Ontwerp Zonder Titel 2020 07 09t170014.363

Annelies en haar zoon liggen niet lekker in de groep: ‘We worden gemeden op het schoolplein’

Melle wordt door zijn klasgenoten genegeerd, en de schoolhulp die zijn moeder aanbiedt, wordt afgeslagen. “Het is me zelfs niet gelukt luizenmoeder te worden.”

‘Extra handjes’

Annelies: “Gisterochtend stuurde de klassenmoeder een mail waarin ze een oproep deed voor ‘extra handjes’. Ze zocht zes ouders om mee te gaan met het schoolreisje naar Duinrell en hulp voor het zomerfeest. Om elf uur verscheen haar mail in mijn inbox, amper tien minuten later liet ik haar in een mailtje weten dat ik gráág meeging op schoolreisje en dat ze me ook altijd kon benaderen voor hand-en-spandiensten rondom het schoolfeest.

Aan het eind van de middag kreeg ik een reactie terug: er hadden zich genoeg moeders aangemeld, ik werd hartelijk bedankt voor mijn hulp, volgende keer beter. Ik was zo verdrietig. Het voelt zo oneerlijk. Ik kan me niet voorstellen dat er in die tien minuten al zés moeders voor mij hebben gereageerd. Het is voor mij duidelijk dat ze mijn hulp negeren. Ze moeten mijn zoon niet, dus mij ook niet.”

“Onze zoon Melle van acht heeft het kleuteronderwijs op een reguliere school gevolgd, maar in groep drie lieten we hem overplaatsen naar een montessorischool op twintig minuutjes fietsen van huis. Ik hoorde goede verhalen over montessorionderwijs, en de lesmethode en het zelfstandig werken spraken mijn vriend en mij zo aan, dat we Melle van school lieten switchen.

‘Melle was een vuile pikker’

Melle kende niemand op zijn nieuwe school; de meeste jongens uit de buurt gingen naar de oecumenische school bij ons achter. Bovendien zou hij in een klas komen met kinderen die elkaar al twee jaar kenden. Toch leek me dit niet zo’n probleem. Melle is heel sociaal en had op zijn vorige school veel vriendjes. Dat zou vanzelf goedkomen, dacht ik.

Maar we zijn nu ruim anderhalf jaar verder en Melle heeft geen beste vriend, zelfs geen schoolmaatjes. Hij heeft nooit een speelafspraak en wordt amper voor partijtjes uitgenodigd. Eigenlijk heeft hij nooit aansluiting kunnen vinden in de groep.”

‘Gestolen’ horloge

“Waarschijnlijk heeft het allemaal te maken met een akkefietje aan het begin van Melles eerste jaar op zijn nieuwe school. Tijdens de gymles vond Melle in een hoekje van de kleedkamer een horloge. Hij vroeg aan zijn klasgenoten of iemand een horloge kwijt was, maar niemand zei iets te missen. Hij had natuurlijk met het gevonden voorwerp naar zijn gymleraar moeten stappen, maar Melle dacht dat als het horloge van niemand was, hij het dan zelf mocht houden en deed het trots om zijn pols.

Afkeurende blikken

In de grote pauze kwamen er ineens drie jongens uit de bovenbouw op Melle aflopen die riepen dat hij het horloge had gestolen van een jongen uit groep zeven en het klokje opeisten. Ze rukten het bijna van zijn pols. Melle vertelde nog dat hij het ‘eerlijk’ had gevonden, maar de jongens maakten hem uit voor dief en raaf. Al snel ging het door de hele school: Melle was een vuile pikker. Hoe klein hij ook was, hij werd keihard uitgelachen en uitgescholden. Als hij langs een groepje liep, werd er geroepen: ‘Pas op je tas, straks steelt Melle hem nog!’ Kinderen kunnen zo gemeen zijn.

Uiteraard ben ik op school gaan praten met de juf van Melle en met die van de jongen van het horloge. Ik heb het geprobeerd uit te leggen, heb nog een doosje Lego gekocht om de pijn te verzachten, maar het was al te laat. De toon was gezet en hoe zijn juf ook haar best deed te bemiddelen, dat hele jaar in groep drie hing Melle erbuiten.”

Lees ook: Bianca: ‘We lijken veel meer op elkaar dan we dachten’

Geen brandmaatje

“Montessori werkt met drie groepen tegelijk: je zit met groep 3, 4 en 5 en daarna weer met 6, 7 en 8 in een klas. Ik hoopte dat het na de zomervakantie, als Melle in groep 4 zou zitten, beter zou worden. Maar dat gebeurde eigenlijk niet. Melle wordt inmiddels niet meer gepest, maar ze laten hem gewoon links liggen. Als de kinderen in de klas iets samen moeten doen, doet hij wel mee, maar daarbuiten negeren ze hem. En elk half jaar wordt er een nieuw brandmaatje gekozen. De leerlingen mogen zelf bepalen wie dat is. Zo’n maatje is ook degene naast wie je ’s morgens en ’s middags bij het naar buiten gaan in de rij staat en met wie je brandoefeningen oefent. Maar niemand wil Melles brandmaatje zijn.

