Deze 9 vrouwen zijn gelukkig in hun eentje: ‘Ik hoef me niet meer af te vragen of iemand eerlijk is’

‘Als ik seks wil, pak ik gewoon de Satisfyer erbij’

Eva (43): “96 maanden ben ik nu single – acht jaar dus – en ik denk eigenlijk dat het zo blijft. Ik heb gewoon zulke slechte ervaringen met mannen gehad. Bindingsangst, ghosten, vreemdgaan… Ik heb het allemaal meegemaakt. Vroeger dacht ik na een slechte relatie: de volgende keer heb ik meer geluk. Maar het is steeds hetzelfde liedje: je leert iemand kennen, het is leuk en je denkt: misschien wordt dit wel wat. En dan begint het gedoe: Pietje trekt zich terug, Jantje reageert ineens heel anders en Henkie blijkt niet eerlijk te zijn. Op een gegeven moment was ik daar moe van.

Rust

Nu hoef ik ’s avonds niet meer steeds op mijn telefoon te kijken of mijn date al heeft geappt. Ik hoef niet te bedenken waarom hij ineens stil is. Die rust vind ik echt heerlijk. Natuurlijk kan ik morgen een leuke man tegenkomen. Maar dan denk ik toch: wil ik hiervoor weer helemaal opnieuw beginnen? Ik heb niet het gevoel dat ik iets mis. Als ik thuiskom, is mijn huis gewoon van mij. Ik doe wat ik wil en hoef met niemand te overleggen. En als ik seks wil, pak ik gewoon de Satisfyer erbij. Veel makkelijker en eerlijk gezegd ook beter in bed, haha.”

‘Misschien ben ik te zelfstandig geworden voor sommige mannen’

Carry (39): “Je mag mij gerust hyperonafhankelijk noemen. Ik heb een koopwoning, mijn eigen baan en mijn eigen kind. Sam is nu elf maanden en mijn leven is behoorlijk vol. Ik ben gewend geraakt aan zelf beslissen. Mijn laatste vriend, niet de vader van Sam, wilde juist veel voor mij bepalen. Hoe ik dingen moest aanpakken, wat volgens hem verstandig was… Hij kon behoorlijk mansplainen. Daar werd ik ontzettend ongelukkig van. Op een gegeven moment dacht ik: waarom heb ik hier eigenlijk behoefte aan? Ik heb mijn leven zelf opgebouwd. Waarom zou ik dat ineens uit handen geven omdat ik een relatie heb? Mijn moeder zegt weleens: ‘Maar je hebt toch een partner nodig?’ Dan vraag ik me af: waarvoor dan? Ik heb een eigen hypotheek, een huis, mijn werk, mijn dochter, een hoop vriendinnen en een fijne familie. Mijn leven is niet leeg.

Eigen keuzes

Tuurlijk zijn er momenten waarop ik denk: kon iemand dit maar even van me overnemen. Met een baby heb je soms van die dagen. Maar dat is iets anders dan een relatie willen. Ik vind het heerlijk mijn eigen keuzes te maken. Ik hoef met niemand te overleggen en mijn leven niet om een partner te bouwen. Misschien ben ik inmiddels gewoon te zelfstandig geworden voor sommige mannen. Dat zou ook zomaar kunnen.”

‘Ik hoef me niet meer af te vragen of iemand eerlijk is’

Floor (36): “Drie relaties heb ik gehad. En alle drie de mannen zijn vreemdgegaan. Dat is best veel als je pas 36 bent. De eerste keer was ik ziek en kapot van verdriet. We woonden samen, hadden een hond. Ik dacht dat ik hem kende. Maar meneer had er even een ander bijgenomen. Na een jaar rouwen en huilen heb ik mezelf bij elkaar geraapt en opnieuw iemand toegelaten. Je denkt toch: dit was één persoon, dit hoeft niet opnieuw te gebeuren. Maar bij de tweede gebeurde het weer. En daarna nog een keer.

Niet verbitterd

Ik ben niet verbitterd. Ik weet heus dat niet iedere man vreemdgaat. Alleen, daar koop ik niets voor. Mijn vertrouwen heeft een flinke knauw gekregen. Ik weet hoe het voelt om achteraf te denken: hoe heb ik dit niet gezien? Die pijn wil ik niet meer. Wat ik nu fijn vind, is dat ik nergens over hoef na te denken. Ik hoef me niet af te vragen of iemand eerlijk is of een vaag, vreemd verhaal te controleren. Ik kan mijn leven leiden zonder voortdurend op mijn hoede te zijn. En eigenlijk bevalt dat me heel goed. Ik spreek af met vriendinnen, ga mijn eigen gang en hoef met niemand rekening te houden. Als iemand nu zegt dat ik ‘de liefde een kans moet geven’, denk ik: ik heb het al drie kansen gegeven. Een vierde keer gekwetst worden hoeft van mij echt niet.”

