Persoonlijke verhalen

Annelies en haar zoon liggen niet lekker in de groep: ‘We worden gemeden op het schoolplein’

Annelies (43) woont samen met Stan (40) en is moeder van Melle (8). Melle wordt door zijn klasgenoten genegeerd, en de schoolhulp die zijn moeder aanbiedt, wordt afgeslagen. “Het is me zelfs niet gelukt luizenmoeder te worden.”

‘Extra handjes’

Annelies: “Gisterochtend stuurde de klassenmoeder een mail waarin ze een oproep deed voor ‘extra handjes’. Ze zocht zes ouders om mee te gaan met het schoolreisje naar Duinrell en hulp voor het zomerfeest. Om elf uur verscheen haar mail in mijn inbox, amper tien minuten later liet ik haar in een mailtje weten dat ik gráág meeging op schoolreisje en dat ze me ook altijd kon benaderen voor hand-en-spandiensten rondom het schoolfeest.

Aan het eind van de middag kreeg ik een reactie terug: er hadden zich genoeg moeders aangemeld, ik werd hartelijk bedankt voor mijn hulp, volgende keer beter. Ik was zo verdrietig. Het voelt zo oneerlijk. Ik kan me niet voorstellen dat er in die tien minuten al zés moeders voor mij hebben gereageerd. Het is voor mij duidelijk dat ze mijn hulp negeren. Ze moeten mijn zoon niet, dus mij ook niet.”

“Onze zoon Melle van acht heeft het kleuteronderwijs op een reguliere school gevolgd, maar in groep drie lieten we hem overplaatsen naar een montessorischool op twintig minuutjes fietsen van huis. Ik hoorde goede verhalen over montessorionderwijs, en de lesmethode en het zelfstandig werken spraken mijn vriend en mij zo aan, dat we Melle van school lieten switchen.

‘Melle was een vuile pikker’

Melle kende niemand op zijn nieuwe school; de meeste jongens uit de buurt gingen naar de oecumenische school bij ons achter. Bovendien zou hij in een klas komen met kinderen die elkaar al twee jaar kenden. Toch leek me dit niet zo’n probleem. Melle is heel sociaal en had op zijn vorige school veel vriendjes. Dat zou vanzelf goedkomen, dacht ik.

Maar we zijn nu ruim anderhalf jaar verder en Melle heeft geen beste vriend, zelfs geen schoolmaatjes. Hij heeft nooit een speelafspraak en wordt amper voor partijtjes uitgenodigd. Eigenlijk heeft hij nooit aansluiting kunnen vinden in de groep.”

‘Gestolen’ horloge

“Waarschijnlijk heeft het allemaal te maken met een akkefietje aan het begin van Melles eerste jaar op zijn nieuwe school. Tijdens de gymles vond Melle in een hoekje van de kleedkamer een horloge. Hij vroeg aan zijn klasgenoten of iemand een horloge kwijt was, maar niemand zei iets te missen. Hij had natuurlijk met het gevonden voorwerp naar zijn gymleraar moeten stappen, maar Melle dacht dat als het horloge van niemand was, hij het dan zelf mocht houden en deed het trots om zijn pols.

Afkeurende blikken

In de grote pauze kwamen er ineens drie jongens uit de bovenbouw op Melle aflopen die riepen dat hij het horloge had gestolen van een jongen uit groep zeven en het klokje opeisten. Ze rukten het bijna van zijn pols. Melle vertelde nog dat hij het ‘eerlijk’ had gevonden, maar de jongens maakten hem uit voor dief en raaf. Al snel ging het door de hele school: Melle was een vuile pikker. Hoe klein hij ook was, hij werd keihard uitgelachen en uitgescholden. Als hij langs een groepje liep, werd er geroepen: ‘Pas op je tas, straks steelt Melle hem nog!’ Kinderen kunnen zo gemeen zijn.

Uiteraard ben ik op school gaan praten met de juf van Melle en met die van de jongen van het horloge. Ik heb het geprobeerd uit te leggen, heb nog een doosje Lego gekocht om de pijn te verzachten, maar het was al te laat. De toon was gezet en hoe zijn juf ook haar best deed te bemiddelen, dat hele jaar in groep drie hing Melle erbuiten.”