Melle baalt er enorm van, en dat snap ik. Hetzelfde geldt voor speelafspraakjes.  De meeste kinderen komen de klas in en spreken meteen iets af voor na schooltijd. Als ik Melle wegbreng, hoor ik het geregel al van verre: ‘Wil jij met mij afspreken?’ ‘Mag hij bij mij spelen?’ ‘Mag zij bij mij?’ Maar er is nooit iemand die aan Melle vraagt of hij wil komen spelen.

Ik heb het een keer zelf gevraagd aan twee jongetjes die Melle erg leuk vindt, of ze misschien samen bij ons wilden komen spelen. Maar nee, ze keken me heel vies aan. Hun moeders riepen snel dat wij te ver wonen, dus dat het sowieso lastig was.”

Niemand van de partij

“Afgelopen zomer hadden we een groot opblaaszwembad in de tuin. Toen heb ik iedereen uitgenodigd bij ons te komen zwemmen, maar er kwam niemand opdagen. Voor zijn verjaardag durft Melle geen klasgenoot uit te nodigen, uit angst dat er niemand komt. Ja, hij vraagt of de kinderen van zijn vroegere kleuterschool willen komen, net als een paar buurjongens en twee jongens van judo. Maar het is toch vreselijk dat er van zijn nieuwe school niemand is?

Ik ben al een paar keer met de juf gaan praten, maar zij zegt dat Melle niet wordt gepest en er geen reden is om in te grijpen. Wel is ze actief bezig nieuwe vriendschappen te stimuleren door de kinderen na elke vakantie aan een ander blok te zetten, in wisselende samenstellingen. En ze motiveert kinderen in een groepje samen te werken. Volgens haar komt het vanzelf goed en moet ik het meer loslaten.”

Tuttebel

“Waarschijnlijk komt het door Melles slechte positie in de klas, maar zelf val ik ook buiten de groep. Ik tel niet mee op het schoolplein. Voor en na schooltijd vormen zich daar clubjes moeders die met elkaar praten als ik voorbijloop, maar me nooit iets vragen of eens uitnodigen mee te kletsen.

Sowieso gaan de meeste montessori-moeders iets anders gekleed. Aternatiever. Ik hou van nette kleding, draag vaak een jurk of rok, maar dan met lange leren laarzen eronder of pumps. De moeders op het schoolplein dragen kaplaarzen onder gebloemde rokken of komen in een knalgele onesie naar school. Soms zie ik ze afkeurend kijken als ik op mijn hakjes het schoolplein op trippel. Dan hoor ik ze smoezen dat ik een tuttebel ben. Maar ja, in mijn baan als managementassistente wordt nette kleding nu eenmaal op prijs gesteld.

‘Niemand zei iets’

Ik geloof ook dat ze het raar vinden dat wij elk jaar op vakantie gaan naar Italië, waar we een huisje huren. De meeste gezinnen trekken met hun kinderen de natuur in, gaan lekker naar Zweden, om daar in een boerderij zonder elektriciteit of water te zitten. Prima toch? Zelf hou ik van meer luxe, maar ik laat iedereen in zijn waarde. En het hoeft toch niet te betekenen dat je geen vrienden kunt zijn? Of elkaar gedag kunt zeggen,  een praatje kunt maken of een gezamenlijke schoolactiviteit ondernemen?

Als er op school iets wordt georganiseerd, een taartenwedstrijd of themamiddag, probeer ik altijd iets bij te dragen, maar dat wordt nooit op prijs gesteld. Zo had ik enorm mijn best gedaan op de emoticon-taart, maar die kwam niet eens in de top 5. Zelfs een ingezakte prinsessentaart werd door de jury nog beter bevonden. En afgelopen kerst dronken alle ouders glühwein op het schoolplein, maar mijn vriend Stan en ik stonden apart. Niemand zei iets tegen ons.

Het is me zelfs niet gelukt luizenmoeder te worden. Ik weet dat er een enorm tekort aan is, dus had ik me spontaan opgegeven. Maar ook die vacature was vervuld, zei de conciërge. Raar, want later zag ik nog een stukje in de nieuwsbrief waarin luizenouders werden gevraagd.”

Goede prestaties

“Elke avond als ik Melle naar bed breng, nemen we even de dag door. Ik vraag hem naar het leukste en het stomste moment. Het leukste zijn meestal de moeilijke sommen die hij heeft gemaakt, of de creatieve werkjes. Stom komt altijd neer op negatieve ervaringen met kinderen: dat hij niet mee mocht doen met voetballen of verstoppertje spelen.

