Karen: ‘Ik hou mijn spaargeld geheim voor mijn partner’

Alles anders

Karen: “Toen onze dochter Nele vijftien maanden geleden werd geboren, dacht ik: vanaf nu is alles anders. Nu zijn we een gezin en dus laat mijn man Dean me nooit meer in de steek. Even dacht ik dat ik daarom ook mijn geheim aan Dean zou opbiechten en mijn geheime rekening op zou heffen. Als er ooit een moment was om helemaal eerlijk te zijn, was het nu wel. Maar ik durfde toch niet.  Ik besefte ook dat ik niet alleen voor mezelf verantwoordelijk was. Alles wat mij zou overkomen, zou ook invloed hebben op mijn dochter en daarom hield ik mijn mond.

Fanatieker sparen

Ik snap dat het dubbel klinkt. Dean en ik hebben een geregistreerd partnerschap en nu ook nog een kind, hoe veel verbinding wil ik nog meer hebben? Opheffen die ‘levensverzekering’. Maar ik ben het tegenovergestelde gaan doen: nog iets fanatieker sparen. Niet om straks weg te kunnen gaan en een eigen leven op te bouwen. Absoluut niets zelfs. Ik houd van Dean, hij is een supergoede vader en een lieve man en ik kan me oprecht geen fijner gezin wensen. Alleen zit er ergens in mijn hoofd een stem die altijd blijft zeuren. Sinds mijn vorige relatie vertrouw ik gewoon niet meer blind op het idee dat alles altijd goed blijft en wil ik altijd geld achter de hand houden voor ‘het geval dat’.”

Lege rekening

“Van huis uit ben ik geen spaarder. Vroeger bij ons thuis was er ook nooit veel. Mijn ouders werkten hard, maar als de wasmachine kapotging of de auto een dure reparatie nodig had, was er meteen stress. Er waren geen reservepotjes. Van het vakantiegeld gingen we op vakantie en als er al eens iets over was, kochten mijn ouders meteen iets voor mijn zus en mij. Kregen we nieuwe kleding of een fiets ofzo. Ik wist dus eigenlijk niet beter dan dat geld moest rollen.

Relatie met ex

In de relatie met mijn ex Ruud deden we dat ook, maar wel met een kleine buffer voor onvoorziene uitgaven. Of dat dacht ik tenminste. In de bijna acht jaar dat we samen waren, deden en verdeelden we alles gezamenlijk. Ons geld stond op één rekening, mijn salaris kwam binnen, zijn salaris kwam binnen en Ruud zette geld door naar een spaarrekening voor later. Ik keek eigenlijk nooit ergens naar. Mijn ex regelde veel dingen en ik vond dat wel makkelijk. Ruud was beter met cijfers dan ik en ik dacht dat het zo hoorde als je samen een toekomst opbouwde. Heel naïef, zo weet ik nu.

Lees ook Anouk: ‘Mijn vriend weet niets van mijn nachtelijke shopsessies’

Amper 800 euro

Toen mijn relatie uitging, kwam ik daar keihard achter. Ruud vertelde tot mijn grote schrik op een avond dat hij verliefd was op iemand anders en al een paar weken vreemdging. Dat deed al pijn genoeg, maar daarna begon de ellende pas echt. Ik kwam erachter dat er veel minder spaargeld was dan ik dacht. Ik schatte dat er een bedrag van zo’n 8000 euro op stond, maar er bleek amper 800 euro over te zijn. Er waren uitgaven waarvan ik niets wist, vakanties die grotendeels van onze buffer waren betaald en aankopen waarvan ik dacht dat ze gewoon van het salaris kwamen. Ik had nooit gevraagd hoe het precies zat en ineens voelde dat ontzettend stom.

Net genoeg

Achteraf denk ik dat mijn ex ruim heeft geleefd van het spaargeld. Ik vermoed dat hij zijn nieuwe liefde ruimschoots heeft getrakteerd op uitjes en cadeautjes, van ons, van mijn geld. Maar dat kan ik nooit hard maken. Dat maakt ook mijn schaamte niet minder groot. Toen we uit elkaar gingen en ik een huurflat kreeg, had ik amper geld om die aan te kleden. Ik sliep op een matras, rechtstreeks op de grond. Ik had een eettafel uit de weggeefhoek, een paar verhuisdozen met kleding en een zesdehands koelkast. Op mijn rekening stond nog net genoeg om een maand vooruit te kunnen.