Lees ook: Bianca: ‘We lijken veel meer op elkaar dan we dachten’

Geen brandmaatje

“Montessori werkt met drie groepen tegelijk: je zit met groep 3, 4 en 5 en daarna weer met 6, 7 en 8 in een klas. Ik hoopte dat het na de zomervakantie, als Melle in groep 4 zou zitten, beter zou worden. Maar dat gebeurde eigenlijk niet. Melle wordt inmiddels niet meer gepest, maar ze laten hem gewoon links liggen. Als de kinderen in de klas iets samen moeten doen, doet hij wel mee, maar daarbuiten negeren ze hem. En elk half jaar wordt er een nieuw brandmaatje gekozen. De leerlingen mogen zelf bepalen wie dat is. Zo’n maatje is ook degene naast wie je ’s morgens en ’s middags bij het naar buiten gaan in de rij staat en met wie je brandoefeningen oefent. Maar niemand wil Melles brandmaatje zijn.

Melle baalt er enorm van, en dat snap ik. Hetzelfde geldt voor speelafspraakjes.  De meeste kinderen komen de klas in en spreken meteen iets af voor na schooltijd. Als ik Melle wegbreng, hoor ik het geregel al van verre: ‘Wil jij met mij afspreken?’ ‘Mag hij bij mij spelen?’ ‘Mag zij bij mij?’ Maar er is nooit iemand die aan Melle vraagt of hij wil komen spelen.

Ik heb het een keer zelf gevraagd aan twee jongetjes die Melle erg leuk vindt, of ze misschien samen bij ons wilden komen spelen. Maar nee, ze keken me heel vies aan. Hun moeders riepen snel dat wij te ver wonen, dus dat het sowieso lastig was.”

Niemand van de partij

“Afgelopen zomer hadden we een groot opblaaszwembad in de tuin. Toen heb ik iedereen uitgenodigd bij ons te komen zwemmen, maar er kwam niemand opdagen. Voor zijn verjaardag durft Melle geen klasgenoot uit te nodigen, uit angst dat er niemand komt. Ja, hij vraagt of de kinderen van zijn vroegere kleuterschool willen komen, net als een paar buurjongens en twee jongens van judo. Maar het is toch vreselijk dat er van zijn nieuwe school niemand is?

Ik ben al een paar keer met de juf gaan praten, maar zij zegt dat Melle niet wordt gepest en er geen reden is om in te grijpen. Wel is ze actief bezig nieuwe vriendschappen te stimuleren door de kinderen na elke vakantie aan een ander blok te zetten, in wisselende samenstellingen. En ze motiveert kinderen in een groepje samen te werken. Volgens haar komt het vanzelf goed en moet ik het meer loslaten.”

Tuttebel

“Waarschijnlijk komt het door Melles slechte positie in de klas, maar zelf val ik ook buiten de groep. Ik tel niet mee op het schoolplein. Voor en na schooltijd vormen zich daar clubjes moeders die met elkaar praten als ik voorbijloop, maar me nooit iets vragen of eens uitnodigen mee te kletsen.

Sowieso gaan de meeste montessori-moeders iets anders gekleed. Aternatiever. Ik hou van nette kleding, draag vaak een jurk of rok, maar dan met lange leren laarzen eronder of pumps. De moeders op het schoolplein dragen kaplaarzen onder gebloemde rokken of komen in een knalgele onesie naar school. Soms zie ik ze afkeurend kijken als ik op mijn hakjes het schoolplein op trippel. Dan hoor ik ze smoezen dat ik een tuttebel ben. Maar ja, in mijn baan als managementassistente wordt nette kleding nu eenmaal op prijs gesteld.