Ik vind het vreselijk mijn kind zo ongelukkig te zien. We hebben er maar een, ik gun hem de wereld. De laatste tijd twijfel ik ook of ik Melle weer van school moet halen. Is het voor hem op zijn oude school niet beter? Daar had hij immers veel vriendjes. Maar Melles schoolprestaties zijn wel heel goed; het systeem van zelfstandigheid werkt voor hem. Melle mag zelf weten welke werkjes hij op een dag doet en hij is dol op rekenen, dus dat doet hij vaak en graag. Hij zit al boven het landelijk niveau, zegt zijn juf.

Mijn vriend Stan vindt dat ik me niet zo druk moet maken over het gebrek aan vriendschappen. Hij zegt, net als Melles juf, dat het allemaal vanzelf goedkomt. Maar dat vind ik naïef; het gaat al anderhalf jaar niet lekker. Mijn vriend zegt ook dat ik me niet druk moet maken om ‘die stomme moeders’, omdat ik mijn eigen vriendinnen heb en dus niet afhankelijk ben van hen. Stan snapt waarschijnlijk niet hoe het systeem werkt, en dat het voor je kind juist belangrijk is als het op school klikt.

Zo langzamerhand weet ik niet meer waar ik goed aan doe en hoe ik kan veranderen. Ik kan geen kinderen dwingen mijn zoon leuk te vinden, noch kan ik hun moeders overhalen mij te accepteren. Wellicht dat geduld hebben en wachten totdat er een jongen komt met wie het wel klikt, het beste is.”

