7x zij deden dít in een opwelling: ‘Ik volgde hem naar zijn auto en stapte in’

‘Een leuk armbandje had ook gekund

Sanne (38): “Na jaren vol verwijten, ruzies en manipulatie verbrak ik het contact met mijn moeder. Het was de moeilijkste beslissing van mijn leven, maar ook de beste. Ik voelde me voor het eerst vrij en onoverwinnelijk, níémand kon mij meer iets maken. Een week later liep ik langs een tattooshop en dacht: ik moet dit gevoel vastleggen. Niet morgen, niet na lang nadenken, maar gewoon nu.

Subtiel en krachtig

Ik liet op mijn onderarm een vogel zetten met daaronder de tekst: my life, my rules. In mijn hoofd was dat heel subtiel en krachtig. In werkelijkheid lijkt die vogel op een misvormde meeuw en staat de tekst er veel te dik bij. Alsof ik in een dronken bui een sticker van AliExpress heb laten vereeuwigen.

Geen spijt

Ik heb geen spijt van mijn beslissing en ook niet van de betekenis van mijn tattoo. Elke keer als ik hem zie, voel ik: ik mag mijn eigen keuzes maken, ik ben niemand iets verplicht. Maar had ik mezelf daaraan misschien kunnen herinneren met een mooi armbandje? Absoluut.”

‘Hij viel op lang haar, dus ging ik voor stekeltjes’

Maaike (31): “O, wat had ze prachtig haar. Dat was ongeveer wat er bleef hangen toen ik had ontdekt dat mijn vriend met wie ik twee jaar samen was verliefd was geworden op een collega met lang, blond en kennelijk fantástisch haar, want de appjes die ik onder ogen kreeg logen er niet om. Zelf had ik prima haar, maar geen modellencoupe: schouderlang, lichtbruin, niets bijzonders.

Kapper

Woedend en verdrietig confronteerde ik mijn vriend, wat leidde tot het einde van onze relatie en het begin van die van hem en de collega. Kort daarna zat ik bij de kapper. Ik weet nog steeds niet wat me bezielde, maar toen hij vroeg ‘wat wil je’, antwoordde ik: korte, blonde stekeltjes. Het slaat echt helemaal nergens op: het is lelijk, mijn vriend interesseert het niets en ik kreeg onze relatie er ook niet mee terug. En toch vond ik het op dat moment een heel goed idee, ook al vroeg de kapper drie keer of ik het zeker wist. Ja, antwoordde ik, heel zeker.

Verschrikkelijk

Dus ging de schaar erin, en de peroxide en het eindresultaat was verschrikkelijk, maar ik voelde me lekker tegendraads en rebels en mij-maken-ze-niets. De eerste dag bleef dat gevoel, de tweede dag voelde ik al wat blikken op me gericht en de derde dag werd ik wakker met een bonkend hart. Wat had ik gedáán?

Petjes

Het duurde eeuwen voor het was aangegroeid. Ik droeg petjes en huilde van geluk toen ik in elk geval weer een staartje in kon. Toch was het niet alleen maar ellende. Het korte paste niet bij me, de kleur ook niet, maar het gevoel wel. Ze maken me niets, zo voel ik me nog steeds. Alleen zou ik die les de volgende keer liever leren zonder coupe-soldaat.”

Lees ook 10 lezeressen vertellen: ‘Dít compliment vergeet ik nooit meer’

‘Nooit bij vreemde mannen in de auto stappen, leerde mijn moeder me’

Nadia (41): “Ik ben het tegenovergestelde van impulsief. Ik lees reviews voor ik een broodrooster koop, zal nooit bij een nieuw tentje eten bestellen voor ik grondig onderzoek heb gedaan. En toch raakte ik op een vrijdagavond, na een avondje uit met vriendinnen, bij de fietsenstalling van het café aan de praat met een man die ik niet kende. Ik kreeg mijn slot niet open, hij het zijne ook niet. We stonden te stuntelen en te lachen en toen zei hij: drink koffie met me, daarna kan ik wel rijden en breng ik je thuis. Slecht verhaal ja, maar ik ging ervoor.

Opwelling

En zo zaten we met allemaal dronken mensen om ons heen op vrijdagavond om half twaalf aan de koffie in een café. Daarna had ik natuurlijk kunnen denken aan wat mijn moeder me leerde: nooit bij vreemde mannen in de auto stappen. Maar dat deed ik niet, ik volgde hem naar zijn auto en stapte in. Dat had heel verkeerd kunnen aflopen, maar het was mijn beste opwelling ooit.