‘Niemand zei iets’

Ik geloof ook dat ze het raar vinden dat wij elk jaar op vakantie gaan naar Italië, waar we een huisje huren. De meeste gezinnen trekken met hun kinderen de natuur in, gaan lekker naar Zweden, om daar in een boerderij zonder elektriciteit of water te zitten. Prima toch? Zelf hou ik van meer luxe, maar ik laat iedereen in zijn waarde. En het hoeft toch niet te betekenen dat je geen vrienden kunt zijn? Of elkaar gedag kunt zeggen,  een praatje kunt maken of een gezamenlijke schoolactiviteit ondernemen?

Als er op school iets wordt georganiseerd, een taartenwedstrijd of themamiddag, probeer ik altijd iets bij te dragen, maar dat wordt nooit op prijs gesteld. Zo had ik enorm mijn best gedaan op de emoticon-taart, maar die kwam niet eens in de top 5. Zelfs een ingezakte prinsessentaart werd door de jury nog beter bevonden. En afgelopen kerst dronken alle ouders glühwein op het schoolplein, maar mijn vriend Stan en ik stonden apart. Niemand zei iets tegen ons.

Het is me zelfs niet gelukt luizenmoeder te worden. Ik weet dat er een enorm tekort aan is, dus had ik me spontaan opgegeven. Maar ook die vacature was vervuld, zei de conciërge. Raar, want later zag ik nog een stukje in de nieuwsbrief waarin luizenouders werden gevraagd.”

Goede prestaties

“Elke avond als ik Melle naar bed breng, nemen we even de dag door. Ik vraag hem naar het leukste en het stomste moment. Het leukste zijn meestal de moeilijke sommen die hij heeft gemaakt, of de creatieve werkjes. Stom komt altijd neer op negatieve ervaringen met kinderen: dat hij niet mee mocht doen met voetballen of verstoppertje spelen.

Ik vind het vreselijk mijn kind zo ongelukkig te zien. We hebben er maar een, ik gun hem de wereld. De laatste tijd twijfel ik ook of ik Melle weer van school moet halen. Is het voor hem op zijn oude school niet beter? Daar had hij immers veel vriendjes. Maar Melles schoolprestaties zijn wel heel goed; het systeem van zelfstandigheid werkt voor hem. Melle mag zelf weten welke werkjes hij op een dag doet en hij is dol op rekenen, dus dat doet hij vaak en graag. Hij zit al boven het landelijk niveau, zegt zijn juf.

Mijn vriend Stan vindt dat ik me niet zo druk moet maken over het gebrek aan vriendschappen. Hij zegt, net als Melles juf, dat het allemaal vanzelf goedkomt. Maar dat vind ik naïef; het gaat al anderhalf jaar niet lekker. Mijn vriend zegt ook dat ik me niet druk moet maken om ‘die stomme moeders’, omdat ik mijn eigen vriendinnen heb en dus niet afhankelijk ben van hen. Stan snapt waarschijnlijk niet hoe het systeem werkt, en dat het voor je kind juist belangrijk is als het op school klikt.

Zo langzamerhand weet ik niet meer waar ik goed aan doe en hoe ik kan veranderen. Ik kan geen kinderen dwingen mijn zoon leuk te vinden, noch kan ik hun moeders overhalen mij te accepteren. Wellicht dat geduld hebben en wachten totdat er een jongen komt met wie het wel klikt, het beste is.”

Om privacyredenen zijn alle namen veranderd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Lees ook: Sylvia is ongewenst kinderloos: ‘Niet elke dag is goed, maar er zit wel iets goeds in elke dag’

Foto: Dreamstime

Reageer op dit artikel

spooky

Haal hem daar aub weg want dit verkloot heel zijn toekomst !dit blijft zijn hele leven hem achtervolgen ik heb een dochter die dit ook heeft mee gemaakt(niet in dezelfde setting maar door pesten) ze is nu in de dertig maar heeft hier toch nog erg veel last van , het zelfbeeld wat ze er aan heeft overhouden blijft haar nog steeds dwars zitten

Beantwoorden
Irene

Toen mijn kinderen het niet naar hun zin hadden op school, heb ik ze gelijk van school afgehaald en ze op een andere school geplaatst, waar ze het hartstikke naar hun zin hadden. Mijn motto luidde: zorg dat je je kinderen een gelukkige jeugd geeft: dit is iets waar ze hun hele leven aan met plezier zullen terugdenken. Doe dit aub ook voor jouw zoon.. gun hem een gelukkige jeugd!!

