Persoonlijke verhalen

Patricia: ‘Ik ben stikjaloers op mijn tweelingzus’

Patricia (28) deelt een appartement met haar tweelingzus Jolanda. Maar dat ze zich tot haar zus veroordeeld voelt, durft ze tegen niemand te zeggen. “Beste vriendinnen? Je moest eens weten! Ons leven lang wedijveren we al met elkaar: wie is de leukste en de liefste?”

‘Mislukte bob’

Patricia: “Zijn jullie een tweeling? Die vraag, gepaard met een enorm verbaasd gezicht, horen mijn zus Jolanda en ik bijna dagelijks als we samen zijn. Niet eens zozeer omdat wij, als twee-eiige tweeling, niet volkomen identiek zijn, maar omdat er een kilo of 25 verschil zit tussen haar en mij. Jolanda heeft maatje 36 en ik heb een flinke maat 48. Bovendien heeft zij prachtige lange, blonde krullen, waar mijn kapsel zich het beste laat omschrijven als een ‘mislukte bob in een doorsnee peperen zoutkleur’.’’

Alles op een weegschaaltje

“Mensen verwachten blijkbaar dat je als tweeling dezelfde maat en verhoudingen hebt. Maar er is nog een ander hardnekkig vooroordeel: dat we dan wel ‘beste vriendinnen’ zullen zijn. ‘O, dat wilde ik vroeger ook, een tweelingzus’, hoor ik standaard. ‘Zo gezellig, altijd je beste maatje om je heen.’ Ik knik dan wel en lach wat, maar denk intussen: je moest eens weten! Als ik terugdenk aan mijn jeugd, denk ik eigenlijk alleen aan onze ruzies. Jolanda en ik gingen constant de strijd met elkaar en onze ouders aan. We wedijverden met elkaar: wie was de leukste en de liefste? Altijd bang dat de ander net meer aandacht en knuffels kreeg van onze moeder of vader. Natuurlijk waren er ook momenten waarop het fijn was dat je altijd iemand bij je had, op vakantie in Frankrijk of op zondag als we de hele dag bij familie zaten, zonder andere kinderen. Maar toch, ook daarover komen bij mij nare herinneringen naar boven van woordenwisselingen en pesterijen. Als we weer eens streden om die ene favoriete barbiepop of dat rode bord waarvan we op de camping allebei wilden eten…

Jolanda en ik zaten na de kleuterschool bewust niet meer in één klas. Mijn moeder wilde dat we wat losser van elkaar zouden komen en ieder onze eigen vriendinnen zouden krijgen. Dat lukte wel, maar als er dan een vriendin van mij kwam spelen, moest Jolanda ook meedoen of maakte ze ruzie omdat zij alleen was. Andersom deed ik dat ook bij haar als er een vriendinnetje van haar kwam spelen. Na een paar keer wilden vriendinnen al niet meer bij ons komen spelen, omdat er altijd ruzie van kwam. Na ons vierde jaar kleedde mijn moeder ons ook niet meer hetzelfde, maar we hadden nog wel dezelfde smaak en wilden dezelfde merken en kledingstukken hebben. Met als gevolg dat we elkaar regelmatig in de haren vlogen, als de één iets droeg wat de ander ook wilde. Of erger nog: had ‘gestolen’ uit haar kast. We hielden elkaar continu in de gaten. Alles moest op een weegschaaltje. Aandacht van onze ouders, het aantal cadeaus met Sinterklaas. Zelfs de chipjes die we op vrijdagavond kregen, werden geteld…”