Lees ook Kris (40) is dolgelukkig in haar eentje: ‘Niks rammelende eierstokken’

‘Na vijftien jaar weet ik dat deze vorm voor mij werkt’

Rosaly (42): “Al vijftien jaar heb ik een soort-van-relatie, maar geen traditionele. Mijn vriend Frank is getrouwd en heeft een open huwelijk. Hij woont met zijn vrouw en komt ongeveer één keer per week bij mij slapen. Voor mij werkt dat prima. Ik heb mijn eigen huis, mijn eigen ritme en mijn eigen leven. Als Frank hier is, hebben we het gezellig. Daarna gaat hij weer naar huis en ga ik verder met mijn eigen dingen. Dat vrijblijvende vind ik juist prettig. Mijn huis is een oase van rust. Geen snurkende man, geen rondslingerende sokken, geen discussies over wie de vaatwasser uitruimt.

Eén nacht per week

Vriendinnen vragen weleens: ‘Maar wil je dan niet meer?’ Nee. Na vijftien jaar weet ik inmiddels wel dat deze vorm voor mij werkt. Officieel ben ik single en ik zou natuurlijk met iemand anders kunnen daten. Maar daar heb ik weinig behoefte aan. Ik heb één nacht per week gezelligheid en zes nachten mijn eigen dekbed. Voor mij de perfecte balans.”

‘Als ik nu ’s ochtends wakker word, denk ik: wat wil ík vandaag?’

Tonny (50): “Mijn man had twaalf jaar Parkinson. Twaalf jaar lang stond ik dag en nacht voor hem klaar. Het huishouden ging ondertussen gewoon door en ik had natuurlijk ook mijn gezin. Onze dochters, Emma en Charlotte, zijn inmiddels volwassen en het huis uit. Ik was 24/7 echtgenote en moeder van. Ik heb het met liefde gedaan. Echt. Maar ik heb ook gemerkt hoeveel energie het kost om zo lang voor een ander te zorgen. Nu denk ik: ik heb mijn portie wel gehad. Ik wil niet opnieuw een relatie waarin ik automatisch verantwoordelijk word voor een ander.

Niet tegen de liefde

Als ik nu ’s ochtends wakker word, denk ik: wat wil ík vandaag? Dat is zo nieuw dat ik het soms nog moet oefenen. Ik kan mijn dag indelen zoals ik wil, ga weg als ik daar zin in heb en hoef nergens rekening mee te houden. Dat klinkt misschien heel simpel, maar ik geniet daar echt van. Ik ben niet tegen liefde. Ik heb er juist heel veel van gegeven. En ik hoef daar geen relatie meer voor te hebben. Mijn kinderen hebben hun eigen leven en ik heb eindelijk wat tijd voor mezelf. En als er straks kleinkinderen komen, mag ik daar natuurlijk weer lekker voor zorgen. Maar die breng ik daarna wel terug naar hun eigen moeder.”

‘Het wil maar niet tot mannen doordringen dat ik écht geen kinderwens heb’

Lianne (34): “Op datingsites vinkte ik altijd het vakje ‘ik wil geen kinderen’ aan. Maar gek genoeg trok dat juist mannen aan die dachten: ach, dat komt nog wel. Alsof mijn ‘nee’ een soort uitgestelde ‘ja’ was. Dan kreeg ik opmerkingen als: ‘Je bent nog jong.’ Of: ‘Als je de juiste man ontmoet…’ Leuk bedacht, maar ik weet zelf prima of ik kinderen wil. Ik werk als pedagogisch medewerker op een kinderdagverblijf en blijkbaar zien mannen daar meteen een oermoeder in. Omdat ik de hele dag met kinderen bezig ben, denken ze dat ik er thuis vast ook een paar wil. Nou, nee. Ik vind kids hartstikke leuk – anders zou ik niet met ze werken – maar het fijne is: deze gaan om zes uur naar huis. Dat vind ik een fantastisch systeem.

Geen zin meer in

Toch wil het maar niet doordringen dat ik écht geen kinderwens heb. Mijn laatste vriend hoopte twee jaar lang dat ik zou veranderen. Ik bleef zeggen dat kinderen voor mij een no-go waren, maar hij bleef denken dat het zou gaan kriebelen. Uiteindelijk maakte hij het uit. Daar heb ik dus geen zin meer in. Ik wil niet jarenlang met iemand samen zijn om vervolgens te moeten uitleggen dat ik nog steeds geen kinderen wil. Ik verander eerder rigoureus van kapsel, dan van kinderwens. Een man die zelf ook geen kinderen wil? Prima. Maar ik ga niet meer daten met iemand die denkt dat hij mij nog wel even op andere gedachten brengt. Ik ben geen wachtkamer voor andermans kinderwens en ik vind mijn eigen leven keileuk.”