Gek geworden

Bij het afscheid zoenden we. De volgende ochtend, toen ik keurig in mijn eigen bed wakker werd, dacht ik: ik ben gek geworden. Maar ook: wanneer zie ik hem weer? Dat is nu acht jaar geleden. Soms denk ik: als ik die avond verstandig was geweest, was ik de liefde van mijn leven misgelopen. Dat is een les die me bijblijft.” 

‘In een opwelling zei ik: ze moet Barbra heten’

Marieke (35): “Mijn zwangerschap was verschrikkelijk. Ik was misselijk van de eerste seconde tot de laatste week, lag veel in bed en voelde me somberder dan ik me ooit had gevoeld. Het enige wat me troostte, was de muziek van Barbra Streisand. Die vond ik eerder ook wel mooi, maar nu waren haar liedjes en haar persoonlijkheid echt mijn lifeline. Ik keek interviews, luisterde honderd keer hetzelfde nummer en huilde bij Tell Him en The Way We Were. Ook ploos ik haar Instagram uit om al haar lieve berichten te lezen. Deze vrouw is zó geweldig, echt een licht in moeilijke tijden.

Naam

Ondertussen moesten we natuurlijk nog een naam voor onze dochter bedenken. Mijn man en ik hadden een lijstje met namen als Julia, Zoë en Elise. Gewoon mooie, zachte namen. We neigden naar Elise, maar besloten de knoop na de geboorte door te hakken. En toen werd onze dochter geboren en hield ik haar vast en voelde ik in alles: ze moet Barbra heten, naar mijn reddingsboei en grote voorbeeld. Mijn man reageerde verrast, maar ik was zo emotioneel en stellig dat hij meeging.

Spijt

Dus ja, nu heet ze Barbara, wel met een a ertussen. En is ze drie. En ben ik niet meer zo emotioneel als tijdens de zwangerschap en de eerste weken. En heb ik spijt als haren op mijn hoofd, want Barbra Streisand vind ik nog steeds geweldig, maar de naam Barbara niet. Ik vind het een oude-vrouwen-naam en had haar veel liever Elise willen noemen. We noemen haar inmiddels thuis Babs, dat past beter. Hopelijk vindt ze haar naam later zelf wel mooi. Ik zal haar in elk geval uitleggen dat ze een geweldige naamgenoot heeft.”

Lees ook 15 lezeressen: ‘Als ik één ding kon veranderen, dan…’

‘Ik hoorde dat ik het zei en was zelf ook verbaasd’

Kim (33): “Bij ons thuis was geen ruimte voor emoties. Mijn vader deed er niet aan, mijn moeder onderdrukte alles – op zowel hard lachen als hard huilen leek de doodstraf te staan. Een uitbarsting van woede werd afgestraft, heel enthousiast zijn kon rekenen op een reactie als ‘doe even normaal’. Als kind leer je dan al snel: ik moet mezelf in de hand houden, niets uiten, alles voor mezelf houden.
Het kostte me heel wat therapie om daar vanaf te komen, maar uiteindelijk lukte het om mijn emoties te voelen, toe te laten en er ook uiting aan te geven. Een hele overwinning op mezelf.

Ontwikkeling

Ik ontwikkelde me niet alleen op persoonlijk vlak maar ook professioneel en kreeg een leuke marketingbaan bij een organisatie waar ik al jarenlang verlangend naar keek: als ik dáár toch eens kon werken… Toen het was gelukt, was ik de koning te rijk. Maar ik merkte al snel dat er met de sfeer iets mis was. Alsof ik weer tien was en bij mijn ouders woonde. Alles was zakelijk en wie emoties toonde, werd gezien als zwak.

Accepteren

Inclusief ikzelf. Ik had al gemerkt dat als je ergens blij van werd, je dat moest onderdrukken. Dingen die ik niet fijn vond, moest ik maar accepteren. In eerste instantie ging ik erin mee, want ik moest toch blij zijn met deze baan? Maar langzaamaan ging het me steeds meer tegenstaan. En toen ik in een vergadering uitsprak dat ik me niet prettig voelde bij een bepaalde beslissing, keek mijn manager me aan en zei: ‘Misschien moet jij eens wat minder gevoelig reageren, Kim, dat is niet professioneel.’
‘Misschien,’ reageerde ik, ‘wordt het tijd dat ik mijn baan opzeg. Want emoties zijn in mijn ogen altijd professioneel.’

