Home
Makelaar Mandy
Makelaar Mandy: ‘Robbert pakt de zwaarste tas. Daarna trekt hij me tegen zich aan’

Makelaar Mandy: ‘Robbert pakt de zwaarste tas. Daarna trekt hij me tegen zich aan’

Mandy (33) is single en werkt als makelaar in een middelgrote stad. Haar liefdesleven is allesbehalve rustig: ze is verliefd op haar biseksuele, getrouwde buurman Tijn, heeft een crush op collega Maureen én onderhoudt in het geheim een seksuele relatie met een bekende Nederlander.

Redactie Vriendin 26 mei 2026

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Dinsdag 26 mei

Ik sta voor mijn kledingkast alsof ik een sollicitatiegesprek heb.
Ik kies een zwarte broek, een blouse en laarzen waar ik goed op kan lopen. In mijn tas zitten twee lege linnen tassen en mijn Hoeksteen-sleutels in een plastic zakje, alsof het bewijsstukken zijn.

Als ik voor het pand van Hoeksteen sta, zie ik mijn spiegeling in de etalage. Daarachter hangen de woningkaarten nog precies zoals vrijdag. Alsof er niets is gebeurd.
Ik adem één keer diep in en duw de deur open.

Eva

Eva zit achter haar bureau. Haar gezicht ziet eruit alsof ze het hele weekend voor de spiegel heeft geoefend hoe ze me moet aankijken vandaag.
‘Goedemorgen,’ zegt ze.
‘Goedemorgen.’
Mijn bureau staat er nog. Mijn stoel. Mijn pennenbak. Mijn mok met barstje. De ballerina’s onder het ladekastje. Alles is belachelijk gewoon.
Ik trek mijn la open en begin mijn spullen in de tassen te doen. Ik ga hier geen scène maken. Die was vrijdag. Vandaag ben ik alleen logistiek aanwezig.
Maureen komt van achter de schermwand. Ze kijkt me kort aan.
‘Koffie?’
Dat ene woord doet meer dan een hele speech.
‘Graag.’
Ik doe mijn mok, schoenen, oplader, vest en half pak paracetamol in de tas. Dan verschijnt Nick in de opening.
‘Mandy, kunnen we even praten?’

Nick

Ik loop achter hem aan naar zijn kantoorhoek achter de schermwand. Geen echte kamer, geen deur, maar genoeg chiquerigheid om te doen alsof dit officieel is.
Hij gaat zitten. Ik blijf staan.
‘Ga zitten,’ zegt hij.
‘Ik blijf liever even staan.’
Hij vouwt zijn handen op zijn bureau. ‘Vrijdag liep nogal hoog op.’
‘Dat kun je zeggen.’
‘Ik wil het zakelijk houden.’
‘Lijkt me verstandig.’
Hij schuift een map recht. ‘Er zijn nog wel wat dingen die we moeten bespreken. Je opzegtermijn. Overdracht. Lopende klanten. En natuurlijk concurrentie.’
Mijn maag trekt samen.
Concurrentie.

Deur & Dam

Ineens zie ik Deur & Dam voor me. Het pand. De proefdrukken. Het mailadres. Mijn naam op iets wat nog niet eens open is en nu misschien al onderuit kan worden gehaald.
Nick kijkt me strak aan. ‘Je begrijpt dat wij niet zomaar kunnen toestaan dat jij hier vertrekt en om de hoek hetzelfde gaat doen, want ik geloof dat zoiets de bedoeling is.’
Even wordt alles koud. Eva heeft dus toch meer gezien dat ik wilde toen ik aan het googelen was.

Geen concurrentiebeding

En dan herinner ik me meneer Hoeksteen. De oude man met zijn zachte stem, zijn nette vulpen en zijn rare gewoonte om altijd eerst zijn bril te poetsen voor hij iets belangrijks zei. Hij heeft me destijds aangenomen en mijn contract geregeld. Niet Nick. Niet Nicks vader. Meneer Hoeksteen zelf, nog ver voor de overname.
Ik hoor hem bijna weer zeggen: ‘Ik geloof niet zo in mensen vastketenen, Mandy. Als iemand goed is, moet je zorgen dat die persoon bij je wil blijven.’
Mijn adem zakt terug.
‘Er staat geen concurrentiebeding in mijn contract,’ zeg ik.
Nick knippert. Hapt naar adem.
Mooi.