Lees ook 4 redenen waarom je meer tijd alleen zou moeten doorbrengen

‘Mijn kind vraagt al zoveel van mij, ik heb geen ruimte voor een relatie’

Mariken (44): “Mijn dochter Natascha van negen is een zorgintensief kind. Mijn dagen zitten dus behoorlijk vol met zorgen, regelen en plannen. Ze heeft mij hard nodig, want mijn ex heeft het na de scheiding volledig laten afweten. Voor hem bestaat ze simpelweg niet meer. Daarom heb ik op dit moment geen behoefte aan een relatie. Niet omdat ik denk dat alle mannen slecht zijn. Ik heb simpelweg al genoeg aan mijn eigen leven.
Een relatie klinkt natuurlijk gezellig. Maar het betekent ook: tijd maken, overleggen en rekening houden met elkaar. Die ruimte heb ik niet. Ik kom soms niet eens aan mijn eigen was toe. Natascha staat op één en daarna wil ik nog wat overhouden voor mezelf.

Niet zielig of eenzaam

Ik voel me niet zielig of eenzaam. Integendeel. Ik heb het heel fijn met mijn dochter, mijn zus en een paar goede vriendinnen. De gedachte dat ik ook nog tijd moet steken in een relatie, me moet verdiepen in zijn hobby’s, zijn werk en alles wat hem bezighoudt, trekt me eerlijk gezegd niet aan. Thuis is er al genoeg om over na te denken. Dan vind ik het juist heerlijk dat ik ’s avonds mijn eigen plan kan trekken en niemand hoef te vertellen wat ik ga doen. Ik ben eigenlijk heel tevreden met hoe mijn leven nu is. Een relatie zou voor mij op dit moment vooral extra werk zijn. Daar zit ik niet op te wachten.”

‘Van datingapps krijg ik spontaan jeuk’

Selma (54): “Seks? O nee, ik moet er gewoon niet meer aan denken. En als ik daar geen zin meer in heb, wat moet ik dan nog met een vent? Ik heb in mijn huwelijk 25 jaar lang de plantjes water gegeven, bij wijze van spreken. Op een gegeven moment ben je daar ook wel klaar mee. Seks hoorde bij een relatie, vond ik vroeger. Niet dat het nou iedere dag feest moest zijn, maar het was er. Inmiddels denk ik: laat maar lekker zitten. Ik mis het niet. Mensen vinden dat soms een beetje gek. Alsof je op een bepaalde leeftijd verplicht nog een man, intimiteit en weet ik veel wat allemaal moet willen. Nou, het bevalt mij prima zonder.

Gezelligheid

Gezelligheid vind ik nog steeds hartstikke leuk. Met vriendinnen stappen, lekker ergens eten, beetje ouwehoeren, wijntje erbij. Daar heb ik geen man voor nodig. Als ik alleen al naar een datingapp kijk, krijg ik spontaan jeuk. Al die mannen met een vis in hun profielfoto… nee hoor, laat mij met rust. En wat ik vooral heerlijk vind: geen polonaise aan mijn lijf. Geen optutterij, geen eerste afspraakjes waarbij je na twintig minuten al denkt: hoe kom ik hier weg? Misschien verandert het ooit. Kan. Je weet het nooit. Maar ik ga er niet op zitten wachten. Ik ben 54. Ik heb genoeg meegemaakt om zelf te weten waar ik behoefte aan heb. En dat is op dit moment heel simpel: geen seks, geen vent en vooral geen lawaai. Ik vind het prima zo.”

‘Mijn overleden man is onvervangbaar’

Sjors (41): “Mijn man Benjamin is vijf jaar geleden overleden. En ik merk dat ik hem nog steeds met niemand kan vergelijken. Niemand kan aan hem tippen. Misschien is dat niet helemaal eerlijk tegenover andere mannen, maar zo voelt het nu eenmaal.

Niet meteen een nieuwe relatie

Ik heb veel verdriet gehad en soms mis ik Benjamin nog steeds verschrikkelijk. Maar ik heb ook geleerd dat verdergaan niet betekent dat je meteen een nieuwe relatie moet zoeken. Mensen bedoelen het goed. Ze zeggen: je bent nog jong, je hoeft toch niet alleen te blijven en je komt vast nog iemand tegen. Dan denk ik: ik kom genoeg mensen tegen – maar Benjamin was Benjamin.

Fijn leven

Het idee dat ik weer zou moeten daten, spreekt me totaal niet aan. En stel dat ik iemand ontmoet, dan ben ik waarschijnlijk toch aan het vergelijken. Hoe hij praat, hoe hij doet, hoe hij is. Dat lijkt me niet eerlijk tegenover hem, en eerlijk gezegd zit ik er zelf ook niet op te wachten. Ik heb een fijn leven met mijn vrienden, mijn herinneringen, mijn eigen huis, de dingen die ik graag doe. Benjamin was uniek. Ik hoef hem niet te vervangen om verder te kunnen met mijn leven.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.