Nog dikker en lelijker

“Jolanda en ik zijn nu ruim vijftien jaar ouder, maar die haat-liefdeverhouding van vroeger is bij mij nog steeds aanwezig, al is het gelukkig wel minder geworden. Dat we in één huis wonen, is min of meer noodgedwongen. Jolanda heeft samen met mijn moeder een kledingwinkel, met damesmode. Wij wonen boven de zaak, in de woning die mijn vader voor ons gekocht heeft. We delen een keuken en huiskamer, maar ieder heeft nog twee aparte kamers. Een slaapkamer en een logeer- of kleedkamer. In de stad waar we wonen, is woonruimte schaars en we hebben echt een prachtig appartement. Ik kan het me niet veroorloven iets anders te huren of te kopen dat net zo mooi en groot is. Ik ben nog wel een jaartje weg geweest, toen woonde ik half samen met mijn toenmalige vriendje. Maar met die jongen is het nu al weer drie jaar uit en sindsdien bestieren Jolanda en ik weer samen een huishouden. Samenwonen met haar vind ik niet gemakkelijk. Ik ben veel netter dan Jolanda, die overal haar rotzooi laat slingeren en rustig twee weken geen wassen draait. Wel zeurt ze bij elke hap die ik neem. Ze vindt dat ik gezonder moet eten en vraagt bij elk chocolaatje of ik dat nu wel zou doen. Ze koketteert in mijn ogen erg met haar slanke lijn, waardoor ik me nóg dikker en lelijker voel en naar troostvoedsel grijp. Ze heeft ook wel een beetje gelijk, ik ben de laatste jaren veel aangekomen en ik zou meer moeite moeten doen die extra kilo’s kwijt te raken. Ik kom hijgend de trap van ons appartement op lopen, en dat is niet normaal voor een jonge meid.”

Gek van alle appjes

“Jolanda en ik hebben nog steeds dezelfde kledingsmaak, maar wat nu mode is, kan ik met goed fatsoen echt niet meer aan. Ze hoeft ook niet bang meer te zijn dat ik kleding van haar ‘leen’, want het enige wat mij nog past, is een gebloemd sjaaltje. Zelfs mijn voeten zijn een maat gegroeid. Jolanda heeft daarentegen precies die kledingstijl die ik graag zou willen, en dat doet pijn. Soms verdenk ik haar ervan dat ze precies díe skinny jeans koopt waarvan ze weet dat ik die mooi vind, alleen maar om mij de ogen uit te steken. Of dat ze in gezelschap expres steeds met haar hand door haar lange haren strijkt, zodat iedereen haar haren wel móet bewonderen. Door haar perfecte uiterlijk heeft mijn zus niet alleen een gelukkiger leven en een grotere vriendenkring om zich heen, ze heeft ook de mannen voor het uitkiezen. Ik word gek van de hoeveelheid appjes en berichtjes die ze op een avond krijgt. Haar iPhone piept voortdurend, en als ik ernaar vraag, is het: ‘Ach, een of andere gozer die ik vandaag heb ontmoet.’ Of: ‘O, een leuke man van mijn werk.’ Ze doet er luchtig over, maar ik weet dat ze geniet van al die aandacht. Dat zou ik ook doen, maar voor mij draait al heel lang geen man zijn hoofd meer om. Of het moet zijn om zijn vrienden aan te stoten: ‘Kijk die dikke eens.’ Ik baal ervan dat mijn zus eens in de paar weken een man mee naar huis neemt en het dan erg gezellig met hem heeft in de slaapkamer. Ik lig dan met mijn oordoppen in. Ik wil niet weten wat ze uitspoken. De laatste keer dat ik seks had, is al drie jaar geleden. Toen ik nog verkering had en een stuk slanker was.”

Lees ook: Carolien is jaloers op haar zus Annette: ‘Ze heeft alles’

Stikjaloers

“Op dit moment heeft Jolanda een vriend, toevallig onze buurman. Lars heet hij. Lars is groot, blond en sterk en half Noors. Die stoere Viking is helemaal mijn type, maar hij zag mij nooit staan. Jolanda is nu een keer of drie met hem uit geweest en elke keer als mijn zus iets positiefs over hem zegt, maak ik hem zwart. Ik zeg dat hij een onbetrouwbare blik in zijn ogen heeft en dat ze veel beter kan krijgen. Ik merk dat ze twijfelt. Heel lullig van mij, maar ik kan het niet uitstaan dat hij haar leuk vindt. Met Jolanda over mijn jaloerse gevoel praten, durf ik niet. Als ik weer eens wat loop te chagrijnen over haar slordigheid of haar ijdelheid, noemt ze me ‘knorrepot’ en lacht ze me een beetje uit. Ze heeft werkelijk geen idee dat ik vaak slecht over haar denk. Ik denk dat zij ons gekibbel afdoet als zussengedoe en niet beseft dat ik haar stiekem heel erg benijd.

