Zij waren na jaren weer single: ‘Ik heb de schade ingehaald’

‘Ik wist niet meer wie ík was’

Jannah (42): “Twintig jaar waren we samen toen ik merkte: dit wil ik niet meer. We hadden alles: mooi huis, twee kinderen, zelfs een labrador. Maar we begrepen en respecteerden elkaar niet, konden niet communiceren en het werkte alleen nog maar omdat ik me aanpaste aan zijn wensen, nukken en grillen. Toen ik besloot dat ik dat niet meer wilde, waren er binnen een mum van tijd problemen. Relatietherapie werkte niet, ik keek tien sessies lang tegen een boze man aan die ‘was wie hij was’ en zichzelf daarom het probleem niet vond. We gingen uit elkaar en toen pas merkte ik hoe veel ik me was gaan vormen naar wie en wat ik in zíjn ogen moest zijn. Ik droeg bijvoorbeeld altijd zwart, dat vond híj bij me passen. Ik dronk espresso omdat hij met koffie met melk maken ‘gedoe’ vond – bovendien proefde je dan de koffie volgens hem niet. Ik leefde in een huis dat naar zijn smaak was ingericht, mijn favoriete kleur – groen – vond je er niet. Ik had ook geen geurkaarsen want dat vond hij stinken, terwijl ik er juist dol op ben. Ik ging naar de sportschool die híj goed vond, keek series die híj uitkoos, at wat hij lekker vond en zo kan ik nog wel even doorgaan. En niet dat dat allemaal slecht en verschrikkelijk was, maar het was wel bijna allemaal zijn keuze omdat ik in de loop der jaren had geleerd mijn eigen smaak en mening voor me te houden.

Diep graven

Ik vond gelukkig al snel een huis. Toen ik het inrichtte, merkte ik dat heel diep moest graven naar wat ik eigenlijk mooi vond. De eerste tijd keek ik overal automatisch naar met zijn blik. Ik wist niet meer wie ik zelf was, moest mezelf opnieuw uitvinden. Het duurde echt weken voor ik weer durfde te kiezen wat ik wilde. Inmiddels, een jaar later, weet ik weer wie ik ben en ook hoe ver ik bij die persoon vandaan was geraakt. Nog elke dag als ik thuiskom in mijn huisje, ingericht met veel groen, en een geurkaars aansteek, ben ik zo blij dat ik de stap heb genomen om te scheiden.” 

‘Zonder de scheiding was ik nooit in therapie gegaan’

Jitske (40): “Pas nadat ik Jonas had verlaten – voor de zesde keer ontdekken dat je man een affaire heeft, is gewoon niet grappig meer – merkte ik hoe veel zijn overspel me altijd had beïnvloed. Ongemerkt was ik altijd op mijn hoede, keek op de klok, controleerde zijn verhalen als hij zei dat hij ergens was geweest. Ik voelde me nooit echt comfortabel en had bizar genoeg het idee dat ík meer mijn best moest doen, zodat hij niet vreemdging. En dat heeft allemaal te maken met diepgewortelde patronen vanuit mijn jeugd die ik inmiddels met hulp van een psycholoog heb ontrafeld. Dat was ik nooit gaan doen als Jonas en ik bij elkaar waren gebleven. Dan had ik me waarschijnlijk keer op keer laten bedriegen en had mijn leven onder spanning geleefd. Dat er een extreem pijnlijke scheiding voor nodig was plus twee verdrietige kinderen, vind ik heel erg. Maar dat ik eindelijk voor mezelf ben opgekomen én aan mezelf heb gewerkt, daar ben ik dan wel weer trots op.”

‘Ik voelde me een Englishman in New York’

Elze (62): “Dat verwacht je toch niet, dat je een week voor je zestigste verjaardag ineens weer single bent? Op mijn leeftijd denk je aan het risico dat je weduwe wordt, maar dat mijn man na ruim vijfendertig jaar samen wilde scheiden, daar had ik nooit rekening mee gehouden. We hebben onze problemen in het verleden wel gehad, hoor. Vaak ruzie, hij ging ook weleens vreemd. Maar dat was allemaal vergeten en vergeven, we hadden een manier gevonden om het leven met elkaar te delen zonder elkaar al te veel in de weg te zitten. Maar toen kreeg de vrouw van zijn beste vriend dementie en dat was voor mijn man een eyeopener. Als ik ziek zou worden, kwam hij al helemaal nooit meer van me af. En: hij wilde geen mantelzorger zijn. Best gek, want ik ben zo fit als een hoentje.