Om privacyredenen zijn alle namen veranderd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Lees ook: Sylvia is ongewenst kinderloos: ‘Niet elke dag is goed, maar er zit wel iets goeds in elke dag’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Anoniem
    Elisa
    Kinderen kunnen inderdaad gemeen zijn ja. Ouders horen het juiste voorbeeld te geven. Maar in dit geval maken zij het alleen naar erger. Ik snap heel goed dat je hem weer van school af wil halen. Ik zou dit nl ook doen als het mijn kind was geweesr. Fijn dat de montessorischool goed werkt, maar een sociaal leven is ook zo belangrijk. Vooral op die leeftijd. En die moeders moet je geen eens willen als 'vriendin'. Ze verdienen je niet. Heel veel succes met deze vervelende situatie.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Linda
    Voor je zoon is dit misschien ook heel moeilijk. Ik zou praten met je zoon of hij naar een andere school wilt. Nadeel is dat hij dan weer in hetzelfde terecht komt. Ik zou zeker luisteren naar je zoon. Perfecte cijfers is niet beter. Zou zeker actie ondernemen.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Irma
    Mij lijkt het belangrijker dat je een leuke schooltijd hebt met vrienden dan dat je op een school zit waar je niet wordt geaccepteerd als je er niet als een soort geitenwollen sokken type uitziet.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Francisca
    Sorry maar ik denk dat het probleem voornamelijk bij jezelf ligt. Ik snap sowieso überhaupt niet waarom je je zoon van school laat switchen als hij op zijn vorige school prima in zijn vel zat en naar zijn zin had. Omdat het jullie wel aan sprak?? Hij vroeg er toch niet om?... Mijn kinderen hebben elk op drie verschillende basisscholen gezeten. De oudste op de katholieke, de middelste kreeg school advies speciaal onderwijs zo doende en de jongste uit praktisch gemak (taxitijden middelste) op de openbare hier een straat verder. Die laatste school ligt mij niet echt ivm het wat moeilijker leren van mijn jongste maar hij ligt geweldig in de groep en gaat er met plezier heen waarom zou ik hem plagen ondanks dat ik weet dat hij qua problematiek beter af is op de andere school maar zijn vriendjes enorm zou missen. Je zegt dat de moeders op jou neer kijken en jou niet in je waarde laten maar ik heb het idee dat het allemaal jouw eigen ideeën zijn, trippel met mijn hakjes, ik hou van nette kleding, kaplaarzen(??! Allemaal??! Ik zie dat nou echt nooit...) simpele vakanties maar wij gaan naar Italië (is niet zo bijzonder overigens hoor doen er wel meer.) ik vind het wel bijzonder dat je weet waar en hoe ze op vakantie gaan terwijl jij ze nooit spreekt... Ingezakte prinsessentaart... Wellicht dat die taart ingewikkelder was om te maken?? Anyway vind het nogal snerend allemaal... Ik gun je zoon vriendjes en plezier dus ik zou zeker het advies geven met hem het gesprek aan te gaan of hij niet liever terug naar zijn oude school wil, zeker als hij nog contact heeft met zijn oude vriendjes.
    Beantwoorden
    • Anoniem
      Peet
      Mee eens! Het komt allemaal erg uit de hoogte en arrogant over!
      Beantwoorden
    • Anoniem
      Laura
      Helemaal mijn gedachten! En op geen enkel schoolplein vragen ouders je om mee te kletsen hoor, zul je echt zelf mee moeten beginnen! Het enige vervelende in het verhaal vind ik dat je zoon geen vriendjes heeft. En misschien is het idd wel zo dat social leven minstens zo belangrijk is als hoe goed ze het doen. Juist op de basisschool!
      Beantwoorden
    • Anoniem
      Bella
      Dit is precies wat er mis is. Luister hier vooral niet naar.
      Beantwoorden
    • Anoniem
      Inge
      Bah wat een nare reactie. Ik ben blij dat ik geen kinderen heb, zodat ik ook geen moeders als dit kan tegenkomen.
      Beantwoorden
    • Anoniem
      Karin
      Mooi verwoord. Dit riep het bij mij ook op, oordeel je zelf niet te snel en trek je al je conclusies. Dat zowel de leerkracht als je vriend adviseren de teugels wat losser te laten komt ook ergens vandaan. Kijk misschien eens verder waar hun advies vandaan komt. Voor je zoontje, ga inderdaad met hem in gesprek wat hij zou willen en overleg het goed met je vriend en school gezamenlijk.
      Beantwoorden
  • Anoniem
    Marijke
    Terug naar andere school zeker weten ben zelf juf. Zijn plezier/welbevinden is veel belangrijker cognitieve leerprestaties op oude School uitdaging vragen op rekengebied.
    Beantwoorden
    • Anoniem
      Do
      Voor het kind is dit vreselijk en voor de moeder ook, hoe uit de hoogte het verhaal misschien klinkt...als je niet eens mag luizenpluizen.... is er iets aan de hand. MAAR terug naar de oude school? Daar zit zo’n school toch niet op te wachten. Weg is weg. Zielig voor het kind maar dat is het risico dat groener gras-ouders nemen als ze hun kind uit een vertrouwde klas halen
      Beantwoorden
  • Anoniem
    Shanti
