Nisa: ‘Ik zeg het eerlijk: ik wil alleen maar een rijke man’

Rijke man

Nisa: “Op Instagram zag ik een reel voorbijkomen. Een oudere dame zegt tegen haar vriendin: ‘Every man will make you unhappy, but it is better to be unhappy in a private jet.’ Twee van mijn vriendinnen stuurden de reel naar me door en ik heb er hard om gelachen. Ik geloof helemaal niet dat elke man je ongelukkig maakt. Maar ik geloof wél dat een rijke man nét wat meer geluk kan brengen.

Geen match

Zolang ik me kan herinneren, had ik in mijn volwassen leven geen match tussen mijn wensen en het inkomen dat ik tot mijn beschikking had. En eigenlijk was het als kind ook al zo, maar dan heb je het niet echt door. Ik heb mijn jeugd niet als armoedig ervaren, maar eigenlijk was het wel zo. Mijn moeder was huisvrouw, mijn vader stratenmaker. Geld was er alleen voor de basisbehoeften. Daar hoorden nieuwe kleren, een gave fiets, meedoen met rages, grote Barbiehuizen en verre vakanties niet bij.

Respect voor mijn ouders

Ik klaag daar niet over en ik heb oneindig veel respect en bewondering voor mijn ouders, die zo creatief waren met geld dat mijn zus en ik nooit echt iets tekortkwamen. Lang voordat Vinted bestond, wist mijn moeder bij kringloopwinkels en op markten tweedehandspareltjes te vinden waardoor mijn zus en ik er altijd netjes uitzagen. We gingen niet naar pretparken en zwembaden, maar mijn vader bouwde op zomerdagen wel een soort waterpark in onze kleine tuin. En natuurlijk leer je als kind juist hierdoor dat geluk en geld twee totaal verschillende dingen zijn.

Gebrek aan geld

Maar als ik terugkijk, kan ik ook zo de momenten terughalen waarop ik mijn ouders heb zien tobben. Mijn moeder die wekenlang de was met de hand deed omdat een nieuwe wasmachine er even niet af kon. Het feit dat ze mijn hele jeugd lang vier paar schoenen heeft versleten. Dat doet iets met je als kind. Ik leerde dat geld niet gelukkig maakt, maar gebrek aan geld – en de zorgen die daarmee samenhangen – wél iets doen met je geluksgevoel. Die les heb ik altijd onthouden.”

Zo makkelijk

“Op de verlanglijstjes die ik als kind maakte, stond vaak iets als een paard, een kasteel en een gouden ketting. Kreeg ik uiteraard nooit. Toen ik ouder werd, kreeg ik een vriendinnetje dat juist uit een rijk gezin kwam. Daar zag ik hoe makkelijk zij van alles kreeg. En nee, ik weet dat je dan niet per se gelukkiger bent, maar de pony die op haar zestiende verjaardag voor haar klaarstond, maakte me wel stikjaloers. En de auto toen ze negentien werd, was ook wel handig. Ikzelf moest me redden met een zelf bij elkaar verdiende stokoude scooter.

Geld is gemak

Geld is gemak en luxe is schoonheid – dat leerde ik zo rond die tijd. Ik wilde ook een auto en mooie spullen en een kast vol kleding. Ik wilde op reis, zonder geldzorgen. Ik wilde een gave telefoon. Maar alles was zó duur en overal moest ik eindeloos lang voor werken. Terwijl die rijke vriendin het allemaal zomaar kreeg. Misschien genoot ze er daarom minder van en had het allemaal minder waarde, maar dat leek me nog altijd beter dan het allemaal níét hebben.