Opwelling

Het was écht een opwelling. Ik hoorde dat ik het zei en was eerlijk gezegd zelf ook verbaasd. Maar de woorden kwamen zó uit mijn tenen en ik voelde me alles: dit klopt. Dit mag ik doen, ik hoef zoiets kleinerends niet meer te accepteren. Dezelfde middag zat ik bij HR, waar ze me nog een kans wilden geven om het beter te doen. Ik heb hardop gelachen. Ík kreeg nog een kans van hún? Ik dacht het niet. Ik heb me laten ontslaan en werk nu op een klein, gezellig kantoor waar de hele dag wordt gelachen, en ook vaak genoeg wordt gehuild. Heerlijk, zoals het hoort.”

‘Ik wilde niet meer verstandig zijn en boekte het geld meteen over’

Ellen (46): “Ik zat helemaal vast, voor mijn gevoel. Werk, kinderen, boodschappen, slapen, weer werken – ik voelde me een hamster die in zo’n rad loopt. Ik wilde eruit, iets dóén met mijn leven, iets toevoegen, mijn hart volgen – en zo had ik nog wat clichés die voor mij heel erg waar voelden.
En toen zag ik op Instagram een vrouw praten over ‘je onttrekken aan je oude patronen’ en ‘je ziel opnieuw activeren’. Normaal zou ik daar hard om lachen, maar op dat moment dacht ik: dit is een teken. Ik moet hier iets mee. Dít gaat me de juiste richting geven.

Drieduizend euro

Achteraf denk ik: was ik psychotisch dat ik hierin geloofde? Maar ja, in een opwelling schreef ik me in voor haar jaarplan à, schrik niet, drieduizend euro. Twaalf modules, meditaties, opdrachten, online feedback en een besloten groep. Mijn man zei nog: ‘Denk er nu even een nachtje over na.’ Maar dat wilde ik dus juist niet. Dan zou ik weer verstándig worden, terwijl ik vond dat ik mijn gevoel moest volgen. Dus boekte ik het geld meteen over.

Vage taal

Na drie lessen wist ik al: dit is niets voor mij. Of eigenlijk al na één les. Alleen maar vage taal, veel beloftes maar weinig concrete inhoud. De cursusleidster bleek haar ervaring en opleidingen te hebben overdreven, en was gespecialiseerd in met veel woorden niets zeggen. Ik baalde als een stekker en zei dat ik er meer van had verwacht, maar ja, jammer dan, vond zij. Ik was dit aangegaan en moest doorzetten. Ze maakte er een vaag verhaal omheen dat dit mijn les was die ik moest aangrijpen, gegeven door het universum. Yeah right. Mijn enige les is dat ik niet zo goedgelovig moet zijn. En blij met wat ik al had, want heel eerlijk: zo slecht was dat allemaal niet.”

‘Ik viel voor zijn ogen’

Carlijn (59): “Ik zag hem op Facebook, op de pagina van een of andere stichting die Roemeense straathonden wil redden. Gevalletje liefdewerk oud papier, de stichting was klein en had geen keurmerken maar ze hielden wel veel van honden, dat kon je zien. En ze zochten een huisje voor kleine Rumi, een bastaardpupje van een paar weken oud, gevonden op straat.

Bruine puppy-ogen

Er waren veel redenen voor mij om door te scrollen. Nu de kinderen het huis uit waren, wilden mijn man en ik meer reizen, bijvoorbeeld. We hadden geen ervaring met honden, laat staan met mishandelde straathondjes. We woonden op een appartement en o ja, mijn man houdt niet van honden. Maar het was al gebeurd, ik viel voor die grote bruine puppy-ogen.

Bizarre klik

Rumi zou een week later in Nederland zijn en ik haalde mijn man over om ‘alleen even te gaan kijken’. Hij zag niet in waarom, maar goed, hij ging wel mee. Dan is ze snel genezen, dacht hij natuurlijk. Alleen Rumi en ik hadden meteen zo’n bizarre klik. Ik kijk naar hem en wist: jij hoort bij mij. ‘We doen het’, zei ik dan ook tegen de vrouw van het gastgezin. Mijn man keek me verbijsterd aan.

Rumi

Toegegeven, ik dacht niet altijd: wat een geweldig idee. Bijvoorbeeld toen mijn man drie dagen niet tegen me praatte of toen de pup een ongeleid projectiel bleek dat de gordijn kapot knaagde. Maar die details daargelaten heb ik nooit een seconde spijt gehad van mijn onbezonnen beslissing. Want Rumi en ik, wij horen echt bij elkaar.”

Om privacyredenen zijn de namen in dit artikel gefingeerd.

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.