Makelaar Mandy: ‘Robbert maakt geen grapjes vandaag. En dan komt het’

Volg elke doordeweekse dag haar avonturen op Vriendin.nl.

Dinsdag 12 mei

Als ik de galerij op loop, staat Erwin ergens in het midden bij de reling met een sigaret.
‘Zo,’ zegt hij als ik verwonderd zijn richting op kijk en een stap zijn kant op zet. ‘Jij bent tegenwoordig druk.’
Zijn ogen zijn bloeddoorlopen.
‘Valt mee.’
‘Ga je nog met die gozer van naast je? Rens, heet hij toch?’
Door mijn hoofd floept weer de leugen die ik Tijn vertelde om van hem af te zijn. Hij kon niet kiezen. Nu was hij te laat. Dat Rens echt niets meer is dan mijn buurman, weten Rens en ik allebei als de besten. Het vrat me op, het wachten op Tijn. De gedoetjes. Het telkens weer overstuur zijn als ik hem zag. Dan maar een smoes.

Hoop vragen

‘Raar hè,’ zegt Erwin terwijl hij over de parkeerplaats naar beneden kijkt. ‘Hoe mensen ineens veranderen als ze ergens anders met hun hoofd zitten.’
Ik blijf even staan. Ik ruik zweet. ‘Wat bedoel je daarmee?’
‘Niks.’ Hij haalt zijn schouders op. ‘Ik zit momenteel met een hoop vragen. Over het leven en zo.’
Ik kijk hem aan. ‘Dat is pittig.’
‘Nee,’ zegt hij rustig. ‘Spaanse peper. Dat is pittig.’
Daarna drukt hij zijn sigaret uit in een leeg bierblikje dat blijkbaar in zijn andere hand zat en loopt niet helemaal kaarsrecht terug naar zijn eigen flat.

‘Nick en ik’

Een klant zegt een bezichtiging af omdat zijn schoonmoeder ineens “een heel slecht gevoel” heeft bij een woning. Daarna loopt de printer vast, blijkt Nick vergeten een sleutel terug te leggen en zit Eva alweer tegenover me alsof ze vannacht persoonlijk is opgeladen door een zonnepaneel.
‘Die bezichtiging aan de Charolaisgracht moet misschien naar vrijdag,’ zegt ze terwijl ze in haar agenda kijkt.
‘Waarom?’
‘Omdat Nick en ik donderdag waarschijnlijk buiten de deur zijn.’
Daar is dat “Nick en ik” weer. Het duo Bassie en Adriaan. Ik word er mesjokke van.

Robbert

Ik wil iets zeggen, maar precies op dat moment gaat mijn telefoon.
Robbert.
Ik loop het keukentje in en neem op.
‘Hoi.’
‘Heb je vanavond tijd?’ vraagt Robbert zonder begroeting. ‘Ik ben in de buurt.’
‘Ligt eraan waarvoor.’
‘Gewoon praten.’

Geen grapjes

We spreken af bij een wijnbar waar Robbert altijd graag komt omdat ze daar “goede olijvenprikkers” hebben.
Robbert zit al aan een tafeltje achterin met een glas rood voor zich en een schaaltje bitterballen waar hij duidelijk al meer dan de helft van gegeten heeft. Donkere trui, spijkerbroek, jas over de stoel. Zijn haar zit rommeliger dan normaal. Zodra hij me ziet, verschijnt die scheve grijns van hem meteen.
‘Kijk nou,’ zegt hij. ‘De vastgoedvrouw heeft tijd voor het gewone volk.’
Er komt wijn.
Eerst gaat het nog normaal. Werk. Het weer. Een klant van hem die gedoe heeft met een aannemer. Maar Robbert maakt geen grapjes vandaag.
En dan komt het.

Serieus

‘Dus,’ zegt hij terwijl hij zijn vinger in wat mosterd doopt omdat de bitterballen nu allemaal op zijn, ‘hoe serieus is dit nou eigenlijk?’
Ik kijk hem aan. ‘Wat bedoel je?’
‘Dat hele eigen kantoor.’
Daar is-ie.
Ik kijk hem aan. ‘Wat?’
‘Dat kantoor.’
Ik neem een slok wijn. ‘Serieus?’
Robbert knikt langzaam. ‘Mandy… een naam verzinnen en een plant neerzetten is nog geen bedrijf.’
Ik kijk op van mijn wijn. ‘Sinds wanneer ben jij mijn manager?’
‘Sinds jij eruitziet alsof je al drie weken op koffie en maanzaadjes leeft.’
Ik lach kort. ‘Overdrijf niet zo.’