    Dit kun je bijna niet winnen. Is het een idee om je zoon toch op een andere school te doen. Ik heb er heel lang over gedaan om van het gevoel van dat ‘ik niet leuk genoeg zou zijn’ af te komen...Ik zat van 1976-1982 op de basisschool en werd gepest omdat ik ‘bruin’ ben. Uitgescholden voor poepchinees, en dat ik vies zou zijn. Helaas ook geen moeder die de juf erop aansprak (ik heb een vrij kille, liefdeloze moeder). Verder waren er ook kinderen die allerlei racistische dingen zeiden (alle bruine mensen zijn niet te vertrouwen) etc. Op de middelbare school ging het beter, maar ik was wel een buitenbeentje, maar werd niet gepest of genegeerd. Ik was ook heel stil geworden (alsof ik mensen niet wilde lastig vallen met mijn bestaan). Denk dat ik het pas rond mijn 25e/30e echt verwerkt heb. En het is nu slecht een litteken, geen ‘open wond’.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Nicole
    Ik zou mijn zoon zéker van school halen! Jullie verdienen beter dan dit. Jullie zijn er beide ongelukkig onder en dat kan nooit de bedoeling zijn. Sterkte! Groetjes Nicole
    Beantwoorden
  • Anoniem
    ada
    Wat ik niet begrijp is dat je aangeeft dat hij op zijn vorige school veel vriendjes had ,waarom laat je hem op zo’n elitaire school ongelukkig zijn .Is er geen mogelijkheid voor hem om naar zijn oude school terug te gaan ?
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Dorine
    Laat hem naar een andere school gaan. Ik heb dit als kind zelf meegemaakt en heb de gevolgen daarvan lang moeten dragen.
    Beantwoorden
    • Anoniem
      Dorine
      Ooh trouwens het moet verschrikkelijk zijn om mee te dat mee te maken. Je kind is je alles hé... ik bedoelde mijn reactie zeker niet als commentaar maar eerder als een raad.
      Beantwoorden
  • Anoniem
    Eva
    Dit vraagt om een systemische aanpak. Uitsluiting is vaak een reactie van een systeem om met iets "gevaarlijks" om te gaan, en is meestal ook op andere lagen aanwezig. Zoek iemand die met de hele klas aan de slag gaat. Bv met PAF. Meer info www.jekindopzijnplek.nl/paf
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Lilian
    Lieve moeder, Wat een heftig verhaal. Eerlijk gezegd springen de tranen me in de ogen. Ik ben zo'n kind als Melle. Ik ging na de kleuterklas naar een andere school. En dat heeft mijn leven getekend. Mijn school prestaties waren super goed maar ik heb me al die jaren dood ongelukkig gevoeld. Mijn moeder heeft er enorm veel spijt van dat ze mijn zus en mij niet terug heeft geplaatst op onze vorige school. Een minderwaardigheidscomplex is iets waar je niet zo makkelijk vanaf komt. Ik voel me nog steeds altijd ongemakkelijk in een nieuwe groep. Laat je ajb niks wijsmaken door wie dan ook. Volg je moeder gevoel. En blijf lekker op je hakjes rond trippelen. Geef je zoon het voorbeeld dat je volledig mag zijn wie je bent.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    VHJ
    Laat je zoon alsjeblieft terug van school veranderen als hij nog een goed contact heeft met zijn oude klasgenootjes! Echt waar. Ik had in de kleuterschool best veel vriendjes en in het eerste leerjaar ook wel nog. Maar ik moest blijven zitten omdat ik (bleek later) leerproblemen had. Dat heeft me echt getekend. Ik was opeens het domme kindje dat niet kon lezen en zo dom was dat moest blijven zitten. Gevolg? Pesten door mijn oude vriendjes.... leerjaar 1 en 2 zaten op dezelfde speelplaats, de volgende jaren zater op een andere speelplaats dus ik keek uit naar het volgende schooljaar. De pesters zouden dan op de "grote" speelplaats zitten..... maar het kwaad was al geschied. Mijn "nieuwe" klasgenootjes negeerden me en sloten me uit....... Ik ben net zelf mama geworden en nu pas (28 jaar oud ben ik) heb ik door dat ik me steeds minder voel dan een ander.... Ik ben net met therapie gestart omdat ik het heel druk in mijn hoofd heb en steeds bedenk wat iedereen over me zal denken. Ik dacht dat dat door het nieuwbakken moederschap was en de extreme horror bevalling..... maar nee hoor... ik kom nu tot het besef dat ik nog steeds dat enorme gewicht met me mee draag.... Je moet vooral doen wat je als moeder zelf denkt wat het beste is. En je hebt beslist om je zoontje naar die andere school te laten gaan, omdat je dacht dat je er goed aan deed. Daar moet je je helemaal niet schuldig over voelen.... Maar je zegt zelf dat je nu sterk twijfelt... Neem het van mij aan.. De sporen van steeds uitgesloten te worden, blijven lang hangen... :) Je denkt steeds dat je niet goed genoeg bent... dus je gaat nog harder je best doen, zodat iedereen je nu wel zeker leuk gaat vinden. Je houdt geen rekening meer met jezelf en je gaat steeds verder over je eigen grenzen heen. Op de duur ben je dus jezelf niet meer. Ik zeg zeker niet dat dat sowieso met je zoontje zal gebeuren.. Ik geef alleen mijn eigen ervaringen mee... Veel succes bij welke beslissing je ook neemt.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Juf en ook moeder
