Irene: ‘Mijn broer trouwt in Italië en verwacht dat iedereen komt opdraven’

Idyllisch plaatje

Irene: “Het begon allemaal zo mooi met een idyllisch plaatje van een wijngaard in Toscane. Het eindigde met buikpijn en lange berekeningen in Excel-sheets. Mijn broer Leo en zijn verloofde Ruth trouwen deze zomer in Toscane. In Italië. Drie dagen feest, zonsondergang tussen de cipressen, lange tafels onder lampionnetjes tussen de heuvels. Denk aan zo’n prachtig plaatje dat je normaal alleen op Instagram ziet. Alleen zie ik tussen die romantiek vooral vliegtickets, hotelkamers en een bedrag waarvan ik ’s nachts van wakker lig.”

Begrip

“Ik begrijp de droom van mijn broer en schoonzus. Echt waar. Wie wil er nou niet trouwen in Italië? Pasta, wijn, blote voeten op het gras. Het is romantisch tot in je tenen. Ik vind het ook echt leuk voor Leo. Ik heb hem nog nooit zo gelukkig gezien. Hij straalt als hij over Ruth praat. Alsof hij de jackpot heeft gewonnen. Ik gun hem zijn geluk in de liefde. Hij heeft ook zijn portie gedoe gehad in eerdere relaties met vrouwen die hem bedonderden. Zijn laatste vriendin ging er zelfs vandoor met zijn allerbeste vriend. Ik heb hem toen zien instorten. Dus dat hij nu iemand heeft gevonden bij wie hij zich zo goed en veilig voelt, maakt me oprecht blij.

Save the date

Maar toen de save-the-date afgelopen oktober kwam, voelde ik naast blijdschap ook iets anders. Een soort knoop in mijn maag. Het was een mooie digitale kaart met een foto van een wijngaard en sierletters. Onder de datum: ‘We kunnen niet wachten om dit bijzondere moment met jullie te delen. We hopen dat iedereen erbij kan zijn.’ En later, in een vervolgmail, iets concreter: dat het een driedaags huwelijk wordt, dat iedereen zelf reis en verblijf regelt, dat er in de buurt ‘voldoende opties’ zijn qua accommodatie, variërend van agriturismo tot boutique-hotels. Dus niet simpelweg: we trouwen in Italië, wie zin heeft komt. Nee. Het is een meerdaags feest en iedereen moet alles zelf boeken en bekostigen. En ja, dat kost veel geld.
Voor mij, mijn man en de kinderen ben ik zo een paar duizend euro kwijt. Het is zomervakantie, dus hoogseizoen. Vier vliegtickets kost ons ruim 1600 euro. Minimaal drie nachten in een betaalbare Airbnb: zeker 900 euro. Een huurauto: 350 euro. Nieuwe outfits, eten tussendoor, een cadeau: nog eens 600 euro. Alles bij elkaar tikt het makkelijk 3500 euro aan. Voor een bruiloft…

Stress

Ik zat achter mijn laptop en ik voelde gewoon stress. Omdat ik dacht: hoe dan? We hebben een huis, een hypotheek, de kinderen die op voetbal en dansen zitten. Onze droger ging laatst kapot en hebben we nog niet vervangen, want nog niet broodnodig, maar ook omdat de uitgaven voor boodschappen dagelijks oplopen. Het leven kost überhaupt al genoeg. En dan komt er ineens zo’n bruiloft bij die voelt als een halve vakantie die je niet zelf hebt uitgekozen.
In de familie-app schreef mijn schoonzus: ‘We begrijpen dat het voor sommigen een investering is, maar we gaan er wel vanuit dat de mensen die echt om ons geven erbij willen zijn.’ Met een hartje erachter. Dat hartje maakte het niet minder dwingend. Ik las vooral: als je niet komt, dan geef je blijkbaar niet genoeg om ons. Misschien bedoelde Ruth het niet zo. Maar zo kwam het wel binnen.”