Nooit meer afhankelijk

Ik heb toen echt gehuild omdat ik twijfelde of ik wel boodschappen kon doen én de huur kon betalen. Het was niet alleen het verdwenen geld dat pijn deed. Het was vooral de schaamte dat ik alles uit handen had gegeven. Ik voelde me dom, omdat ik jarenlang dacht dat liefde vanzelf betekende dat alles eerlijk verdeeld bleef. Ik heb mezelf beloofd: dit gebeurt me nooit meer. Niet omdat ik nooit meer wilde samenwonen of mannen niet meer vertrouwde. Maar omdat ik mezelf nooit meer helemaal afhankelijk wilde maken van iemand anders.”

Dean

“Financieel kwam het uiteindelijk gelukkig op zijn pootjes terecht. Ik ben het gesprek aangegaan met mijn werkgever, gevraagd of ik een schaal omhoog kon en meer uren mocht draaien. Zo had ik binnen een jaar een keurig aangekleed huis en nog wat reserve centen achter de hand. Vijf jaar geleden ontmoette ik Dean via vrienden. Dean is eigenlijk het tegenovergestelde van mijn ex. Rustig, betrouwbaar en zorgzaam. Hij heeft me nog nooit redenen gegeven om aan hem te twijfelen. Dat maakt het zo lastig, want als iemand dit geheim niet verdient, is hij het wel.

Geheim spaarvarken

Toen we gingen samenwonen openden we twee gezamenlijke rekeningen, naast onze privé betaalrekeningen. Op de ‘huishoudpot’ storten we allebei iedere maand geld voor de hypotheek, boodschappen, verzekeringen en alle vaste lasten. In de ‘spaarpot’ stortten we allebei geld voor leuke dingen en de toekomst. Maar zonder dat Dean het wist, opende ik achter zijn rug nóg een spaarrekening. Alleen op mijn naam. Naar mijn eigen ‘spaarvarkentje’ maakte ik iedere maand een vast bedrag over, maar dat vertelde ik niet aan Dean.

Lees ook Ellen: ‘Ik spaar stiekem voor mijn scheiding’

Vast ritueel

De eerste keer vond ik loeispannend en vergeet ik nooit. Dean lag nietsvermoedend naast me op de bank te slapen. Mijn hart bonkte toen ik op bevestigen drukte en ik had echt het gevoel alsof ik iets deed wat niet mocht. Die eerste honderd euro voelde als een vermogen. Natuurlijk gebeurde er niets. De maand daarna deed ik het weer en daarna nog een keer. Inmiddels is het gewoon een vast ritueel geworden en staat er een aardig hoog bedrag. Op de dag dat mijn salaris binnenkomt, betaal ik eerst onze gezamenlijke lasten. Daarna kijk ik wat ik overhoud. Soms maak ik honderd euro over, soms honderdvijftig. Als ik vakantiegeld krijg of een werkbonus, verdwijnt een groot deel daarvan naar die rekening. Dat geld mis ik eigenlijk nooit. En ik laat de bonnenboekjes van de supermarkt ook aan mezelf uitbetalen.”

Big Spender

“Ik ben geen big spender. Ik geef niet veel uit aan mezelf. Dat deed ik vroeger trouwens ook al niet. Ik ben niet iemand die iedere maand nieuwe kleren koopt of graag dure spullen heeft. Als ik schoenen nodig heb, wacht ik tot ze afgeprijsd zijn. Ik vergelijk prijzen voordat ik iets koop en het geld dat ik verdien als ik babyspullen van Nele op Vinted verkoop, zet ik dat meestal ook apart. Dean noemt me weleens lachend een hamster of Corrie Coupon. Hij zegt dat ik overal een aanbieding van weet te maken en dat ik nog liever een uur zoek naar korting dan dat ik iets meteen koop. Hij bedoelt dat lief, maar hij heeft geen idee dat al die kleine beetjes uiteindelijk op dezelfde plek terechtkomen: namelijk op mijn eigen rekening. Soms koop ik bijvoorbeeld een winterjas die flink is afgeprijsd. Als Dean vraagt wat hij gekost heeft, rond ik het bedrag een beetje af naar boven, zodat die paar tientjes verschil weer naar mijn spaarvarkentje kunnen worden overgemaakt.