Samen huilen

Natuurlijk is ook niet alles even naar tussen ons. We zijn allebei gek op cabaret en we vinden het heerlijk af en toe een avondje naar het theater te gaan of dvd-boxen van Herman Finkers en Bert Visscher te kijken. Toen mijn ex al een half jaar een ander bleek te hebben, heeft mijn zus me ontzettend goed opgevangen. Ze was er voor me, luisterde naar me en troostte me waar ze kon. Onze vader heeft een jaar geleden een herseninfarct gehad en toen was het ook erg fi jn om iemand naast me te hebben die hetzelfde verdriet voelt. Toen papa in het ziekenhuis lag, hebben we avond aan avond samen op de bank zitten praten en huilen. Het gaat nu stukken beter met hem. Maar als we bij onze ouders zijn en papa zegt dat hij even gaat rusten, hoef ik maar naar Jolanda te kijken om te weten dat zij dezelfde angst voelt. En als zij op zaterdag hard heeft gewerkt in de winkel en ik vrij ben, kook ik wat lekkers of haal ik vis bij de visboer. Even is het dan hartstikke gezellig. Totdat Jolanda weer een opmerking maakt over mijn gewicht of me de hele zaterdagavond alleen laat zitten, omdat ze met vriendinnen op stap gaat naar luxe clubs en mij niet meevraagt. Zelf maak ik er dan van dat ze niet naast mij gezien wil worden. Met mijn perenfiguur pas ik natuurlijk niet naast de slanke lijntjes van haar en haar vriendinnen.”

Tot elkaar veroordeeld

Toch heb ik Jolanda er nooit op kunnen betrappen dat ze zich laatdunkend over mij uitlaat. Om bij de trap naar ons appartement te komen, moet ik door de kledingwinkel lopen. Na mijn werk, het boodschappen doen of op koopavond blijf ik meestal even hangen voor een praatje, of ik help als het erg druk is. Laatst vroeg een klant specifiek naar onze band en toen antwoordde Jolanda dat we hartsvriendinnen zijn, dat ze het samenwonen supergezellig vindt en dat we veel lol hebben samen. Ik wist niet wat ik hoorde! Dat is heel anders dan ik het zou omschrijven. Hoe bot het ook mag klinken, ik vind het samenwonen een noodzakelijk kwaad: ik zie elke dag hoe geweldig mijn zus is en hoe jammerlijk ik daarbij afsteek. Als tweelingen word je nu eenmaal altijd met elkaar vergeleken en ik vind die vergelijkende blikken van haar lichaam naar dat van mij afschuwelijk. Natuurlijk, ik hou oprecht van mijn zus en ik wil haar niet kwijt, maar tegelijkertijd voel ik me tot haar veroordeeld en ben ik elke dag stikjaloers. Maar ik zou dit nooit tegen iemand durven zeggen. Dat is bijna taboe. Als tweelingzussen ben je gewoon dol op elkaar zijn, denkt iedereen altijd.”

Lees ook: Liesbeth: ‘Ik schaam me, maar ik ben vreselijk jaloers op mijn dochter’

Foto: iStock

Reageer op dit artikel

Heb jij dat ook, dat je net als Patricia vreselijk jaloers bent op je zus, vriendin of schoonzus?

Hemelgeest

Nee

Waarbij men datgene wenst te krijgen wat een ander reeds heeft gekregen moet diegene weten dat hij of zij ook vast wel enig iets zou hebben wat de ander niet heeft 😉

Nicolen1983

Nee

Patricia vind zichzelf ook echt het slachtoffer. Misschien moet ze eens wat aan haar uiterlijk doen in plaats van haar zus de grond in te boren. Ik heb een hekel aan dat soort gedrag verandering begint bij jezelf.

Roeline

Nee

Niemand is perfect (ook al lijkt dat soms wel) dus je kunt wel op een ander willen lijken (wat soms ook gewoon kan, bijvoorbeeld wat slank zijn betreft) maar stel je zou diegene kunnen worden, van te voren denk je dan dat je dan wel volmaakt gelukkig zal zijn maar je komt er al snel genoeg achter dat het leven van die persoon ook niet perfect is en al snel zal je weer met anderen gaan vergelijken. Wees jezelf en verander daar waar kan en nodig om zelf als eigen persoon gelukkig te zijn met wie je bent!!

ily

Ja, ook op mijn zus

Ik ben zelf ook een van een tweeling. Mijn zus en ik lijken kwa karakter heel erg veel op elkaar. Wat uiterlijk betreft niet, waar ik wat voller ben is zij veel slanker. Ik ben wel jaloers geweest op haar, maar nu niet meer. Ik ben zo als ik ben, en ik ben gelukkig. Probeer je eigen niet steeds te vergelijken met je tweelingzus, je bent zo als je bent!!! En idd wat hier al word gezegd jij hebt misschien iets wat jou zus weer niet heeft.