Groots dromen

“Ik vind mijn schoonzus niet gemeen. Echt niet. Ze is lief en enthousiast, heeft altijd plannen en weet precies wat ze wil. Ze droomt al jaren van trouwen in Italië. Ze heeft er moodboards van, lijstjes, bewaarde posts op Instagram. Dat hoor ik nu ook van mijn broer. ‘Dit is echt haar meisjesdroom’, zegt hij dan. En dan kijkt hij me bijna smekend aan. Ik begrijp het ook wel. Als dit haar grootste wens is, wie ben ik dan om te zeggen dat dat niet mag? Het is hun dag. Hun huwelijk.

Lastig

Maar ik vraag me wel af of zij echt ziet wat het voor andere mensen betekent. Ruth komt uit een familie waarin geld geen probleem en groots vieren vanzelfsprekend is. Waar je alles uit de kast trekt voor een huwelijk. Misschien begrijpt ze oprecht niet dat niet iedereen zomaar een paar duizend euro kan of wil vrijmaken. Dit is geen weekendje Antwerpen of Maastricht. Niet iedereen heeft zoveel vrije dagen en/ of kan even een week extra vrij nemen in juli. Ik werk in de zorg. Ik kan niet zomaar zeggen dat ik er een paar dagen niet ben. Dan moet er iemand anders invallen en dat is vooral in vakantietijd lastig.

Uitgave

Ik heb een keer tegen mijn schoonzus gezegd dat het voor ons best een uitgave en een puzzel is. Ze zei: ‘Ja, dat snappen we. Maar het is maar één keer en we willen het zo graag met iedereen vieren.’ Mijn broer viel haar toen bij: ‘We willen gewoon iets bijzonders’. Volgens hem hoefde het niet luxe en waren er ook goedkopere opties, zoals slapen op een camping. Hij klonk bijna verontschuldigend. Alsof hij tussen twee vuren stond.”

Hij past zich aan

“Misschien is dat wel wat me het meeste raakt. Dat ik bang ben dat hij zich laat meeslepen. Dat hij geen nee durft te zeggen tegen haar plannen, omdat ze zo overtuigend kan zijn en zeker van haar zaak. Ik zie ook dat Leo steeds vaker meegaat in wat zij wil. Vroeger had hij overal een mening over. Nu zegt hij vaak dat het hem niet uitmaakt. Ook bij dit huwelijk in Italië. Zij kiest de locatie, bepaalt de kleuren en heeft de planning in een map met tabbladen.
Als ik vraag wat hij zelf graag wil op de bruiloft, haalt hij zijn schouders op. Als zij blij is, is hij dat ook, zegt hij dan. Dat klinkt lief. Maar soms denk ik: en jij dan? Waar blijf jij? Hij wil haar niet teleurstellen en slikt zijn eigen ideeën snel in. Dat steekt me. Niet omdat ik haar slecht vind, maar omdat ik hem soms mis zoals hij vroeger was.

Teleurstelling

Ik zag het laatst ook weer bij iets kleins. We waren met z’n allen uit eten voor de verjaardag van mijn vader. Leo wilde eigenlijk naar dat simpele eetcafé waar we vroeger altijd kwamen. Gewoon friet en saté, niks bijzonders. Maar Ruth trok haar neus een beetje op en zei dat ze ‘echt geen zin in ongezond eten had’. Vijf minuten later zaten we in een hip restaurant dat zij had uitgezocht. Leo lachte schamper. Maar ik zag zijn teleurstelling wel. Het was zijn idee en toch werd het weer anders omdat zij het zo wilde. Het zijn van die kleine dingen. Niet groot genoeg om ruzie over te maken. Maar wel momenten waarop hij aan haar toegeeft.
Ik wil niet de zus zijn die achterdochtig is. Die denkt dat haar broer gemanipuleerd wordt. Dat klinkt zo beladen. Het is een volwassen man, die zijn eigen keuzes maakt. Toch knaagt het. Als ik hem hoor praten over ‘de filmlocatie’ en over ‘het plaatje dat moet kloppen’, dan herken ik hem daar niet in. Leo was juist altijd de nuchtere van ons tweeën. Degene die snel riep dat iedereen normaal moest doen.”

