Lottes 38-jarige vriend blijkt nog thuis te wonen: ‘Zijn moeder strijkt zelfs zijn overhemden’

Rustige zelfverzekerdheid

Lotte: “Ik leerde Rutger op een verjaardag van een vriendin kennen. Ik had eigenlijk helemaal geen zin om naar die verjaardag te gaan. Ik was ontzettend moe, maar ik was achteraf toch blij dat ik was gegaan. Ik zag namelijk een nieuw gezicht in de keuken staan, het bleek de nieuwe collega van mijn vriendin te zijn. Hij stelde zich voor: ‘Rutger, aangenaam.’ Hij had een soort rustige zelfverzekerdheid om zich heen. Ik vond hem direct interessant. We raakten aan de praat en dat gesprek bleef de hele avond doorgaan. We hadden het over werk, reizen en muziek. Ik merkte al snel dat we veel overeenkomsten hadden. Het voelde alsof we elkaar al langer kenden, zó goed. Toen ik naar huis ging, wisselden we nummers uit. Op de terugweg dacht ik: dit zou zomaar eens iets kunnen worden.”

Koffie drinken

“Rutger appte de volgende middag al. Hij schreef dat hij het feestje leuk vond en vroeg of ik binnenkort zin had om koffie met hem te gaan drinken. Dat werd koffie, daarna een diner en daarna nog een wandeling langs het water. Het ging allemaal vrij snel, maar op een fijne manier. Hij was attent, luisterde en stelde vragen. Ik voelde me gezien. En dat was voor mij belangrijk, want ik had in de maanden daarvoor genoeg dates gehad met mannen die vooral met zichzelf bezig waren.

Geen spelletjes

Wat me ook opviel, was dat hij heel relaxed was. Hij speelde geen spelletjes en liet me geen dagen wachten als ik hem een berichtje stuurde. Hij was gewoon duidelijk. Hij wilde me zien en beter leren kennen en liet dat duidelijk merken. Dat gaf rust. Rutger was 38, hij had duidelijk zijn leven op orde. Dacht ik.”

Iets te verbergen

“In het begin spraken we vooral buiten de deur af. We aten in restaurants, deden drankjes bij cocktailbars in de stad en maakten wandelingen door het park. Na een date bracht hij me altijd naar huis, als een echte gentleman. Soms kwam hij nog even mee naar binnen voor een theetje, soms ook niet. Na ongeveer twee maanden daten begon ik me wel iets af te vragen. Hij was al meerdere keren bij mij thuis geweest, maar ik was nog nooit bij hém geweest. Ik besloot ernaar te vragen. Zijn antwoord: ‘Ja, dan moet ik eerst even opruimen.’ Ik lachte dat weg. Iedereen heeft weleens een rommelig huis, toch? Maar na drie keer vragen vond ik het toch een beetje gek worden. Wat had hij te verbergen?”

Lees ook De dertigjarige zoon van Marije wil het huis niet uit

Wonen bij zijn moeder

We zaten in de auto, op de terugweg van een dagje strand, toen ik vroeg: ‘Wanneer mag ik jouw huis eigenlijk eens zien? Of heb je stiekem wat te verbergen?’ Ik zei het op een beetje een plagerige manier. Rutger werd stil. Niet lang, maar wel lang genoeg om het op te merken. Hij zei heel serieus: ‘Er is iets wat ik je moet vertellen.’ Ik schrok van zijn serieuze toon en dacht: nu komt het. Nu gaat hij vertellen dat hij getrouwd is of een dubbelleven heeft. Ik kreeg direct een zweetaanval. Gelukkig was dat allemaal niet waar, maar hij vertelde wel dat hij nog thuis woonde. Bij zijn moeder. Op dat moment waren we inmiddels drie maanden aan het daten en was het al vrij serieus tussen ons.

Wel handig

Er kwamen direct heel veel vragen in mij op. Ik dacht: hoe dan? Je bent 38 en hebt een goede baan. Hoezo woon je dan nog thuis? Ik stelde vragen, probeerde het te begrijpen. Hij vertelde dat het zo gegroeid was. Dat hij na een relatiebreuk, negen jaar geleden, weer tijdelijk bij zijn moeder was gaan wonen en dat dat ‘tijdelijke’ een beetje langer heeft uitgepakt. Hij vertelde dat hij het wel handig vond, dat het financieel goed uitkwam, dat ze het gezellig hadden samen en dat hij nooit echt een reden had gezien om weg te gaan. Hij was immers alleen geweest tot hij mij ontmoette. Ik knikte en probeerde begripvol te zijn. En ergens vond ik het ook wel iets liefs hebben, dat hij zo’n band had met zijn moeder. Maar tegelijkertijd voelde ik ook iets anders. Iets wat ik niet meteen hardop durfde te zeggen. Twijfel.”

Geen ei bakken

“Het weekend daarop ging ik voor het eerst met hem mee naar huis. Of nou ja, naar het huis van zijn moeder. Ik weet nog dat ik voor de deur stond en dacht: dit is zo anders dan ik had verwacht. Zijn moeder deed open, een vriendelijke vrouw, warm en gastvrij. Ze begroette me alsof ze me al jaren kende. Dat was ergens heel lief, maar ook een beetje intens. Eenmaal binnen zag ik meteen hoe het zat. Zijn jas hing keurig aan de kapstok, zijn schoenen stonden netjes naast elkaar en zijn moeder liep ondertussen naar de keuken om thee te zetten. ‘Blijf zitten, ik regel het wel’, zei ze. En hij liet het gebeuren, zonder enige aarzeling.