Beantwoorden
sharin.pemberton

Oh alsjeblieft haal hem van die school. Als de volwassenen al t verschil niet zien en jij als moeder ook wordt genegeerd. Hoe kan je dan verwachten dat het voor je mannetjw ooit beter zal worden.
Mijn kimd werd ook zo gepest. Zelfs door een juf. Tot aan op de grond moeten zitten van haar aan toe. En was op een gegeven moment zo erg dat ze in t z.huis terecht kwam met allemaal.symptonen die leken op blindedarmontsteking. Wat achteraf dus allemaal.niks was. Maar ze durfde gewoon niet naar school. Dus werd ze er letterlijk ziek van.
Dan hebben we t over een meisje.die normaal keek van…ben je nu nog niet weg mam. Tot een meisje die niks meer durfde. Zich niks waard voelde en op haar achtste t leven al niet meeer zag zitten.
Door advies van de dokter haar op een andere school gezet. En wow.wat een berschil. Tuurlijk.had ze nog vertrouwens issues, maar dat was niet zo vreemd. Maar heb mijn kind wel weer terug.
Dus echt…haal hem daar weg.
Sterkte me dit alles

Beantwoorden
susan

a.u.b. haal hem eraf!

Beantwoorden
M

Zelf heb ik dit ook meegemaakt. Toen we temidden van een verbouwing zaten, kwamen de kinderen om de haverklap mee van school om met mijn dochter te spelen. Aangezien we zelf de verbouwing deden was dat altijd wel een kwestie van improviseren, maar altijd leuk als er kindjes kwamen spelen. Vervolgens, wat jaren later, nadat de verbouwing een feit was, mijn zoon werd volledig genegeerd. Net als in het verhaal hierboven. Niemand liep met hem naar gym, niemand koos hem uit bij gym, niemand groette hem, niemand wilde met hem spelen, of zei spontaan iets tegen hem behalve “Ga bij je eigen vrienden staan, of heb je geen vrienden?” En ik werd compleet genegeerd, werd eerder wel gevraagd bij autorijden, met een groepje kinderen sporten, etc.

Op de verjaardag van mijn zoon vroeg ik wie hij wilde uitnodigen voor zijn feestje maar hij wist het niet.
Zelf werd hij ook nooit meer gevraagd.
Toen hebben we zijn feestje niet eens gevierd met klasgenootjes. Dat doet heel zeer, ik ben niet zo’n jankerd maar daar kan ik bijna om huilen.

Mijn zoon gaf zelf aan van school af te willen, natuurlijk stemde ik in, maar gaf wel alle consequenties aan want hij hoeft nog maar één jaar. Dat deerde hem niets. Hij wilde een andere klas. Ik heb hem uit drie scholen laten kiezen. Hij koos het kleinste schooltje, daar voelde hij zich het meest thuis.

En nu? Hij wordt niet genegeerd, hoort bij de groep, speelt zo nu en dan eens met een klasgenootje, wordt begroet (ook zoiets, dat was hij helemaal niet meer gewend om begroet te worden. Reageerde dus niet in het begin)
En ik heb al meer klusjes gedaan in een paar maanden, dan op die andere school in 11 jaar!

Als hij jarig is vieren we groot feest en mag de hele klas komen en ook zijn vriendjes van de andere groep.

Nee, dan is het nog maar 1 jaar, het is het beste wat hem is overkomen. En mij ook. Ik besef nu pas hoezeer ik uitgesloten werd met mijn zoon.
Ik hoor mijn zoon weer zingen, hij zit weer goed in zijn vel.
Dus haal je kind van school, zo snel mogelijk.
Dat is mijn advies voor deze mevrouw.