Tussen hart en hoofd

“Ik probeer ook naar mezelf te kijken. Waarom zit het me zo dwars? Is het alleen het geld? Of zit er meer onder? Ik denk dat het te maken heeft met keuze. Of eigenlijk: het gebrek eraan. Als ze meer begrip hadden getoond voor het financiële offer dat ze vragen, dan had het anders gevoeld. Nu lijkt het vanzelfsprekend dat je komt. Je komt. Punt.
En misschien ben ik ook gewoon jaloers op Ruth. Niet op haar jurk of op Italië. Maar op hoe makkelijk zij zegt wat ze wil. Ik zou dat nooit zo durven. Ik wik en weeg en denk altijd eerst aan anderen. Ruth denkt gewoon: dit is onze dag, dit is onze droom en dus gebeurt het zo. Daar kan ik ergens ook wel bewondering voor hebben.

Fantastisch

Mijn moeder vindt het allemaal fantastisch. Ze zegt: ‘Ach meid, het is maar geld. Dit maak je maar één keer mee.’ Ze spaart al maanden en zegt dat dit soort momenten onbetaalbaar zijn. ‘Later herinner je je het geld niet meer, maar wel dat je erbij was.’ Voor haar is het duidelijk: zij gaat. Als ik bij haar ben, voel ik me de zeurpiet. Degene die moeilijk doet. Terwijl ik echt niet moeilijk wil doen. Ik wil gewoon dat er begrip is voor hoe het voor ons is. Mijn man James laat de beslissing bij mij. Hij vindt het uiteraard veel geld en maakt zich ook zorgen over ons budget, maar wil er desnoods voor lenen, als het mij en mijn familie gelukkig maakt. Ik ben ook bang dat als ik niet ga, er iets breekt. Dat er een scheurtje komt. Dat ik de koppige dochter en zus ben die ontbrak op de trouwfoto’s en mijn afwezigheid zwaarder weegt dan alle jaren dat ik er wel voor Leo was.

Kleine broertje

Als ik denk aan Leo op die dag, dan denk ik aan mijn kleine broertje, met wie ik ruzie maakte om de afstandsbediening en roze koeken. Die ik vroeger beschermde op het schoolplein. Met wie ik de scheiding van onze ouders heb gedeeld. In gedachten zie hem staan in de boomgaard, wachtend op Ruth, een beetje zenuwachtig. Ik zie hoe hij naar haar kijkt. En ik weet dat ik dat moment niet wil missen. Dat ene moment waarop hij ja zegt. Want uiteindelijk gaat het niet om Italië. Niet om het geld. Het gaat om hem. Maar ik ben ook bang dat als ik wel ga terwijl het eigenlijk niet kan, ik vanbinnen boos blijf. En dat wil ik ook niet. Ik zit dus enorm vast tussen mijn hoofd en mijn hart. Mijn hart wil erbij zijn om de liefde te vieren. Mijn hoofd rekent alles door en ziet rode cijfers.”

Hoop

“Misschien kan het ook anders. Misschien gaan we niet, maar kijken we mee via een livestream. Als ze een camera neerzetten bij de ceremonie, kunnen wij met ons gezin op de bank, met een kop koffie, glas wijn of cola meegenieten. Dan kan ik toch zien hoe hij daar staat en hoe zij naar hem toe loopt en een traantje wegpinken als ze ja zeggen. Het is niet hetzelfde als erbij zijn, dat weet ik. Maar het is wel een goedkoper alternatief. Ik zal Leo erna meteen videobellen en vertellen hoe trots ik op hem was. Zodat hij weet dat ik er was, ook al zat ik niet in Italië. En ik kan wellicht een leuk feestje geven voor ze, als ze terug zijn. Daar kunnen dan ook de mensen komen voor wie Toscane ook net even een bug te ver is. Wat ik vooral hoop, is dat mijn broer gelukkig is. Echt gelukkig. Dat dit huwelijk niet alleen mooi is op foto’s, maar ook in het echte leven. Dat hij niet alleen meegaat in haar droom, maar dat het ook de zijne is geworden. En ik hoop dat ik straks, of ik nou in Italië sta of hier thuis achter een scherm meekijk, trots op hem kan zijn en enorm blij voor hem.”

Om privacyredenen zijn alle namen veranderd, De echte namen zijn bekend bij de redactie.​​​​​​
Foto: Getty Images