Stil

‘Meneer Hoeksteen heeft dat destijds opgesteld. Zonder wurgkoord.’
‘Er kan sprake zijn van relatiegevoelige informatie.’
‘Ik neem geen dossiers mee. Geen klantgegevens. Geen mappen. Alleen mijn eigen spullen en mijn eigen hoofd. En dat laatste heeft hier de afgelopen jaren nogal wat omzet binnengebracht, dus laten we daar niet ineens verbaasd over doen.’
Achter de schermwand is het stil. Waarschijnlijk hoort Maureen alles. Eva ook. Scheelt weer uitleg.
Nick leunt achterover. ‘Ik wil alleen voorkomen dat dit rommelig wordt.’
‘Dan had je daar eerder mee moeten beginnen.’
Dat floept eruit voordat ik het kan tegenhouden.

Overdracht

Even zie ik iets van de oude Nick. De baas bij wie ik ooit dacht dat hij me zag. Dat hij wist wat ik kon.
Daar is weinig van over.
‘Ik werk netjes mijn overdracht af,’ zeg ik. ‘Mijn verlofdagen en opzegtermijn zet je maar op papier. Maar je gaat me niet tegenhouden.’
Ik pak het plastic zakje met sleutels uit mijn tas en leg het op zijn bureau.
‘Met de groeten van meneer Hoeksteen.’
Daarna loop ik terug naar mijn bureau.
Mijn benen voelen alsof ze niet helemaal van mij zijn.

‘Tot ziens dan maar’

Maureen staat in het keukentje met mijn koffie. Ze geeft hem aan me zonder iets te zeggen. Onze vingers raken elkaar heel even.
‘Blijf ademen.’ Ze fluistert.
Ik knik. Het moet voor haar ook lastig zijn. Nick is haar broer.
Ik prop de laatste spullen in mijn tas en klok mijn koffie weg. Eva kijkt niet op, maar haar wangen zijn rood.
Ineens wil ik hier alleen nog maar weg.
Bij de deur draai ik me één keer om.
Mijn bureau is leeg.
Dat ziet er vreemder uit dan ik had verwacht.
‘Het beste voor jullie. Tot ziens dan maar.’
Eva zwijgt en tikt door. Nick antwoordt vanachter het scherm.

Robbert

Buiten haal ik de hoek van de straat net voordat mijn handen beginnen te trillen. Ik zet de tassen op de stoep en bel Robbert.
Hij neemt op met lawaai op de achtergrond.
‘Met de helpdesk bouwkundig geweten.’
‘Ik heb mijn spullen opgehaald,’ zeg ik.
Het blijft heel even stil.
‘Waar ben je?’
‘Om de hoek.’
‘Blijf daar.’
‘Je bent aan het werk.’
‘Dan wacht die muur maar even.’

Prikkende ogen

Tien minuten later komt zijn bus de straat in gereden. Robbert stapt uit in kluskleren, stof op zijn broek, een veeg witte verf op zijn onderarm. Hij ziet eruit alsof hij rechtstreeks uit een renovatie is weggelopen. En dat is hij waarschijnlijk ook.
‘Zo,’ zegt hij terwijl hij naar mijn tassen kijkt. ‘Hebben we de hele inboedel gejat?’
Ik wil lachen, maar mijn ogen prikken.
Robbert ziet het meteen. Zijn gezicht verandert.
‘Hé.’
Dat is alles.
Hij pakt de zwaarste tas van de stoep en zet hem achter in zijn bus. Daarna trekt hij me tegen zich aan. Niet voorzichtig, maar op z’n Robberts: stevig. Inclusief zaagsel, stof en de geur van werkplaats.
En tegen zijn vieze klusshirt, breek ik een klein beetje.

Gewonnen

‘Hij begon over concurrentiebeding,’ zeg ik.
‘Klootviool.’
‘Ik heb gewonnen.’
‘Natuurlijk heb je gewonnen.’
‘Ik ben toch bang.’
‘Natuurlijk ben je bang.’
Dat helpt. Irritant genoeg.
Mijn telefoon trilt.
Maureen.
Je deed het goed. Echt. En ik ben trots op je. Laat Nick niet in je hoofd wonen, daar is geen vergunning voor.
Ik lees het bericht en voel iets warms door de paniek heen lopen.
Robbert kijkt naar mijn gezicht. ‘Maureen?’
‘Ja.’
‘Die mag blijven.’
‘Jij bepaalt dat niet.’
‘Nee, maar ik heb wel mensenkennis.’
Ik lach nu wel. Een beetje.

Je nieuwe koninkrijk

Robbert gooit mijn tweede tas in de bus en klopt op de bijrijdersdeur.
‘Instappen, Deur & Dame. We brengen je spullen naar je nieuwe koninkrijk.’
‘Ik heb je gewaarschuwd voor die naam.’
‘Klopt. En jij moet ook leren dat gevaar bij ondernemerschap hoort.’
Ik stap in, met mijn lege Hoeksteen-sleutelloze handen in mijn schoot.
Terwijl Robbert de bus start, besef ik dat ik vanochtend afscheid heb genomen van iets dat jarenlang veilig voelde.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.