6 lezeressen over hún meest bizarre vondsten: ‘Vijftigduizend euro in een plastic tas in een verborgen ruimte’
Van een horrorkabinet in je nachtkastje tot een halve ton zwart geld van een overleden oudoom: niet alleen de Nederlandse Douane doet bizarre vondsten, het kan iedereen overkomen. Lezeressen vertellen over hún schokkende ontdekkingen.
‘Vijftigduizend euro in een plastic tas in een verborgen ruimte. Het leek wel een film!’
Annette (37): “Mijn Duitse herder Azran en ik deden al jaren aan detectietraining. Dat is dezelfde training die honden bij de politie of op Schiphol volgen om verboden middelen op te sporen, maar wij deden het voor de lol. Tot mijn oudoom overleed. Een zonderlinge man, met wie niemand in de familie echt contact had, maar één ding wisten we wel: dat hij in zijn huis een flinke hoeveelheid zwart geld verborgen hield. Na zijn overlijden ruimden mijn oom en tantes zijn huis uit, maar het geld waarover hij ooit zo gewichtig had verteld, konden ze nergens vinden.
Spannend verhaal
Mijn hondentrainer vond het wel een spannend verhaal en stelde voor om Azran te trainen op geld. Binnen vier weken was het gepiept. De inboedel van mijn oom was inmiddels grotendeels opgeslagen, dus of Azran aan de slag moest in het lege huis of in de opslagruimte, wisten we niet. En hoe goed mijn hond écht was in speuren, was ook maar de vraag. Bovendien wisten we helemaal niet zeker of het geld wel echt bestond. Misschien was het gewoon een sterk verhaal.
Bingo
Binnen een halfuur na aankomst in het huis bleek het bingo: Azran ging vastberaden zitten bij de meterkast. We begrepen er niets van, want die was leeg. Grappend klopte mijn oom tegen de wanden, zo cliché kon het toch niet zijn? Dat achter een deel van de achterwand een holle ruimte klonk, maakte ons er alleen maar lacheriger op. Na één klap van de hamer troffen we achter het versplinterde hardboard een plastic tas aan. De inhoud: een dikke vijftigduizend euro. Het leek wel een film. We besloten het eerlijk te verdelen onder de acht nabestaanden. Toch een riante vakantie per persoon. En Azran? Die is inmiddels met pensioen, maar kreeg die dag de grootste kluif die hij ooit gezien had.”
‘Mijn lichaam reageerde sneller dan mijn hoofd en bijna moest ik overgeven’
Chiara (48): “Een jaar of wat geleden kreeg ik een relatie met een man die tijdelijk bij me introk. We kenden elkaar nog van school. Hij zocht woonruimte, ik was single en had een paar kamers over in mijn veel te dure huis. Dat we er ook nog een relatie van maakten, bleek achteraf geen briljant plan. We verschilden ongeveer in alles. Vlak voordat hij op mijn vriendelijke doch dringende verzoek definitief vertrok, trok ik op een ochtend het laatje van zijn nachtkastje open. Geen idee meer waarom, waarschijnlijk zocht ik een oplader of wilde ik er iets in leggen. Mijn lichaam reageerde sneller dan mijn hoofd. Helemaal voorin lag een gigantische berg afgeknipte teen- en vingernagels, zeker goed voor een jaar aan knipbeurten. En alsof dat nog niet erg genoeg was, lag ernaast een doorzichtig boterhamzakje met de tanden die hij eerder dat jaar had laten trekken voor een gebitsprothese. Ik dacht serieus dat ik moest overgeven.
