam nog een keer.
‘Mandy.’
Ik blijf bij de deur staan.
‘Ik kom maandag mijn spullen halen,’ zeg ik.
Dan trek ik de deur open.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Ze kust me nog een keer. Langzamer nu. Mijn rug raakt het aanrecht’

Makelaar Mandy: ”Voor jou’, zegt Saskia. Ze schuift het papieren tasje naar me toe’

Makelaar Mandy: ‘Ik loop naar Robbert toe. Niet te dichtbij. Net genoeg’

Makelaar Mandy: ‘‘Erwin vroeg iets,’ zei Tijn uiteindelijk. ‘Wat dan?”

Makelaar Mandy weekoverzicht: ruzie met Robbert en spanning met Maureen