    Oooooh dit klinkt afschuwelijk! Lieve lieve moeder, kies alsjeblieft weer voor de vorige school. Boven het landelijke niveau scoren zegt niets. Welbevinden en betrokkenheid is zo belangrijk. Voor geluk, maar ook voor de hersentjes en de uiteindelijke cognitieve resultaten. In je stuk is zo duidelijk wat je gevoel je in geeft, luister er naar!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Judy
    Misschien heb je er zelf een aandeel in dat je apart staat op het schoolplein? 1. Je zit zélf helemaal vol met vooroordelen over de andere moeders... Heb je dat door?aantrekkelijke eigenschap voor de andere moeders. 3. Je gaat op een afstandje staan, en verwacht vervolgens wel dat de andere moeders naar jóú komen.
    Beantwoorden
    • Anoniem
      Fran
      Degene die 'gepest' wordt of uitgesloten is degene die schuldig is? Verwacht je van iemand die nieuw is dat ze gelijk bij andere moeders in een groepje gaat staan? Denk je op basis van één verhaal alles al te weten? Knap hoor! Je hebt wel snel een oordeel klaar.
      Beantwoorden
  • Anoniem
    Judy
    Je zit zélf vol vooroordelen over de andere moeders. Heb je dat door? Je klinkt erg verongelijkt. Dat is níét aantrekkelijk voor andere moeders. En je moet niet verwachten dat ouders naar jóú komen. Wat zou jij zélf kunnen veranderen?
    Beantwoorden
  • Anoniem
    P
    Ik zou die secreten vragen wat er mankeert!?! Waarom is er een bondje tegen jullie? Anders inderdaad switchen Kind krijgt hier later last van
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Maaike
    Volgens mij is het tijd om je zo'n over te plaatsen naar een gewone school. Als hij het niet naar zijn zin heeft op school heeft hij er niets aan. Zijn gemoedstoestand komt op de eerste plaats...
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Bianca
    Ik zou mijn zoontje vragen of hij weleens naar zijn oude school wil, of een andere school dan deze. Want sociale contacten kan veel impact hebben. Vooral op deze manier. Ik zou er eigenlijk helemaal niet bij nadenken en gelijk van school halen. Door zijn hoge cijfers kan de school weer gebruik maken voor hun naam, laten zien dat ze een goeie school zijn met hoge punten. Ja daag! Jullie sluiten mijn zoontje en mij buiten, en dan de school hoog laten zien door zijn cijfers.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Eline Boerhof
    Ik had hetzelfde ook hoge hakken en grote auto. Maar heb me er wel tussen gewurmd. Leuk was het niet maar alles voor het kind. Maak er een kinderfeest van waar ze niet omheen kunnen. Ga naar Ajax, met een boot door de gracht kortom Maak het aantrekkelijk. Het jaar daarop kun je het dan iets minder doen.
    Beantwoorden
    • Anoniem
      Sandra
      Dat klinkt als vriendjes (om)kopen. Als je er zoveel moeite voor moet doen, zou het van mij niet meer hoeven en m’n kind van school halen.
      Beantwoorden
  • Anoniem
    Carl
    Allereerst vervelend dat je in deze situatie zit. Er vielen me een aantal zaken op in het stuk en de reacties. In je stuk schrijf je dat het pesten is gestopt, maar dat je zoon nergens deel van uitmaakt anders dan de activiteiten binnen de klas met door de docent samengestelde groepen. Dat is uitsluiting en uitsluiting/negeren zijn wel degelijk een voortzetting van pesten. Het is zelfs een hele nare manier van pesten en het ondermijnt de zelfwaarde van de gepestte. Om die reden alleen al zou ik het overwegen om van school te veranderen. Een stukje voorsprong op het gebied van rekenen geeft hem dat stukje zelfwaarde straks niet terug. Wel denk ik dat je je eigen ervaringen los moet koppelen van de ervaringen van je zoontje. Zijn het vooroordelen of is het een oordeel? Het lijkt irrelevant. Aansluiting bij de moeders op het plein is natuurlijk aangenaam, maar is het echt nodig? Het is in mijn ogen wel raar als ouders de toenadering van andere ouders afkappen. Zij zouden zich moeten kunnen voorstellen hoe het is als hun kind zo weinig in de belangstelling staat en dan genoeg empathie op moeten kunnen brengen om wel het contact aan te gaan (wat niet betekent dat ze iets kunnen forceren bij hun kind). Je zou ook nog naar de in jouw ogen meest sympathieke ouder van het schoolplein kunnen stappen en dan vertellen hoe je alles ervaart en dat je met je handen in het haar zit (laat daarbij wel die waardeoordelen over de school en de ouders achterwege), wellicht dat die ouder dan dat gevoel weg kan nemen of dat hij/zij dan iets kan bewerkstelligen. Tot slot: ongeacht of het hier nou pesten (uitsluiten) betreft of niet, als jouw kind zich al zo lang ongelukkig voelt op die school dan neig ik een heel stuk meer naar veranderen van school dan blijven. Ik ga er zondermeer van uit dat de docent ook al van alles geprobeerd heeft namelijk. Informeer naar wat er mogelijk is, moet hij zijn eindrapport afwachten, kan hij tussentijds weg zo ja met welke voorwaarde? En als hij verder is met rekenen kan hij bijvoorbeeld in zijn eigen tempo verder, kan die andere school op die manier differentiëren in niveau. Ik ben zelf onderwijzer in het voortgezet- en beroepsonderwijs.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Lili
