Leonie droomt van een prinsessenhuwelijk: ‘Maar mijn vriend wil niet trouwen’

Prinsessenhuwelijk

Leonie: “Zo lang ik me kan herinneren droom ik van een prinsessenhuwelijk. Als kind tekende ik weelderige jurken in schriften, speelde ‘bruiloftje’ met mijn nichtjes en maakte ringen van aluminiumfolie en slepen van toiletpapier.
Ik was acht, toen Willem-Alexander en Maxima trouwden en ik keek met open mond naar hun huwelijk op tv. Dat was mijn ultieme wens. Het leek me heerlijk een dag in een prachtig gewaad volledig in het middelpunt te staan, naast een man die openlijk voor mij zou kiezen.  Niet stilletjes, niet half, maar hardop. Voor iedereen.
Een huwelijk als dat van onze koning hoeft voor mij nu echt niet meer, maar trouwen staat nog steeds bovenaan mijn lijst. Zes jaar geleden heb ik mijn droomman gevonden. Lief, knap, rustig, zorgzaam. Met Hidde wil ik oud worden, tegen hem niets liever dan hardop ‘Yes, I do’ zeggen. Alleen wil hij niet trouwen. Tenminste: niet zoals ik het voor me zie.”

Regelsmurf

“In mijn vriendenkring sta ik bekend als de regelsmurf. Als er iets georganiseerd moet worden, bellen ze mij. Vrijgezellenfeesten, bruiloften, babyshowers, ik draai er mijn hand niet voor om. Ik heb zoveel vrijgezellenfeesten georganiseerd dat ik de tel kwijt ben. Ik verzin thema’s, spellen en verrassingen. Ik ben goed in plannen, vooruitdenken en zorgen dat iedereen het fijn heeft. Ik regel, organiseer, denk vooruit, voel aan wat nodig is.
Ik ben die vriendin die Pinterest-borden maakt voor een ander. Die ’s avonds laat nog tafelschikkingen zit te puzzelen. Die stress opvangt, zakdoekjes uitdeelt, schoenen verwisselt en precies weet hoe laat de muziek moet starten. Ik weet wie waar moet zitten en wanneer iemand overprikkeld raakt en even apart genomen moet worden. Ik bén praktisch een weddingplanner.
Laatst nog was ik ceremoniemeester op de bruiloft van mijn zusje Samantha. Mijn vier jaar jongere, kleine zusje. Ik stond naast haar toen ze haar jurk aantrok. Ik zorgde dat de muziek op tijd startte. Ik hield de ringen vast. Ik gaf seintjes aan de gasten en hield het draaiboek strak in de gaten, zodat zij alleen kon stralen. En dat deed ze. Ze gaf nog net geen licht.
Ze zag er jaloersmakend gelukkig uit. Na afloop sloeg ze haar armen om me heen en zei: ‘Als jij ooit gaat trouwen, doe ik dit allemaal voor jou. Alles. Echt alles.’ Ik glimlachte, maar in mijn hoofd dacht ik: tja, als die dag er ooit komt.

Achterin

Tijdens de ceremonie stond ik achterin. Iedereen was stil, toen zij en haar man elkaar het jawoord gaven. Zelfs de kinderen. En ik voelde tranen opkomen. Niet alleen omdat het mooi was. Maar omdat ik ineens besefte hoeveel ik altijd geef aan anderen, terwijl mijn eigen droom blijft liggen.
Thuis die avond, zei Hidde dat hij het een mooie dag vond en dat ik alles strak had georganiseerd. Maar hij voegde er direct aan toe dat hij het belachelijk veel geld vond. Ik zei dat ik had genoten, maar dat het me ook pijn deed om Samantha te zien, terwijl zij veel jonger is dan ik. Toen zuchtte hij vermoeid en volgde er weer een van onze woordenwisselingen over het onderwerp. Hidde kroop in de slachtofferrol: ‘Ben ik dan zo’n boeman, is onze relatie dan niet goed, alleen maar omdat ik niet met je wil trouwen?’ Ik suste hem maar snel, ik had geen zin in ruzie. Ik kon ook niet uitleggen dat ik niet boos was, maar wel verdrietig. Ik twijfel niet aan onze relatie, wel aan mijn toekomstbeeld.”