Zijn moeder deed álles

Hoe vaker ik daar kwam, hoe meer dingen me opvielen. Zijn moeder deed echt álles. Ze kookte. Niet af en toe, maar gewoon standaard elke avond. Ze vroeg hem wat hij wilde eten en maakte dat dan. Zijn kleren lag netjes opgevouwen op zijn bed, zijn bed was opgemaakt en zijn overhemden waren gestreken. Rutger kon zelf nauwelijks koken. Echt, hij wist niet eens hoe hij een ei moest bakken zonder dat het een grote bende werd. Toen we een keer bij mij waren en ik hem vroeg of hij de pasta wilde koken terwijl ik de saus maakte, stond hij me aan te kijken alsof ik hem had gevraagd een ingewikkeld gerecht op Michelin-niveau te bereiden.”

Zorgen over toekomst

“Dat was het moment waarop ik voor het eerst dacht: dit is niet alleen een woonsituatie, dit zegt ook iets over hoe hij leeft en hoe zelfstandig hij is. Of eigenlijk: niet is. En dat begon me steeds meer dwars te zitten. Ik vond hem nog steeds leuk, echt leuk. Hij was lief, attent en we deden veel leuke dingen samen, maar ik begon ook dingen te zien die me onzeker maakten over de toekomst. Want hoe ziet de toekomst eruit met iemand die nog niet écht volwassen is?

Hij liet zich bedienen

Een keer bleef ik bij Rutger en zijn moeder eten en zat ik aan tafel terwijl zijn moeder opschepte. Ze vroeg hem of hij wel genoeg groenten had, of het niet te heet was en of hij nog saus wilde. En hij antwoordde en liet zich bedienen, zonder daar ook maar iets van te zeggen. Geen ‘mam, ik kan het zelf wel’, geen ‘ga zitten, ik help even’. Niets. Ik zat daar en voelde me ineens heel bewust van mijn eigen leven. Van het feit dat ik al sinds mijn achttiende alles zelf doe. Mijn eigen huishouden run, fulltime werk, rekeningen betaal, kook en schoonmaak. En dat voelde ineens heel ver weg van wat ik daar zag.

Aangekaart

Toen hij die avond bij mij kwam slapen, heb ik het voorzichtig aangekaart. Ik vroeg hem eerlijk hoe hij het vond dat hij zo door zijn moeder ‘gepamperd’ werd. Hij haalde zijn schouders op en zei: ‘Ja, ze doet veel voor me, ja, maar het is toch prima zo?’ En dat antwoord bleef hangen. Want voor hem ís het prima. Maar voor mij? Ik weet het niet.”

Tijd om volwassen te worden

“Wat het extra ingewikkeld maakt, is dat hij zelf niet lijkt te zien dat dit op de lange termijn een probleem kan worden. Inmiddels zijn we dik zes maanden samen en merk ik dat gesprekken over de toekomst, inclusief samenwonen, steeds vaker voorbij komen. Maar als je op je 38ste nog niet eens gewend bent om voor jezelf te zorgen, hoe gaat dat dan straks zijn? Verwacht hij ook dat ik dan elke dag ga koken, zijn was doe, strijk en alles schoonmaak? Ik merk dat ik daar steeds vaker over nadenk. Wil ik wel samenwonen met iemand die eigenlijk nog zo verweven is met zijn moeder? Wil ik degene zijn die hem alles moet leren wat hij nu niet kan?

Schuldgevoel

En tegelijkertijd voel ik me daar dan weer schuldig over. Want hij is geen slecht persoon, integendeel. Hij is een schat en oprecht geïnteresseerd in mij. Het is niet dat hij niets te bieden heeft. Alleen dit stuk is toch wel een beetje ingewikkeld. Mijn vriendinnen reageren er verschillend op. De één zegt: ‘Run!’ De ander zegt: ‘Geef het een kans, misschien wordt het allemaal anders als hij weg is bij zijn moeder.’ En ergens zit ik daar een beetje tussenin. Ik wil hem niet afschrijven op dit ene punt, maar het is ook niet iets kleins.

Toekomst

Laatst zei zijn moeder, half lachend: ‘Hij heeft het hier toch veel te goed om weg te gaan?’ En hij lachte mee. Zelfs ik lachte, maar ondertussen dacht ik: ja, dat is dus precies het probleem. Ik denk dat ik vooral bang ben dat dit niet tijdelijk is. Dat dit is wie hij is en hoe hij zijn leven heeft ingericht. En dat ik degene ben die zich moet aanpassen, die moet accepteren dat dit erbij hoort. Terwijl ik dat niet wil. Mochten wij in de toekomst gaan samenwonen, dan wil ik geen moeder zijn van iemand van 38 jaar. Ik wil dat mijn partner net zo zelfstandig is als ik, niet dat ik nog moet uitleggen hoe een wasmachine werkt en welke kleuren bij elkaar gewassen kunnen worden.

Het gesprek aangaan

Wat ik wel weet, is dat ik dit gesprek met hem moet aangaan. En snel ook. Ik wil hem spreken over mijn verwachtingen en over onze toekomst. Want hoe leuk hij ook is, ik wil niet over een paar jaar denken: had ik toen maar beter opgelet. Verliefdheid kan veel verbloemen, dat weet ik uit eerdere ervaringen. In het begin zag ik alleen de leuke kanten, maar nu zie ik steeds meer het hele plaatje. Misschien komt het goed, misschien besluit hij dat het tijd is om eindelijk écht volwassen te worden. Ik had in ieder geval nooit gedacht dat dít het probleem zou zijn waar ik op mijn leeftijd nog tegenaan zou lopen.”

Om privacyredenen zijn alle namen veranderd, de echte namen zijn bekend bij de redactie.​​​​​​

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.