Beantwoorden
0110

Die juf begrijpt duidelijk niet wat er allemaal onder pesten valt. Iemand negeren, vermijden, buitensluiten, doen alsof iemand niet bestaat, dat is OOK pesten. In feite pesten vertonen die ‘stomme moeders’ ook pestgedrag.
Als je wil wat het beste is voor je kind, haal hem dan alsjeblieft, alsjeblieft zo snel mogelijk van die school af! Het is jammer dat hij dan weg moet van een onderwijsvorm die zo goed bij hem lijkt te passen, maar dit moet stoppen. Pesten kan hele diepe littekens achterlaten bij een persoon waar hij of zij de rest van zijn of haar leven last van kan hebben. Het vernietigd hun zelfbeeld, geeft hen het (totaal verkeerde) idee dat ze niets waard zijn. Alleen maar omdat zij nou net de pech hebben gehad dat ze als het pispaaltje zijn gekozen door een bende zelfingenomen lui.
Afwachten omdat ‘het misschien nog beter wordt’ gaat niets opleveren behalve dat je zoon (en jij ook) nog verder de grond in getrapt worden. Jij en je zoon hoeven niet te veranderen, ZIJ moeten veranderen. Jouw zoon heeft EEN fout gemaakt; daar zou hij niet EINDELOOS voor hoeven te boeten. En jij zou niet gestraft moeten worden voor een simpel foutje dat je zoon heeft gemaakt. Dit is gewoon kinderachtig.

Beantwoorden
Liza

Beste moeder van Melle,
Wat een naar verhaal! Ik kan van alles en nog wat opschrijven, maar mijn ervaring is, dat het niet meer goed gaat komen op deze school. Dat ligt niet aan jou of aan Melle maar aan de populatie ouders en de cultuur/sfeer op de school en hoe jullie zelf in het leven staan.Dit, icm het horloge incident zorgt ervoor dat jullie er buiten vallen. Het maakt niet uit of het terecht is, wie er gelijk heeft, of niet en hoe hard je ook je best doet.
Ik zou een andere school kiezen. Ik snap dat het heel erg jamner is en dat Melle goed in het schoolleersysteem zit, maar dit is zo ontzettend schadelijk voor zijn ontwikkeling! Geen enkel kind verdient het, om zo buitengesloten te worden. En dat gebeurt hoogstwaarschijnlijk 8 jaar lang. School ziet het probleem niet, dus daar hoef je niks van te verwachten. Ik hoop heel erg dat ik ongelijk heb en het nu een stuk beter gaat, maar als dat niet zo is, zou ik overstappen. Gelukkig is Melle een slimme rustige jongen. Hij zal op een andere school snel genoeg zijn plekje vinden. Ik wens jullie heel veel succes toe!

Beantwoorden
Danielle

Beste mama van Melle,
Hoe is het nu, een jaar later, met Melle?

Beantwoorden
Karin

Ik hoorde er ook nooit bij!
Het maakt je onzeker, ben nu 34 en heb er altijd last van als mensen mij niet aardig vinden. Het gevoel van er bij willen horen blijft.
Dus ik adviseer vraag wat hijzelf het liefste zou willen en ga samen kijken bij andere scholen. Zijn mening is erg belangrijk betrek hem bij deze beslissing en sluit hem niet buiten dat doen de kinderen op school al!

En als moeder, ik was maar de stiefmoeder.
Mocht niet mee op schoolreis of naar andere activiteiten.
Mijn stiefdochter is nu blijven zitten dus heb te maken met andere ouders en nu ben ik luizenmoeder!

Lastig begrijp je succes!

Beantwoorden
edith

hoi heftig verhaal ik zou u gevoel volgen terug plaatsen op de oude school denk.niet dat gaat veranderen basis school is zo belangrijk voor zijn hele leven zo tehoren krijgt hier geen kans heel veel succes met u beslissing

Beantwoorden
Manouk

Goedemorgen,

Als ik u was zou ik hem van school af halen. Liever mindere school prestaties en een gelukkig kind dan goede school prestaties en een ongelukkig kind!