Doordraaien

Ik hoop dat daarmee de sfeer weer goed is, maar Robbert kijkt oerserieus.
‘Ik overdrijf helemaal niet. Alles gaat ineens honderd kilometer per uur bij jou.’
‘Ja, omdat ik eindelijk iets aan het opbouwen ben.’
‘Nee, Mandy. Omdat je aan het doordraaien bent.’
Ik zet mijn glas neer. ‘Doe normaal.’
‘Ik dóe normaal.’
‘Nee. Jij zit hier ineens tegen me te praten alsof ik een burn-out met lipgloss ben.’ Ik voel meteen hoe mijn humeur omslaat. ‘Wat is dit eigenlijk?’ vraag ik. ‘We hebben het altijd gezellig. Waar komt dit vandaan?’
‘O mijn god, hou toch eens op met alles meteen dramatisch trekken.’

Kip zonder kop

Robbert zucht hard door zijn neus en leunt achterover. ‘Maar even serieus, lieverd. Kijk nou eens eerlijk naar jezelf. Dat pand, die BN’er waarmee je sekst, gezeik op kantoor met Teva, amper slapen… hoe lang wil je dat volhouden?’
‘Dus?’
‘Je bent aan het rennen als een kip zonder kop.’
Dat schiet verkeerd.
‘Wat is jouw probleem eigenlijk?’ vraag ik.
‘Mijn probleem is dat jij doet alsof dit allemaal een leuk avontuur is en niet iets waar je gigantisch mee op je bek kunt gaan.’
En ineens ben ik er helemaal klaar mee.

Mannen-geneuzel

‘Weet je wat echt vermoeiend is?’ zeg ik. ‘Dat mannen altijd zogenaamd “bezorgd” gaan doen zodra een vrouw ergens enthousiast van wordt.’
‘Hou toch op met dat mannen-geneuzel.’
‘Ik wil hier graag een succes van maken, Robbert.’
Robbert kijkt me strak aan. ‘Je luistert echt alleen nog naar jezelf hè?’
Het wordt zó stil tussen ons dat zelfs ik even niet beweeg.
‘Wauw,’ zeg ik zacht.
Robbert wrijft met zijn hand over zijn gezicht alsof hij zelf ook weet dat hij te ver ging, maar hij trekt het niet terug.

Strak van de planning

‘Kijk eens naar jezelf, Mandy. Je staat continu strak van de spanning.’
‘O, flikker toch op.’
Een vrouw aan het tafeltje naast ons kijkt op.
Hij kijkt me een paar seconden aan en zegt dan, veel harder dan daarvoor:
‘Zie je nou?’ zegt hij hard. ‘Dit bedoel ik dus. Je vliegt meteen overal vol in.’
Au.
Die komt vol erin.
Ik pak mijn tas van de stoel naast me.
‘Serieus?’ zegt hij.
‘Ja serieus.’
‘Mandy, kom op.’
‘Nee. Jij mag best bezorgd zijn. Maar je gaat niet tegen me zitten praten alsof ik een of andere hysterische idioot ben die Lego-huisjes verkoopt.’
Hij zegt niets terug.
Dat maakt me alleen nog kwader.

Gunnen

‘En weet je wat nog het irritantste is?’ zeg ik terwijl ik opsta. ‘Dat ik echt dacht dat jij iemand was die het me zou gunnen.’
Dat raakt hem. Ik zie hoe hij zijn ogen dichtknijpt.
Maar ik ben te kwaad om daar iets mee te doen.
Ik trek mijn jas aan en loop weg terwijl hij mijn naam nog zegt, half boos, half machteloos.
Buiten slaat de frisse lucht meteen tegen mijn gezicht.
Mijn hart bonkt nog van de adrenaline terwijl ik richting huis loop.

Saskia

Wist je dat je Mandy’s vriendin Saskia nu ook wekelijks kunt volgen? Saskia (37) is bewust single, al hecht zij aan haar vaste ‘scharrels’. Als freelance retailcoach traint zij winkelteams en doorkruist daarvoor heel Nederland. De vrijgevochten Saskia vond in makelaar Mandy haar beste vriendin, bij wie ze altijd terecht kan – al kan het soms ook flink botsen. Saskia laveert door het leven en probeert daarin de beste keuzes te maken. Maar of ze daarin slaagt?

Volg haar avonturen elke dinsdag en vrijdag in de Vriendin Club!

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.

Mandy (33) werkt als makelaar in een middelgrote stad en is kersvers single. Na de eerste paar zware weken vol verdriet, klimt ze langzaam weer op.

Volg Mandy’s avonturen van maandag t/m vrijdag

Lees meer van Mandy

Makelaar Mandy: ‘Beschikbaar. Mijn maag maakt meteen een flinke sprong’

Makelaar Mandy weekoverzicht: een spannende stap en de perfecte naam

Makelaar Mandy: ‘Mijn vingers gaan vanzelf. Daar staat het. BAM’

Makelaar Mandy: ‘Ik ril en tril en voel woede door me heen trekken’

Makelaar Mandy: ‘Ik trek hem naar me toe, kus hem harder dan nodig’