Geen boterbriefje

“Hidde is de man van wie ik hou. Met wie ik al jaren samen ben. Hij is lief, betrouwbaar, houdt me vast als ik huil of ziek ben. Hij is er altijd voor me. Met hem deel ik een leven. Een huis. Een hond. Vakanties. Zondagochtenden. Ruzies en verzoeningen. Maar géén huwelijksplannen.
Elke keer als het onderwerp ter sprake komt, zie ik hem al een beetje verstarren en gaan zijn stekels uit. Voor hem is het boek eigenlijk al dicht. Hij vindt dat we geen ‘boterbriefje’ nodig hebben om gelukkig te zijn. Hij kiest toch elke dag voor mij?

Begrip

Ergens snap ik hem. Ik weet dat liefde niet afhangt van een ring en dat een huwelijk geen garantie is. Ik heb de scheidingen, tranen en het gedoe met advocaten gezien. Ik zag van dichtbij hoe pijnlijk huwelijken eindigen die met evenveel pracht en praal begonnen als waar ik van droom.
Maar dit gaat niet over logica. Dit gaat over gevoel. Ik betrap mezelf erop dat ik jaloers ben op vriendinnen die bezig zijn met trouwplannen. Ik glimlach en leef mee, maar zit daarna soms brullend in de auto. Omdat ik het hen gun, maar mezelf ook. Ik wil die ene dag waarop ik niet hoef te zorgen dat het goed loopt. Niet hoef te plannen of te rennen, maar gewoon mag genieten. Met een jurk die ik speciaal voor mezelf kies, muziek, bloemen en lieve mensen om ons heen.”

Team Bride

“Voor anderen zorg ik altijd dat ze de dag van hun leven krijgen. Neem het vrijgezellenfeest van mijn vriendin Ruth. Iedereen dacht: we gaan gewoon een middagje wijn drinken. Maar ik kon het niet laten om er iets bijzonders van te maken. Ruth houdt van Italië, dus ik noemde het hele thema La Dolce Vita. Ik prikte maanden van tevoren een datum, maakte een groepsapp met een moodboard en een planning tot op het kwartier.
We begonnen met een workshop pasta maken in een kleine kookstudio. Ik had schorten laten bedrukken met ‘Team Bride’ en voor Ruth eentje met ‘La Sposa’. Daarna had ik een speurtocht door de stad uitgezet, langs plekken die belangrijk waren in haar relatie. Bij het café waar ze haar verloofde had ontmoet, stond een envelop met een liefdesbrief van hem. Niemand wist dat. Bij Ruth zat haar mascara op de wang van het huilen en iedereen snikte mee.
’s Avonds had ik een privéboot geregeld met prosecco, hapjes in Italiaanse stijl, haar favoriete muziek in een playlist die ik weken had samengesteld. In de groepsapp ontplofte het: dit was het beste vrijgezellenfeest ooit.

Bruiloften

En dan de bruiloft van mijn collega Irene. Zij had geen grote familie, weinig budget en vooral veel stress. Ze zei op een dag bij de koffieautomaat: ‘Ik wou dat ik iemand had die gewoon even alles overnam.’ Voor ik het wist had ik mijn hulp al aangeboden. Wat begon met ‘even helpen’ eindigde met mij die haar hele dag coördineerde. Ik maakte een strak draaiboek: tijden, leveranciers, noodnummers, back-ups. Ik onderhandelde met de bloemist en bedacht hoe we met weinig geld toch sfeer konden creëren – veel kaarsen, zelfgemaakte tafelnummers, foto’s van hen samen op verschillende momenten.
Op de dag zelf was ik officieel gewoon gast, maar ik had oortjes in met de ceremoniemeester. Toen de taart te laat dreigde te komen, belde ik zelf de bakker en ik had een noodkit bij me: naald en draad, deodorant, tissues, extra panty.
Irene was dolblij met mijn hulp en overlaadde me net complimenten. Superlief, maar ik doe het niet voor de schouderklopjes. Ik vind het gewoon leuk om iemands grote droom te vervullen. Nu alleen de mijne nog.” 