Hopen dat hij op zijn oude school weer de weg kan vinden:)

Beantwoorden
Sylvia

Ik krijg gewoon tranen van in mijn ogen. Heb je al eens een stap naar de directeur gemaakt?
Ik zou er toch voor kiezen om naar zij oude school te laten gaan. Wat een verdriet voor dit jongetje, dit zal zijn leven tekenen. Je geeft aan dat hij heel sociaal is, daar ligt het dus niet aan. Dit kan wel zorgen dat dit niet verder ontwikkelt. Moet hij nog 4 jaar verdrietig op deze school zitten? En wil je je kind laten opgroeien met deze cultuur? Je ziet dus dat dit allemaal heel gewoon is op deze school, niet alleen bij de kinderen, maar ook bij de ouders. Op den duur gaat hij naar een andere school, middelbare, en hoeven maar een paar kinderen van bij te zitten en het blijft mis gaan. Schijnbaar passen jullie hier allebei niet, ga lekker naar een school waar jullie passen en je niet moet zijn zoals de rest.

Beantwoorden
Mamaenjuf

Wat een naar verhaal, haal hem van school! Jij en je zoon verdienen echt beter hoor, Dit is niet normaal.

Beantwoorden
Anoniem

Wat een naar verhaal, dat moet ontzettend lastig zijn als moeder om te zien.
Zou je hem een keuze kunnen geven? Samen kunnen onderzoeken wat hij wil? Vaak zijn kinderen goed in staat om zelf met mogelijke oplossingen te komen. Als jij hem hierin steunt en kan helpen voelt hij zich gesterkt, maar ook zelfstandig. Hij heeft het immers zelf bedacht.
Als 8-jarige is hij prima in staat aan te geven of hij naar een andere school zou willen of dat hij toch hier blijft en probeert?
Als hij buiten de boot valt nu, is er geen controle over zijn eigen dag. Geef hem een stukje controle terug door niet ‘over’ zijn ‘leven’ te beslissen, maar ‘met’ hem te beslissen, met jou achter hem geeft dat hem vast heel veel zelfvertrouwen.

Beantwoorden
Lisa

Jeetje wat heftig, eerlijk als ik dit lees komt mijn hele verleden weer terug. Vroeger heb ik ook op een Montessori school gezeten waar ik altijd werd gepest, vanaf ongeveer groep 2/3 tot ik van school af ging in groep 8. Ook de juffen interesseerde het helemaal niks, en zeiden altijd tegen mijn ouders dat ik echt niet werd gepest. Ondertussen zat ik wel elke avond huilend op bed, en elke ochtend was het schreeuwen en huilen omdat ik niet meer naar die stomme school wilde. Ik zou heel goed met je zoontje gaan praten, vragen wat hij wilt? Of die het leuker zou vinden om terug te gaan naar zijn oude school bijv?

Beantwoorden
Jacqueliene

Ik snap niet dat je je kind niet daar van school af haalt, je geeft zelf al aan dat hij nog kinderen van zijn oude school uitnodigd.

We leven in een maatschappij waarin prestaties alles lijken te zijn, maar naar mijn idee is het geluk van je kind 1000x belangrijker dan de school waar hij heen gaat. Daarbij ben ik van mening dat kinderen veelal beter presteren op het momebt dat ze gelukkig zijn en uit je verhaal haal ik dat hij dat niet is.

Beantwoorden
Miranda

De keuze is: een kind dat nu boven gemiddeld presteert, maar sociaal arm is of een kind dat gemiddeld presteert en sociaal rijk. Dat boven gemiddelde komt pas na de basis school verder tot ontplooiing, dan kan er echt iets mee gedaan worden.

Ik zou de keuze wel weten. Wees rijk met socialiteit en voel je nooit alleen. Sociaal arm kan erg eenzaam zijn..

Beantwoorden
Anja

Pfffffff ik haalde mijn zoon er per direct af en lekker naar een andere school. Jeetje genegeeerd worden is toch vreselijk. Heel rot voor dat jongetje.

Beantwoorden
nitalientje

Zoals vele anderen voor me, haal hem er aub. af. Mijn zoon werd ook gepest en in december groep 5 hebben we hem naar een andere school gedaan, waar hij bijna direct vriendjes kreeg, verjaardagsfeestjes enz… Kijk die jaren dat hij gepest werd vergeten we geen van allen, maar die jaren op de nieuwe school hebben bij hem toch wel heel veel goeds gedaan.