    Meteen van school halen!! Als jij zo op je werk wordt gepest ga je ook weg (overspannen!) jou kind krijgt hier een mega deuk van die moeilijk te repareren is. Hij mag er zijn! Én jij ook! Zoek hulp in de vorm van therapie of iets van rots en water. Heeeeel snel weg daar
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Lili
    En niet luisteren naar al die rotopmerkingen
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Cynthia
    Wat herkenbaar! Mijn zoon ligt ook niet heel goed in de groep en ik heb ook getwijfeld hem van school te veranderen. Nu had hij altijd wel een vriendje, maar die verhuiste dan weer of zat een groep hoger (combinatieklassen), dus zaten ze niet bij elkaar in de klas. Waar ik heel blij mee was, was de sportclub, de voetbal. Daar had hij wel vrienden en met hen sprak hij in de weekenden vaak af. Nu in groep 8 gaat hij ook doordeweeks met ze spelen (hij heeft geen vrienden meer op school inmiddels). Misschien dat dat ook voor jullie nog een idee is, een sportclub in de buurt? Al zou ik het begrijpen al switchen jullie van school! Het is ontzettend naar om te weten dat je kind niet in de groep ligt en dat hij er zo mee moet struggelen. Ik heb ook altijd aan mijn kind laten weten dat het niet aan hem ligt, maar aan die anderen... en die anderen komen zichzelf nog wel een keer tegen, karma is a bitch! Iets andere woorden gebruikt bij mijn kind, maar je snapt vast wat ik bedoel ;)
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Annemarie de Jong
    Als moeder wil je het beste voor je kind; dat lees ik terug, iedere moeder wil dat! Focus op Melle en jezelf. Hij ziet ook wat het met jou doet en dat brengt hem waarschijnlijk meer zorgen (geloof me, they know) Maak hem sterk in zijn vaardigheden en sta achter hem. Ik kan me ook vinden in dat jouw vriend zegt; niet te druk maken. Richt je op zijn kwaliteiten en benadruk deze. En ook welk contact was positief? Sport hij al? Misschien kan hij daar kinderen ontmoeten. Weer wisselen van school: het kan daarmee opgelost zijn, maar ook niet. Zolang je je daar bewust van bent, achter je zoon staat en bij hem aansluit komt het denk ik goed! Ben het wel eens dat als het sociaal emotioneel lange tijd niet goed gaat, komt dat zijn cognitie ook niet ten goede.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Renate
    Wat vervelend, zeker omdat hij het op de oude school leuk had. Mijn kinderen zitten ook op een montessorischool, wat goed bevalt. Ik herken de meer alternatieve ouders wel, maar er zitten toch ook allerlei andere typen tussen. Dat zou in principe geen probleem moeten zijn. Wel denk ik dat je ouders vooral leert kennen door middel van het afspreken. Als dat weinig gebeurt, dan kan ik me voorstellen dat je niet zo snel aangesproken wordt op het schoolplein. Andere ouders kennen je dan gewoon nog niet zo goed. Meestal ga je namelijk op het schoolplein staan bij ouders die je weleens gesproken hebt. Ik denk dat daarnaast de afstand tot de school een rol speelt. Zeker als mensen geen auto ter schikking hebben dan is ophalen bij een kind dat verder weg woont lastig. Als terug naar de oude school nog een optie is en zoon staat hiervoor open, zou dat denk ik zeker het overwegen waard zijn.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    dropje noga
    ik ben zelf op school altijd buiten gesloten en ik zou willen dat mijn ouders me van de school hebben afgehaald maar aangezien mijn moeder geen rijbewijs heeft en niet ver kon fietsen was dat geen optie praat met je zoon je bent er nu op tijd bij ik wil je niet bang maken maar ben nu 33 en heb nog steeds last van mijn pestverleden
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Sophie
    Zet hem alsjeblieft terug op zijn oude school, als hij dit in ieder geval ook graag wil, om op deze school te blijven kan hem emotioneel veel schade opleveren en nu lijdt hij gewoon onnodig! Zijn geluk staat voorop en dit is zoveel belangrijker dan goeie schoolprestaties. Neem actie want dit werkt duidelijk niet.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Marianne
    Ik zeg ...veranderen van school. Vriendjes zijn belangrijk op school en na schooltijd. Ik lees dat je al veel hebt gedaan om de beleving van anderen te veranderen. Verandering van school is drastisch.. voor de ouders in hun hoofd meer dan de kids. Ga met je zoon in gesprek, maak het niet te groot en vraag of hij maar een andere school wil, als die optie er is. Ik voed mijn kind op met de zin; voor elke probleem is er een oplossing . Misschien moet je hem dan elke dag halen en brengen...maar so what. De verandering is ook spannend en geef aan dat hij lief en aardig is en ga met de nieuwe juffen in gesprek .. doen!! Wij hebben er goed aangedaan.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Bonnette van Zuijlen
    Beste Annelies, Wat een hartverscheurend verhaal zeg. Kinderen en ouders kunnen zo knetterhard zijn. Ik ben kindercoach en ik zou echt adviseren om voor het geluk van je kind te gaan. De sociaal emotionele ontwikkeling wordt nog wel eens ondergesneeuwd maar vind ik het allerbelangrijkste wat ze kunnen leren op de basisschool. Ik zou serieus echt overwegen om toch over te stappen naar die school waar hij zo gelukkig was. Zijn educatieve ontwikkeling komt dan echt wel.......heel veel sterkte!!!!