Gratis trouwen

“Laatst zei Hidde dat hij eventueel wel op een dinsdagochtend gratis naar het stadhuis wil, maar zonder poespas. Gewoon in ons oude kloffie en twee getuigen ‘van de straat’.
Voor mij is dat echt uitgesloten. Het gaat mij nou juist om dé dag van mijn leven: ik wil een crème witte prinsessenjurk met hoge nek en lage rug. Ik wil twee bruidsmeisjes, een Rolls Royce, bloemen, een diner en een band. Gewoon de hele shabang. Maar dat vindt Hidde zonde van het geld. Hij rekent en vergelijkt. Voor het bedrag van een bruiloft kun je ook een wereldreis maken of een nieuwe keuken kopen. Ik zie het als een moment. Een mijlpaal. Een ankerpunt in een leven. Soms voelt het alsof we twee totaal verschillende talen spreken en soms ben ik bang dat het ons uit elkaar zal halen.

Schaamte

Meestal hou ik mijn mond tegenover anderen. Ik schaam me dat ik hier zoveel waarde aan hecht. Als vriendinnen vragen wanneer Hidde en ik gaan trouwen, lach ik het weg. ‘Ach, we zien wel.’ Ik wil Hidde niet in een slecht daglicht zetten. Hij is geen botterik. Hij is gewoon anders dan ik. Maar van binnen knaagt het. Vooral als ik weer een trouwkaart op de mat zie vallen.
Samantha vroeg me laatst hoe het écht met me ging. We zaten samen aan tafel, koffie te drinken. Ik zei dat het goed ging. Maar zij keek me aan en zei: ‘Je ogen zeggen iets anders.’ En toen knapte er iets van binnen. Ik vertelde haar alles. Over Hidde, onze gesprekken en ruzies. Over hoe ik soms bang ben dat ik mezelf kwijtraak in het begrip hebben voor hem, maar me daar ook voor schaam. Mijn zus zei: ‘Je mag dit belangrijk vinden.’ Dat hielp me al een beetje.” 

Tussenoplossing

“Ik weet niet hoe dit eindigt. Misschien verandert Hidde van gedachten. Misschien moet ik leren loslaten. Voor twee dingen ben ik heel bang. Als eerste dat er nooit een huwelijksaanzoek komt en ik dus over tien, twintig jaar nog steeds zijn vriendin ben, maar nooit zijn vrouw. En ik vrees het andere uiterste: dat hij het op een dag tóch doet, maar alleen om mij stil te krijgen. Dat ik een ring krijg en meteen voel: dit is niet uit liefde of omdat hij wil trouwen, dit is uit angst om mij kwijt te raken.
Ik wil geen aanzoek uit medelijden. Geen huwelijk omdat het ‘dan maar moet’ met een man die op elke foto een lach faket. Ik wil niet dat hij op één knie gaat omdat ik er zo vaak over begin. Ik wil dat hij het zelf voelt, er zelf naar verlangt.

Middenweg

Misschien moeten we een middenweg vinden. Niet dat kale stadhuis op dinsdagochtend, maar ook niet alles van mijn lijstje afvingen. Geen Rolls Royce, geen honderd gasten, geen zeskoppige band. Iets minder groots. Maar zodra ik dat hardop zeg, hoort Hidde alleen het woord ‘kleiner’. Dat wordt dan niet het beginpunt, maar het eindpunt van ons gesprek. Klein, dus geen poespas, dus goedkoop.
Ik wil best bewegen, echt. Maar niet zo ver dat ik mezelf kwijtraak. Ik wil niet wakker worden over tien jaar en denken: had ik mezelf maar serieuzer genomen. Had ik het maar niet steeds kleiner gemaakt om de vrede te bewaren.
Misschien is dat wel het moeilijkste: kiezen tussen aanpassen en mezelf blijven. En ondertussen hopen dat we elkaar echt ergens in het midden vinden, zonder dat één van ons daar later spijt van krijgt.”

Om privacyredenen zijn alle namen veranderd, De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Foto: Getty Images