Lees ook Xandra: ‘Mijn vriendinnen denken dat ik een golddigger ben’

Extra mijn best

Rond die tijd begon ik met full time werken in de kinderopvang. Ik wist dat ik nooit een miljoenensalaris zou gaan verdienen. Ik heb simpelweg niet de intelligentie voor de universiteit en niet het lef en het talent om een onderneming te beginnen. Dat ik van huis uit niet op een leuk startkapitaal hoef te rekenen, hoef ik vast niet uit te leggen. Eén blik op de cao en ik wist precies welke salarisstappen ik mijn hele loopbaan lang nog zou maken. Ik ben nogal van het groot dromen en je hoeft geen wiskunde te studeren om te snappen dat een wereldreis en die inloopkast voor mij niet weggelegd waren. ‘Ik trouw gewoon met een rijke vent’, riep ik vaak. Mensen dachten dat dat een grapje was, maar dat was slechts gedeeltelijk zo. Ik ging niet actief op zoek, maar als er iemand voorbij zou komen met veel geld, was ik wel van plan daar extra mijn best voor te doen.

Hij had geld

Ik was vierentwintig toen een gescheiden vader van de opvang, twaalf jaar ouder dan ik, duidelijk liet merken dat hij me leuk vond. Dat was een no go, onze policy is heel duidelijk over relaties tussen personeel en klanten. Maar na een tijdje ging hij verhuizen en verplaatste zijn kind naar een andere opvang. Toen ik hem daarna in de stad tegenkwam, was er niets wat ons ervan weerhield een drankje te drinken samen. Ik wist dat hij geld had. Dat zag ik altijd al aan zijn kleren en aan het feit dat hij elke zoveel maanden met een nieuwe auto aankwam. Ik zag het ook aan hém, zijn manier van praten en van doen. Ik heb daar echt oog voor.

Dít is mijn wereld

Maar pas toen we na dat ene drankje begonnen te appen en bellen en daarna nog een paar keer afspraken, wist ik hoe veel geld hij had. Om te beginnen een inkomen van bijna twintigduizend euro per maand, en dankzij de verkoop van zijn eerste bedrijf zo’n anderhalf miljoen op de bank. En hij was ontzettend gul. Ik kreeg kleding, tasjes, sieraden. Hij nam me mee naar Cannes en Londen en betaalde alles. De eerste keer dat ik in een suite in een vijfsterrenhotel sliep, voelde ik me de koningin van de wereld. Wist je dat ze daar ’s avonds een keertje extra langskomen om je gordijnen dicht te doen en slofjes naast je bed klaar te zetten? Dít is mijn wereld, voelde ik aan alles. En die wereld wilde ik nooit meer kwijt.

Voor mij nooit meer een arme sloeber

Helaas wilde de man mij wel kwijt, na twee jaar. Ik was gebroken van verdriet, waarbij ik eerlijk zeg dat het verdriet dertig procent om hem persoonlijk ging, en zeventig procent om de lifestyle die ik kwijtraakte. De cadeautjes mocht ik houden, maar de luxe etentjes en fijne hotels waren verleden tijd. Achter een eenvoudige rijstmaaltijd in mijn appartementje besloot ik: voor mij nooit meer een arme sloeber. Ik wil echt alleen nog maar een rijke vent.

Écht rijk

En dan bedoel ik echt rijk. Iemand voor wie geld geen dagelijkse factor van betekenis is. Iemand die niet eerst een Excelbestand hoeft te openen als we een lang weekend naar Parijs willen en die een mooi huis kan kopen zonder vervolgens twintig jaar op elke uitgave te letten. Ik wil een leven waarin prima niet de standaard is, maar perfectie wel. Ik verdien mijn eigen huur, daar gaat het niet om. Niemand hoeft mij te redden. Maar een man die mij wil verwennen, is van harte welkom. Ik zie dat ook als een vorm van liefde.”