Superranzig horrorkabinet
Kokhalzend maakte ik er een foto van en appte die naar hem, met de tekst: Wat is dit voor een superranzig horrorkabinet? Waarop hij droogjes antwoordde: O ja, dat moest ik nog opruimen. Om er, toen hij later die dag thuiskwam, de schaamteloze uitleg aan toe te voegen dat hij zijn nagels altijd op de rand van het bed knipte en ze vanuit zijn nachtkastje later in één keer kon opruimen. Voor de goede orde: de badkamer, mét prullenbak, lag op drie stappen lopen van de slaapkamer. ‘Wanneer dan?’ vroeg ik dus. ‘Na de honderdste knipbeurt?’ ‘Als ik ga schoonmaken’, zei hij, zonder een spier te vertrekken. Interessant, want in al die tijd dat hij bij me had gewoond, had ik hem nog nooit met een stofzuiger of schoonmaakdoekje gezien. Uiteraard moest hij het zelf opruimen. Daarna gaf ik het nachtkastje een stevige desinfectiebeurt. Net als mijn liefdesleven.”
‘We hielden met alles rekening, behalve met een verborgen schat’
Mirre (33): “Dat het huis dat mijn vriend en ik vijf jaar geleden kochten een flinke opknapper was, wisten we. Maar we vielen als een blok voor de authentieke sfeer en bovendien is een huis vlak bij het centrum van Utrecht tegenwoordig nauwelijks nog te betalen. Dus verzamelden we een klusteam om ons heen en stroopten we een half jaar lang onze mouwen op. We hielden rekening met tegenslagen. Met stof, puin, kosten en frustratie. Met van alles, behalve een verborgen schat. Toch was dat precies wat we aantroffen, toen mijn vriend de kanariegele kunststofschrootjes achter het gammele keukenblok lostrok en zich een complete wand met puntgave, antieke witjes aan ons openbaarde. We konden het bijna niet geloven. De tegeltjes waren prachtig bewaard gebleven en sommige zijn tegenwoordig wel 150 euro per stuk waard. Wie plakt daar in hemelsnaam plastic schrootjes overheen? Vanaf dat moment veranderde het slopen in precisiewerk. Elke beweging moest voorzichtig, want één verkeerde tik met de hamer en zo’n eeuwenoud tegeltje zou voorgoed verloren zijn. Uiteindelijk kwam de hele wand onbeschadigd tevoorschijn. Het voelde alsof we een stukje geschiedenis hadden opgegraven.
Niet rijk geworden
Rijk zijn we er niet van geworden. Sterker nog: omdat de witjes zo mooi waren, besloten we de keuken opnieuw te ontwerpen, zodat de tegelwand de blikvanger kon worden. Dat was een stuk duurder dan de standaardkeuken die we eigenlijk wilden kopen. De rest van de verbouwing durfden we amper nog een latje van de muur te trekken, doodsbang dat we op nog iets waardevols zouden stuiten en het onverhoopt zouden beschadigen. Dat was helaas niet het geval, maar de gezelligheid van ons gerestaureerde huis is onbetaalbaar.”
‘Toen ik de badkamerdeur opende, wist ik niet wat ik zag’
Zelda (49): “Na mijn eindexamen werkte ik een tijdje in de thuiszorg om geld te sparen voor een lange reis, voordat ik zou gaan studeren. Ik kwam terecht in de Haagse Schilderswijk, waar ik bij mensen thuis schoonmaakte en hielp in het huishouden. Op een dag werd ik naar de flat van een oudere man gestuurd, met de opdracht zijn badkamer een poetsbeurt te geven. Zodra ik de portiektrap naar zijn appartement opliep, rook ik al een indringende lucht. In de gang van zijn woning was die nóg sterker, maar ik dacht dat hij gewoon zijn afval niet had buitengezet. Tot ik de badkamerdeur opende.
Frisdrankflessen met urine
De hele ruimte, inclusief zijn douchehoek, stond vol met tientallen frisdrankflessen, gevuld met urine. Daarnaast zag ik potjes, emmers en bakjes waarin de man zijn ontlasting bewaarde. Ik wist niet wat ik zag. Op kantoor, waar ik direct naartoe belde, namen ze mijn verhaal gelukkig serieus. Ze stuurden me naar huis en beloofden een verpleegkundige en een hulpverlener in te schakelen. Later begreep ik dat dit gedrag waarschijnlijk het gevolg was van een psychiatrische aandoening. Het was de eerste keer dat ik besefte dat niet alle rommel met een sopje is weg te poetsen.”