Vastgeroest

Maar goed, hij verliet me en toen voelde ik me ineens een Englishman in New York, zoals Sting dat zo mooi zingt. Ik herkende wel dingen uit ons leven, maar alles was toch anders. We zaten zo vastgeroest met elkaar, alles volgens vaste patronen: ik het huishouden, hij de tuin. Ik de sociale dingen, hij de administratie. Ik de boodschappen, hij het auto-onderhoud. Ineens moest ik overál verstand van hebben. Gelukkig hielp mijn zoon me met financiële zaken want daar wist ik niets van. De tuin doe ik inmiddels zelf en ik weet wanneer mijn auto voor een beurt moet. Je kunt alles leren, maar het was makkelijker met z’n tweeën. Ik mis mijn man niet altijd als persoon, maar vind de scheiding wel onnodig. Hoewel hij onlangs is gediagnosticeerd met reuma en daardoor steeds moeilijker loopt. Dat vind ik oprecht erg voor hem, maar ik denk wel: nu ben ík degene die de dans van het mantelzorgen ontspringt.”

‘Ik heb de schade ingehaald’

Marly (36): “Irritant vond ik het, als getrouwde vriendinnen tijdens een avondje uit dansten of flirtten met andere mannen. Ik oordeelde daar hard over: dat dééd je toch niet? Je zou denken dat ik gewoon vastomlijnde ideeën over huwelijkse trouw had, maar de echte reden is dat het mij gewoon niet lukte. Flirten of een praatje maken of dansen, ik blokkeerde volledig in de buurt van een andere man. Stiekem was ik jaloers op mijn vriendinnen. Waarom had ik niet hun charme en flair?

Onverwacht

En toen kwam vrij onverwacht de scheiding van mij en mijn ex-man Ruben. Hij bleek wel goed in flirten en ik betrapte hem op vreemdgaan. Ik wilde ons huwelijk nog wel een kans geven, maar Ruben had geen spijt en ging er doodleuk met die dame vandoor – die hém inmiddels heeft bedrogen, trouwens. De eerste tijd was het overleven, maar langzaamaan ging ik weer om me heen kijken. En toen mijn vriendinnen me meenamen op een weekendje weg ontdekte ik iets over mezelf dat ik niet had vermoed: ik kon heel prima flirten, dansen, praatjes maken, uitdagen, alles. Waar ik het vandaan haalde weet ik zelf ook niet, maar ik had die avond zo veel aandacht van mannen, het was geweldig. Er gebeurde niets, maar mijn ego ging door het dak. Inmiddels heb ik, de zogenaamd braafste van de groep, de schade meer dan ingehaald. Momenteel ben ik verliefd maar ik twijfel of ik wel een vaste relatie wil. Laat mij nog maar even lekker de beest uithangen, ik ben pas net begonnen.”

‘Ik vind het een verschrikking’

Leila (39): “Het rottige van scheiden als je kinderen hebt, is dat je niet alleen weer single wordt, maar ook weer gedeeltelijk kinderloos. Dat eerste kan ik wel accepteren – dat ons huwelijk bergafwaarts ging, heb ik al die jaren ook wel gezien. Maar dat tweede vind ik nog steeds extreem moeilijk, ook na twee jaar. Natuurlijk is het ook weleens lekker dat ik na een lange werkdag alleen aan mezelf hoef te denken, maar de keren dat ik in mijn eentje zat te eten en moest huilen, kan ik niet meer op één hand tellen. De stilte in huis ’s avonds, alleen wakker worden, geen vriendjes en vriendinnetjes over de vloer, geen ‘hoe was het op school’-verhalen, ik vind het een verschrikking. Dat ik nu in twee avonden een heel seizoen van een serie kan bingen – iets waar ik vroeger weleens naar verlangde – doet daar niets aan af.”

‘Nu ben ik precies die vrouw’

Karlijn (44): “Alleen naar een feestje, bruiloft, restaurant, oud en nieuw-viering, zelfs naar een simpele verjaardag, dat vond ik het ergste. Mijn ex en ik waren één geheel, zo voelde dat. Ik ben best introvert en dan is in je eentje ergens binnenstappen echt een drempel. Hij is joviaal en extravert, hij ging wel voorop. Net na de scheiding bleef ik liever thuis. Ik voelde me niet klaar voor wereld, ook al was ik een volwassen vrouw van veertig.

Geleerd

Inmiddels heb ik wel een paar dingen geleerd. Zoals dat hij me klein hield. Dan kon hij de grote, gezellige man spelen en stak ik daar muisgrijs bij af. Dat vond hij prettig. Dat ik drie dagen werkte en geen carrière maakte, ook. Dan kon hij lekker vlammen met zijn baan. Koken? Kinderen naar voetbal brengen? Een keer iets schoonmaken? Nee, dat ging niet, hij was immers de man met de carrière. En ik speelde mijn rol van muis wel mee.

Bang

Ik vond het verschrikkelijk in het begin, was echt bang dat ik het niet zou redden, maar inmiddels zie ik de scheiding als het beste wat me kon overkomen. Nu moest ik wel mijn muisjes-bestaan van me afwerpen en een betere baan zoeken. En bleek ik gewoon heel goed te zijn in mijn werk. Zo goed dat ik binnen een jaar manager was. Ik leerde dat mijn bestaan, mijn meningen en mijn behoeftes er wel degelijk toe doen. Dat was nooit gebeurd als ik bij hem was gebleven, in zijn schaduw. Het ironische is dat hij me af wilde omdat ik een nobody was, hij wilde een echte vrouw, iemand met wie hij kon pronken – zo zei hij het niet, maar zo was het wel. Maar dat had natuurlijk nooit gepast naast hem, want hij wilde geen ruimte maken. Nu ben ik precies die vrouw, maar gelukkig niet meer de zijne.”