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Jennifer
    Zo herkenbaar. Wij hadden de vrije school. Zelfde types. Zo genaamd je kind laten worden wie het zelf is. Wat een onzin. Als je niet in de pas mee loopt hoor je er niet bij. Wij woonden te ver weg. De kinderen die niet slim genoeg waren moesten van school en hebben een half jaar nutteloos op de gang gezeten. 3 jaar doen ze met de leerkracht. En als die een hekel aan jou kind heeft, berg je dan maar. Uitjes begeleiden kon ik vergeten. Ik mocht wel luizen moeder zijn. Wat een verschrikkelijke jaren. Uiteindelijk de inspectie erop geattendeerd maar die kunnen weinig.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Francis
    Het aanpassen naar mensen toe en kinderen is wat u zeer sterk heeft gedaan. Maar als een situatie niet veranders door uw aanpassingen kunt u beter op een andere manier er mee omgaan. Het is heel belangrijk vrienden te hebben en zeker op jonge leeftijd. Maar waar heel veel kindere tekort schieten zal uw zoon het presteren en het voorbeeld zijn het is een moeilijke situatie maar u kunt uw kind het aanleren. Hij zal een zelfstandig kind zijn heeft weinig hulp nodig. Dus naar mijn mening probeer u te focussen op het talent van het kind en de ontwikkeling. En wees minder bezorgd over de situatie omheen als hij goede resultaten haalt zal hij in de toekomst het laatste kind zijn dat lacht. U hebt weldegelijk goed gehandeld en u mag trots zijn op het karakter want er zullen een hoop zijn die het hadden opgegeven GOD bless you
    Beantwoorden
  • Anoniem
    K. Scholten
    Lieve moeder, ik hoop dat je je zoon op een andere school gaat doen, want dit vind ik zo erg voor hem. Als je niet mee mag doen is dat ook pesten, misschien is buitensluiten nog wel erger. Dit is zo schadelijk voor hem, die schoolprestaties heeft hij ergens anders ook wel. Hij is verre van gelukkig. Ik hoop dat hij er weg mag.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Demy
    Ik snap dat je dit lastig vind. Ik zelf heb op het montessori onderwijs gezeten en heb ook nooit echt goed in de groep gelegen. Werd niet gepest maar was gewoon iets anders. Mijn moeder heeft met mij er over gepraat over hoe ik me er bij voelde en of ik wilde wisselen. Ik wilde dit zelf niet omdat ik inderdaad het zelfstandige erg fijn vond. Toen heeft ze mij uitgelegd dat het soms zo is dat niet iedereen even goed met elkaar klikt en dat dat niet mijn schuld is. Ik heb zelf buiten school ook altijd genoeg vriendjes en vriendinnetjes gehad en heb me daar toen meer op gefocust en dat het dus niet erg was dat niet iedereen mij mocht. Ik vond dit zelf altijd een fijn idee omdat de school mij beviel. Ik denk dat het belangrijkste is dat je luistert naar wat je kind wil. Wil hij blijven? Ook goed dan is het afwachten en focussen op de leuke dingen op school en buiten school wil hij zelf liever wat anders even goede vrienden lijkt mij
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Iris
    Als ik dit zo lees heb ik de indruk dat je er te veel mee bezig bent. Dat je zo buitengesloten wordt door de 'volwassenen ' (aan hun gedrag gedrag is niets volwassen op te merken) rondom deze school is misschien wel beter, ik vind het gewoon griezelig. Ik zou als het mijn kind was gewoon direct weer naar zijn oude school laten gaan. Jammer dan, verkeerde keuze gemaakt. Als hij talenten heeft, komen die er echt wel uit, daar hoef je volgens mij niet persee voor naar een Montessori school. Deze anti sociale en hypocriete omgeving heeft ook invloed op je kind.
    Beantwoorden
  • Anoniem
    M
    Mijn gevoel? Sociaal geaccepteerd worden en vrienden om je heen vind ik heel belangrijk voor een kind. Persoonlijk belangrijker dan de schoolprestaties. Mijn dochter heeft moeite met lezen wordt op school goed geholpen en thuis helpen wij haar ook. Daarnaast hebben wij een optie om een huis te bouwen in ander dorp waar mijn man zijn hal staat. Echter geen haar op mijn hoofd om dat nu in de basisschoolperiode te doen. Mijn dochter heeft het hier zo naar haar zin met haar vriendinnen en fijne klasgenoten. Ik weet zelf hoe het is om gepest te worden niks zo naar als dat, erbij genegeerd worden doet pijn. Ik zou eens goed nadenken over deze zogenaamde goeie school... Als zei sociaal goed contact met andere niet belangrijk vinden is er toch iets goed mis. Ik hoop dat je dit leest en er met Melle zelf goed over hebt. Erbij horen is ook belangrijk voor hun ontwikkeling. Een kind hoeft niet elke dag zijn best te doen om vrienden te maken en aardig gevonden te worden het moet gewoon onbezorgd kunnen spelen. Succes ik ben heel benieuwd wat jullie keuze is en hoe het metmelle gaat
    Beantwoorden
  • Anoniem
    Evert
    Schade beperken. Onmiddellijk weghalen. De kostprijs van verloren zelfvertrouwen is onschatbaar.
    Beantwoorden

Gerelateerde artikelen