Een taboe

“Zeggen dat je een man met een fortuin wil, is een taboe. Eerst maakte ik er geen geheim van, maar ik ben er inmiddels minder open over. Mensen, of eigenlijk alleen vrouwen, kijken altijd zo raar. Dan valt er een stilte waarin ze proberen te bepalen of ik een grapje maak. En als blijkt dat ik het meen, zie ik de teleurstelling in hun ogen. Alsof ik persoonlijk honderd jaar vrouwenemancipatie ongedaan maak omdat ik droom van een miljoenenvilla, een Range Rover en vakanties in hotels waar iemand je koffer al heeft aangenomen voordat je uit de taxi bent gestapt.

Oppervlakkig

Oppervlakkig, vinden anderen. En dat mag, iedereen mag een mening hebben. Maar ik vraag me wel af: wát is er dan precies oppervlakkig? Wat is dan die enorme diepgang van twee dagen met een vouwwagen achter je auto in de file staat op de Route du Soleil om daarna drie weken je buurman te horen hoesten op de camping? Want kennelijk wordt dát niet als oppervlakkig gezien. Ik kén armoede van binnenuit, ik ben erin opgegroeid. En ik weet: arm zijn maakt je geen beter mens. Je doet geen levensinzichten op als je elk dubbeltje moet omdraaien. Het maakt je nederig en dankbaar, dat wel. Nou, en ik ben toevallig erg dankbaar voor witlederen bekleding in mijn auto, peperduur brood en hotels met chocolaatjes op je kussen. Meestal laat ik een oordeel van me afglijden, soms word ik er boos over. Want zo’n oordeel komt vaak van mensen die zelf helemaal nooit armoede hebben gekend. Ga zelf maar eens leven van een minimum en laat je kinderen erin opgroeien, en dáárna mag je mij beoordelen.

Ramon

Helaas liet na die relatie met de gescheiden vader die prins op het gouden paard op zich wachten. Ik was ruim twee jaar alleen, tot ik Ramon ontmoette. Ook hij was ouder dan ik, negen jaar. Hij werkte in het vastgoed en had drie miljoen op de bank. In ons eerste jaar samen gaf hij mijn ouders een weekend Madrid cadeau, met het vliegtuig. Dat vond ik zó lief. Wat ik heel aantrekkelijk vond aan Ramon was hij net zo gelukkig werd van een snackbarkroket als van een tweesterrendiner. Hij liep niet te koop met zijn rijkdom en hoefde niemand iets te bewijzen door een duur horloge te dragen en dat dan per ongeluk nonchalant op elke social-foto te laten zien. Geld hebben is aantrekkelijk, showen met geld niet.

Gezin

Helaas liep het ook met Ramon stuk. Er is namelijk iets dat ik nog nét wat liever wil dan een luxueus leven en dat is een gezin. Voor Ramon was dat niet onderhandelbaar, hij wil pertinent geen kind. Ik heb overwogen om mijn kinderwens te laten varen, maar ik weet dat ik spijt ga krijgen. Het was een moeilijke beslissing, maar van de vrijstaande villa met verwarmde garage verhuisde ik anderhalf jaar geleden terug naar mijn appartement met bordkartonnen muren. Een heel hard gelag, en ik mis Ramon enorm. Maar ik kan deze ene concessie niet doen.

Zoektocht

Dus ik zoek verder. Naar die ene miljonair met een brandende kinderwens. Die fantaseert over een maxi-cosi in de Bentley en met een baby naar het Negresco Hotel in Nice in plaats van een huisjespark in Emmen. Je kan niet alles hebben, zeggen mensen vaak. Maar ik geloof dat dat wel kan. Ondertussen werk ik hard, investeer mijn spaargeld in aandelen en bouw zelf iets op, ook al zal dat nooit een miljoen worden. Maar ik wil zelf ook iets hebben. Al was het maar omdat ik dan nooit verplicht hoef te blijven bij een man die niet goed voor me is. Want miljonair of niet, ik zal nooit blijven bij een man die me slecht behandelt. Ik verdien respect en liefde. En ja, oké, witlederen bekleding, dat verdien ik ook.”

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.