Mandy

Nee

Ik vind mezelf prima zoals ik ben.

Billy

Anders, namelijk...

T blijft sinds kinsbeen lastig dat doen ouders zelf.. kijk naar je2ling zij kan het wel of omgekeerd . Meisje jongen2ling is anders maar gelijk geslacht is naar en continue wie is er beter etc . zijn dat vergelijken van aandacht evenveel eten…ik persoonlijk vind 2 ling zijn niet geweldig ..ik ben de slanke helft daarom n einzelganger geworden van lieverlee omdat ik mijn eigen persoon wil zijn en niet in 1 adem met me zus genoemd wil worden.

C

Nee

Vraag aan je zus of ze je wilt helpen met afvallen op een positieve manier ipv negatief en kijk of je uit de slachtoffer rol kan komen en jezelf leuk vinden voor wie jij bent. Haar relatie sabotteren omdat je groen ziet vind ik nogal kinderachtig.

Sam

Zoek hulp jullie hebben elkaar hard nodig; ik lees alleen maar dat je eigenlijk niet bij haar wil zijn omdat ze je herinnerd wat je graag wilt maar niet heb…

F

Nee

Als je op je 28e nog boos bent dat je zus op stap gaat met haar eigen vriendinnen, moet je toch eens bij jezelf te rade gaan… Waarom ga jij niet met je eigen vriendinnen? Die lange lokken en haar blijkbaar perfecte figuur zijn niet haar schúld, he.

Het zal je trouwens verbazen hoeveel aantrekkelijker een ‘niet perfecte’ vrouw wordt van een gezonde dosis humor, vlotte babbel en positieve instelling! Maar weigeren aan jezelf te werken en vervolgens je ‘rolmodel’ de schuld geven… Niet aantrekkelijk en wél kinderachtig. Die skinny jeans koopt zuslief gewoon omdat ze dat mooi vindt en past. Moet ze dan maar iets sufs aantrekken voor jou? Probeer een eigen vriendengroep te creëren waarbij je niet het gevoel krijgt steeds vergeleken te worden. Wordt je vanzelf zelfverzekerder en gelukkiger (en dus aantrekkelijker) van!

Judith

Ja, ook op mijn zus

Wij zijn juist tegenpolen. Op een bepaald moment heb ik haar verteld hoe jaloers ik altijd op haar ben, omdat zij zo gemakkelijk vrienden maakt en met iedereen praat. Bleek dat zij al die tijd ook jaloers is geweest op mij, omdat ik zoveel gemakkelijker kan leren.

Een wijze les… waarschijnlijk is jouw zus in bepaalde opzichten ook jaloers op jou. Iedereen heeft zijn eigen plussen en minnen.

Lottie

Nee

Jaloersheid zegt meer over jezelf dan over de ander. Als je je slecht in je vel voelt, is het gemakkelijker om naar de ander te wijzen en je beklag te doen (slachtofferrol). De echte uitdaging is aan jezelf te werken, mentaal en fysiek. Wees de persoon die je wil zijn, verander wat je niet kan aanvaarden en aanvaard wat je niet kan veranderen. Veel moeilijker, maar uiteindelijk loont het wel. Als je gelukkig bent met jezelf, gun je de andere ook zijn/haar geluk en daarenboven ben je nog eens fijner gezelschap ook. Win-win dus

J.

Nee

Mijn motto is je mag pas klagen als je zelf heb geprobeerd verandering aan te dragen. Maw heb je eerst aan jezelf gewerkt en het gedrag van jezelf onder de loep genomen. Ga voor de spiegel staan en vraag aan jezelf is dit wie ik wil zijn, is het antwoord nee, stel een plan voor jezelf op en werk daaraan. Want alleen jij kan verandering in je leven brengen. Is het antwoord ja, accepteer dan wie jij bent en focus op jou leven en niet op die van je zus. Sluit je aan bij een club of groep, maak je eigen vrienden. Werk aan jezelf en stop met jezelf als slachtoffer neer te zetten. En vertel je zus hoe je je voelt want zo te lezen praten jullie niet echt met elkaar over je eigen gevoelens. Misschien vind je in haar dan wel een bondgenoot die je helpt met nieuwe doelen. Zo niet hou je doelen en wees trots op jezelf.