Beantwoorden
LieverAnoniem

Overleg met je zoon – alsjeblieft.
Dit is pesten wat gebeurt – en kennelijk word dit door de ouders en de leerkrachten ondersteunt. (Helaas – al te gebruikelijk op scholen, nog steeds).
Zoek uit of er andere opties zijn – andere scholen – maar geef hem in elk geval de keuze.

Voordeel – als hij kiest te blijven – heeft hij prima resultaten, en voelt hij zich gesteund en serieus genomen dat hij de keuze heeft gekregen.
Nadeel – als hij weg wil – kan hij eventueel op een andere school moeite met opstarten hebben – maar ook dan weer – hij kreeg deze keuze.

Zorg verder dat je blijft praten, of in elk geval beschikbaar bent hiervoor.

Als voormalig pestslachtoffer (maar zonder aanleiding die ik me kan herinneren) weet ik hoeveel pijn het doet als je door je leerkrachten niet gehoord word – maar door je ouders niet gehoord / niet serieus genomen worden is een wond die nu voor mij – na bijna 30 jaar – nog steeds niet volledig geheeld is.

Beantwoorden
C

Wat zou Melle zelf willen? Bespreek het met hem. En leg hem ook uit dat het niet aan hem ligt, dat hij een leuke jongen is die op zijn andere school wel vriendjes had. Zit Melle op een sport of club waar hij misschien wel vriendjes heeft?
Van school switchen kan een oplossing zijn, maar je weet niet van tevoren hoe het gaat. En als je nu voor een andere school kiest, is dat definitief, want je kunt niet blijven switchen.
Wij hebben met onze zoon iets vergelijkbaars meegemaakt. Na een verhuizing vond hij niet echt aansluiting in de nieuwe klas. Hij werd nooit gevraagd voor een feestje, maar had gelukkig wel een goede vriend buiten zijn klas. Op een gegeven moment was hij zo verdrietig door de situatie in de klas dat we hebben overwogen hem naar een andere school te doen. We hebben toen een gesprek aangevraagd met de juffen en de directeur, waar onze zoon ook bij aanwezig was. Er werd heel goed naar hem geluisterd en afspraken gemaakt die hem hielpen. In het vervolg zouden de kinderen bijvoorbeeld niet zelf meer mogen kiezen wie hun maatje was, maar zou de juf dit bepalen. Ook mocht hij aangeven bij wie hij in het groepje wilde zitten en heeft de juf dit toen ook op een subtiele manier geregeld in de klas. In dit overleg hebben we ook met elkaar besloten hem meer handvaten te geven om van hem af te leren bijten. Dat is gebeurd en hij leerde ook om vaker zijn mening te laten horen en zich te laten zien in de klas. Dit heeft hem enorm geholpen en hem veel sterker gemaakt. Hij werd nog steeds niet op feestjes gevraagd, maar had hier veel minder last van. Hij heeft uiteindelijk zelf de keuze gemaakt op de school te blijven.
Nu zit hij op de middelbare in een klas met nieuwe kinderen. Hij heeft een hele leuke vriendengroep en wordt wel op feestjes gevraagd. Wij zijn achteraf blij dat hij zelf sterker is geworden en we hem niet van school hebben gehaald.
Veel sterkte voor jou en Melle!

Beantwoorden
Willeke

Waarom doe je je kind dit aan??
Heel snel school wisselen, ander houdt hij voor de rest van zijn schoolcarriere het stempel „Pest mij/negeer mij“ op zijn voorhoofd!!

Beantwoorden
Natasja

Ik zou het er met je zoon over hebben. Ondanks dat hij nog jong is kan hij wel zijn eigen keuzes maken. Wil hij op een school blijven waar de leermethode bij hem aansluit of gaat hij liever naar een school waar dat iets minder het geval is maar waar hij wel vriendjes heeft? Ik begrijp dat hij intelligent is dus deze keuze zal hij ook zeker kunnen overzien.

Beantwoorden