Blog

Stefanie: ‘Wij hebben nu een mangoboom’

‘Kunnen we die planten?’ vroeg Adriana. Ze had geïnteresseerd naar de mangopit gekeken, nadat ik de vrucht in stukjes had gesneden. Was Adriana’s vraag er niet geweest, dan zou ik de pit in de groene container hebben gegooid.

Nu zocht ik op internet op hoe je een mangopit plant. Ik heb geen groene vingers, maar kreeg toch belangstelling voor de pit. Mijn kind maakt mij nieuwsgierig naar de wereld. Maar zij maakt mij ook bang voor de wereld, met al haar lijden.
Ik maak mij zorgen over de klimaatverandering. Wat als onze wereld de kleinkinderen van mijn kinderen niet overleeft?

Het eerste groene puntje van de mangoboom

In de pit zat een andere pit verborgen. Die plantten we in een potje. Daar deden we plastic huishoudfolie overheen, zodat de pit van condens kon leven.

De pit ontsproot. Het eerste groene puntje gaf een groot geluksgevoel. We koesterden het plantje dat intussen zonder plastic verder groeide.

Te groot om binnen te houden

Het mangoboompje is nu één maand oud en 21 centimeter hoog. Ik lees dat het een groot wortelstelsel maakt. We zullen het boompje dus meer ruimte moeten geven. Als we het in onze tuin willen zetten, zal het ’s winters naar binnen moeten. In een tropisch klimaat kan een mangoboom wel 40 meter hoog worden. In een pot blijft het een klein boompje, maar over tien jaar is het misschien toch te groot om binnen te houden. Dan zullen we de boom ter adoptie moeten afstaan aan een land met een tropisch klimaat.

Lees ook: Stefanie: ‘Mama is ziek en meteen ligt alles stil’

De kastanjeboom van mijn moeder

Mijn moeder kweekte uit één kastanje een kastanjeboom in onze tuin. Toen mijn moeder overleden was en er vreemde mensen in ons huis woonden, liet de boom zijn prachtige, witte bloesem toch nog zien. Een kastanjeboom gedijt goed in ons klimaat. Nog wel. Wie weet verpieteren kastanjebomen hier over honderd jaar door de klimaatverandering. Dan kunnen we ze ter adoptie afstaan aan de Noordpool.

Krachtige woorden

De krachtige boom van mijn moeder is intussen geveld door een kettingzaag. Hij is verwijderd uit de tuin die eigenlijk een beetje van mij voelt, maar waar ik niets over te zeggen heb. Twintig jaar geleden stond de kastanjeboom er nog. Na de dood van mijn moeder, schreef ik er een gedichtje over. Hopelijk zijn woorden bestand tegen elk klimaat:

Een kastanje zo krachtig
Om jou te overleven
Of zou de boom met witte bloesem
Een zuchtje van jouw adem geven

Uit één vrucht ontsproten
Door jouw liefdevolle hand
Tastbaarder dan de vereeuwigde ziel
Voor geluk en voortbestaan geplant

OVER STEFANIE

Stefanie (45) adopteerde de kinderen van haar vriend Dirk: Christianne, Deborah, Faith en Nico. 8 jaar geleden kregen zij samen Adriana. Het gaat niet altijd vlekkeloos, maar het gezin draait al ruim 20 jaar! Lees hier al haar blogs terug.

Reageer op dit artikel