‘Dit erfstuk was geen prul, maar een massief gouden zakhorloge uit de jaren vijftig’
Maarten (40): “Toen ik zestien werd, gaf mijn moeder me het oude zakhorloge van mijn opa, vooral vanwege de sentimentele waarde. Het was een prul, verzekerde ze me. Hooguit verguld en zelfs dat betwijfelde ze. Ook het uurwerk deed het niet meer. Ik vond het lief dat ze het aan me gaf, maar kon de waarde ervan nog niet goed inschatten. En zo belandde het in een pennenbak tussen punaises en paperclips. Het verhuisde meerdere keren met me mee, maar ik keek er nooit meer naar om.
Tienduizend euro
Tot ik twintig jaar later ging scheiden en bij het inpakken van de verhuisdozen diezelfde pennenbak met het zakhorloge weer tegenkwam. Ik besloot het na te trekken met behulp van AI, liet het goud testen bij een goudwisselkantoor en kwam tot de bizarre conclusie dat het helemaal geen prul was, maar een massief gouden zakhorloge uit de jaren vijftig. De waarde moest richting de tienduizend euro bedragen. Geen haar op mijn hoofd die overweegt een erfstuk als dit te verkopen, daarvoor is de emotionele waarde te groot. Maar in die pennenbak ligt het niet meer. Het is veilig verhuisd naar de kluis in mijn kantoor.”
‘Wat ik achter in dat oude kastje vond, veranderde mijn leven’
Anne-Fleur (29): “Mijn moeder maakte er nooit een geheim van dat mijn oudere broer en ik niet uit liefde waren verwekt. Onze vader en zij hadden een paar jaar een stormachtige relatie, en voordat ik goed en wel zes maanden oud was, verdween hij uit ons leven. We geloofden de verhalen van onze moeder. Over de criminele trekjes van onze vader, zijn losse handen en voortdurende ontrouw. Mijn broer en ik hoorden nooit meer iets van hem, dus wat ze vertelde, moest wel waar zijn. En eerlijk gezegd: ik miste hem ook niet. Ik had hem immers nooit echt gehad.
Oud kastje
Toen ik op kamers ging, gaf mijn moeder me een oud kastje dat ooit van haar en mijn vader was geweest. Ze had het nooit mooi gevonden en wist dat ik er dol op was. Terwijl ik het schoonmaakte en de lades inruimde, ontdekte ik helemaal achterin een oude portefeuille. Er zat geen cent in, maar wat ik wél vond, veranderde mijn leven. De portefeuille zat vol met verjaardagskaarten, kerstkaarten en briefjes die mijn vader door de jaren heen aan mijn broer en mij had gestuurd. Mijn moeder had ze nooit aan ons gegeven.
Te laat
Diezelfde avond nog lazen mijn broer en ik alles samen huilend door. We besloten onze vader alsnog te gaan zoeken, maar we waren te laat: hij was jaren geleden overleden. Toen we mijn moeder confronteerden met onze vondst, ontkende ze niets. Ze zei dat ze ons had willen beschermen tegen de man die haar zo veel pijn had gedaan en dat ze spijt had van haar beslissing. Ik geloof dat ze dat meende. Het is nu tien jaar geleden, en ik weet niet of ik het haar ooit kan vergeven. Want ook al weet ik nu dat hij wél een band met ons wilde, de tijd die we nooit kregen, kunnen we nooit meer terugdraaien.”
Tekst: Jorinde Benner
Om privacyredenen zijn sommige namen veranderd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES OOK
Uit andere media
Meer van Redactie