‘Ik voelde me dik en lelijk’

Richelle (43): “Na jaren weer single betekende in mijn geval ook: na jaren weer seks. Dat mijn relatie met Max was ingezakt, is een understatement. Sinds de geboorte van ons oudste kind, inmiddels elf jaar, hebben we nog twee keer seks gehad, beide keren op mijn verjaardag. De laatste ruim acht jaar van ons huwelijk gebeurde er niets in bed, en ook niet daarbuiten, want ik ben geen vreemdganger. Dat de koek op was en de passie verdwenen, hoef ik vast niet uit te leggen. Toch bleven we uit plichtsbesef bij elkaar.

Niet meer aantrekkelijk

Dat Max me niet meer aantrekkelijk vond, deed veel met me. Ik deed ook niets meer om aantrekkelijk te zijn. De vijftien zwangerschapskilo’s gingen er niet af, maar verdrievoudigde ik met emotie-eten. Ik verwaarloosde mezelf en voelde me dik en lelijk. Dat was niet de reden dat we uit elkaar gingen, Max deed hetzelfde en kon me niets verwijten. De breuk was eigenlijk het logische gevolg van hoe wij leefden. We waren elkaar kwijt, deelden niets meer en hadden elkaar ook niks te bieden. En dus verdeelden we alles, kocht hij me uit en stond ik er alleen voor, met de helft van de tijd de kinderen.

En dan?

Tja, en dan? Ik was helemaal niet bezig met een nieuwe relatie, vond mezelf zo onaantrekkelijk en saai dat ik ervan overtuigd was dat daar niemand op zou vallen. Het duurde bijna een jaar voordat mijn zussen een goed gesprek met me voerden dat me de ogen opende: ga eens voor jezelf zorgen. Ik klaagde wel veel, maar deed nooit wat aan mijn gewicht. Ik zéí wel dat ik van mezelf walgde, maar ging ook niet naar de kapper of kocht zelfs maar nieuwe kleding. Vanaf dat gesprek ging de knop om, viel ik veertig kilo af, sportte me suf, trok mooiere kleding aan en droeg elke dag make-up. En ik ging op een datingapp. Doodeng, maar het leidde tot een paar leuke dates. En tot iets waar ik als een berg tegenop zag: seks.

Drempel

De man in kwestie was heel lief en ik wilde het ook echt, maar ik was zo nerveus en bang dat ik het niet goed deed of dat ik tegenviel. Gelukkig begreep hij dat en stelde me helemaal op mijn gemak. Eerlijk gezegd deed ik het met hem omdat ik dacht: hij blijft toch niet. Dat leek me een veilig idee, dat ik op die manier de drempel over kon, er weer inkomen, zeg maar. Maar de man bleek nog veel leuker dan ik dacht en nu zijn we al drie maanden echt aan het daten én hebben we nog vaker seks gehad. Waar het allemaal toe leidt weet ik niet, maar wat het belangrijkste is: als ik in de spiegel kijk, zie ik dat ik weer straal.” 

‘Mijn huis is van mij en van mij alleen’

Petra (50): “Één ding weet ik zeker nu ik weer single ben: ik ga nooit meer samenwonen. Het gevoel van rust, ontspanning en vrijheid dat ik heb nu ik mijn eigen huis heb dat van mij en van mij alleen is, dat wil ik nooit meer kwijt. Dat er een vechtscheiding van jewelste voor nodig was, is echt jammer. Dat mijn ex me financieel enorm heeft benadeeld, is heel oneerlijk, maar heeft me wel doen inzien dat ik voor mezelf moet kunnen zorgen. Dat heb ik als klein meisje nooit geleerd. Mijn ouders zijn van de school: trouw een man met een baan. Niet van: dop je eigen boontjes. En dus kón mijn ex me ook financieel benadelen omdat hij alles had geregeld en ik geen idee had.

Vrijheid

Maar los daarvan, de vrijheid die ik nu heb, is onbeschrijfelijk. Als ik van mijn werk naar huis ga, is het daar stil en netjes. Geen bende die hij achterlaat, geen vieze sporen in de wc, geen spoor van sportkleren en ander wasgoed door het huis – als man van de familie voelde hij zich niet geroepen dat zelf op te ruimen. Mijn badkamer schoon, mijn favoriete muziek uit de luidspreker, baas over de afstandsbediening, lekker in mijn eentje een ommetje maken, het kán allemaal. Ik leef voor mij en mij alleen dat is heerlijk. Nooit meer laat ik me dat nog afpakken.” 

Foto: Getty Images

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.