Geen plan

Als ik het zelf zo vertel, klinkt het bijna alsof ik een heel plan heb bedacht. Zo voelt het helemaal niet. Ik ben geen oplichter en ik probeer Dean ook nergens tekort te doen. Hij geeft bijvoorbeeld best veel uit aan zijn auto. Mooie spoilers, dure benzine die goed is voor de motor en hij gaat elke week naar de wasstraat. Ik geef niks om auto’s, ik zou liever dat geld sparen. Soms voel ik me schuldig dat ik dit geheim achterhoud voor mijn grote liefde. Een week later denk ik weer: nee, dit is juist verstandig. Dan praat ik het voor mezelf goed. Iedereen mag toch iets voor zichzelf hebben? Dit is mijn ‘levensverzekering’ en daarmee benadeel ik niemand.” 

Schuldgevoel

“Mijn schuldgevoel komt nooit als ik geld overmaak. Dat voelt inmiddels bijna automatisch. Het komt op hele andere momenten ineens omhoog. Laatst was onze dochter flink ziek. Nele had hoge koorts en wilde alleen maar bij ons op schoot. We hebben die hele nacht om de beurt met haar op de bank gezeten. De volgende ochtend knuffelde Dean me en zei dat we echt een goed team waren. Dat was heel fijn, maar op dat soort momenten krijg ik een steek van binnen. Dan denk ik: als jij wist van die rekening, zou je dan nog steeds zeggen dat we zo’n goed team zijn?

Bijna verteld

Begin dit jaar heb ik het zelfs bijna per ongeluk verteld. We zaten samen achter de laptop om de belastingaangifte te doen. Dean vroeg heel gewoon of ik nog ergens een rekening had die ingevuld moest worden. Mijn hart sloeg over en ik begon te trillen. Voor mijn gevoel duurde het veel te lang voordat ik antwoord gaf. Ik zei nee en dat ene woord bleef de hele avond in mijn hoofd hangen. Ik heb die nacht bijna niet geslapen, alsof ik nu ontmaskerd zou worden als leugenaar. Maar de volgende ochtend ging alles gewoon weer door. Ontbijt maken, Nele aankleden en naar de opvang brengen. Toen ik haar aan de leidsters gaf, dacht ik weer: juist voor jou wil ik dit.

Behoefte aan zekerheid

Het klinkt als een slap excuus, maar sinds ik moeder ben, is mijn behoefte aan zekerheid alleen maar groter geworden. Ik wil nóóit meemaken dat ik Nele moet vertellen dat mama geen geld heeft, dat we misschien moeten verhuizen of dat ons zorgen maken over de boodschappen. Ik vertrouw Dean echt. Daar zit het probleem niet. Ik heb helaas geleerd dat ook dingen waarvan je denkt dat ze jou niet overkomen, toch kunnen gebeuren. De ene dag denk je dat je samen oud wordt en een paar maanden later lig je alleen op een matras in een leeg appartement, terwijl je niet eens zeker weet of je de maand financieel doorkomt.”

Slot op de deur

“Mijn bankapp zit verstopt in het mapje ‘iets’ op mijn telefoon. Ik kijk er bijna dagelijks naar. Even het bedrag checken en dan sluit ik de app weer. Soms vraag ik me af hoe lang ik dit nog verborgen kan houden. Want hoe langer ik spaar, hoe groter het geheim wordt. Als er straks tienduizend of twintigduizend euro op staat, vertel ik het dan alsnog? Of wordt het juist steeds moeilijker? Ik hoop oprecht dat ik oud word met Dean. Dat we later samen opa en oma worden en lachend terugkijken op deze jaren, waarin onze dochter overal op klom en het huis altijd vol speelgoed lag.

Verrassing

Misschien vertel ik het ooit nog. Misschien ook niet. Dat weet ik eerlijk gezegd zelf nog niet. Het liefst heb ik die spaarrekening nooit nodig. Sterker nog, ik zou het het mooiste vinden als dat geld daar over dertig jaar nog steeds staat en ik dat als verrassing kan meegeven als extraatje aan onze dochter of eventuele andere kinderen. Ik hoop dat mijn angst dan uiteindelijk nergens voor nodig is geweest.”

Om privacyredenen zijn alle namen veranderd, De echte namen zijn bekend bij de redactie.​​​​​​

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.