Kelly: ‘Ik stuur de kinderen op kamp, want ik wil even rust’

Paniek

Kelly: “De zomervakantie komt er weer aan. Zes weken, plus nog een week ervoor met sport-, studie- en boekeninleverdagen en een week erna met introductie- en boekenophaaldagen. Dat maakt bijna acht hele weken vrij voor mijn twee pubers. Iedereen om me heen lijkt dat fantastisch te vinden. ‘Heerlijk, zo’n lange tijd samen’, zegt mijn moeder steeds. Of collega’s: ‘Lekker qualitytime met de kids.’ Dan lach ik en knik ik. Maar van binnen voel ik vooral een soort paniek. Het is zó lang.

Ik ga het anders doen

Normaal gesproken gaan Noah en Emma twee weken naar hun vader. Dat is al jaren zo geregeld. Die twee weken zijn stil, maar ook een opluchting. Even geen boterhammen smeren, geen ruzies sussen, geen ‘mam, mam, mam’ elke drie minuten. Maar dit jaar met twee kinderen op de middelbare en tal van losse vrije dagen eromheen, dacht ik: ik ga het anders doen.”

Mentaal vermoeiend

“Mijn kinderen zijn veertien en twaalf. Pubers. Dat is echt een heel ander verhaal dan kleine kinderen. Toen waren ze fysiek vooral vermoeiend. Nu zijn ze mentaal vermoeiend. Ze hebben over alles een mening. En die verandert per uur. Mijn zoon Noah kan de ene dag gezellig aan tafel zitten en grapjes maken en de volgende dag alleen maar brommend antwoorden. Of helemaal niks zeggen. Dan zit hij met z’n oortjes in, op TikTok, afgesloten van de wereld. Als ik iets vraag, moet ik het drie keer herhalen. Mijn dochter Emma is intenser. Alles voelt groot bij haar. Als iets niet gaat zoals ze wil, is het meteen drama. Dan slaat de deur, dan rollen de ogen, dan krijg ik zinnen als: ‘Jij begrijpt me gewoon niet.’ En soms is dat ook zo en begrijp ik haar niet.

Alleenstaand

Ik ben alleenstaand. Hun vader is er wel, maar op afstand. Eén weekend per maand zijn ze bij hem. En in de zomer twee weken. Met kerst nog een week. Dat is het zo’n beetje. Hij speelt geen grote rol in het dagelijks leven. Geen gedoe, geen ruzie, maar ook geen echte betrokkenheid en steun. Het is zoals het is.
Dus het meeste komt op mij neer. Naast mijn baan – ik werk 28 uur in de ouderenzorg als verzorgende IG – heb ik het druk met het huishouden, boodschappen, gesprekken op school, sporten regelen, luisteren naar verhalen – of juist proberen iets uit ze te krijgen als ze niks willen zeggen. En ondertussen moet ik mezelf een beetje bij elkaar houden. Ik zeg vaak dat ik moe ben, maar dat woord dekt het niet helemaal. Het is meer een soort constante druk. Alsof ik nooit echt uit sta en er altijd iemand iets van me nodig heeft.

Lees ook Manon: ‘Zijn kinderen doen helemaal niets in huis’

Zomervakantie

In de zomervakantie wordt dat altijd erger. Toen ze klein waren, kon ik ze nog meenemen naar de speeltuin en waren ze blij met een simpele zandbak of zwemwater. Nu willen ze allebei iets anders. Mijn zoon wil vooral met vrienden zijn en gamen. Of ‘niks doen’, wat blijkbaar ook een activiteit is. Mijn dochter wil aandacht. Of juist rust. Of winkelen. Of boos zijn omdat ze zich verveelt, maar nergens zin in heeft. En ik zit daar dan tussenin. De godganse tijd.”

Pittig

“Vorig jaar trok ik het eigenlijk al niet. Emma was toen ook al eerder vrij, door het einde van groep 8. Ik weet nog dat ik op de allereerste avond in de keuken stond en dat mijn dochter iets riep vanuit de woonkamer. Ik hoorde niet eens wat. Alleen de toon. Meteen voelde ik irritatie opkomen. Zo’n golf. Emma begon te gillen en ik gilde terug. Noah zat op de bank en zei: ‘Kunnen jullie even normaal doen?’ En toen moest de zomervakantie nog beginnen.

Roer om

Dit jaar besloot ik het anders te doen. Ze gaan zoals altijd twee weken naar hun vader. Met aftrek van een paar ingeroosterde dagen en de aftrek van de tijd bij hun vader, houd ik nog ruim vijf weken over. Dat is pittig. Weken waarin ik ook nog moet werken. In de zorg is de zomer juist druk. Collega’s met vakantie, roosters die nooit helemaal kloppen, altijd gedoe. Vrij nemen voelt bijna als iets wat je niet mag. Dus dat is wat ik tegen iedereen zeg: ‘Ik kan niet zoveel vrij krijgen deze zomer.’ Dat is niet eens gelogen. Maar het is ook niet het hele verhaal.”

Tienerkamp

“Op een avond zat ik op de bank. Late dienst gehad, moe, hoofd vol. De kinderen waren boven. Waarschijnlijk allebei op hun telefoon. Ik pakte mijn laptop en typte: kamp tieners zomer. Ik wist eigenlijk niet eens precies wat ik zocht. Binnen een paar minuten had ik allerlei opties. Boerderijen, kampeerterreinen, outdoorcamps. Ik klikte wat rond. Zag foto’s van kinderen die lachten, bezig waren, vies van de modder, gelukkig. Ik zocht door en kwam uit op een voetbalkamp. Meerdaags, met trainingen en wedstrijden en overnachten in een gastgezin. Ik zag meteen mijn Noah voor me. Hij doet alsof hij alles stom vindt, maar als het over voetbal gaat, leeft hij op.

Paarden

Ik zocht verder. Voor Emma vond ik een kamp met paarden. Geen kinderachtig gedoe, maar echt gericht op iets oudere kinderen. Met verzorging, rijden, samen dingen doen. Daar zag ik haar wel rondlopen. Misschien eerst een beetje afstandelijk, maar uiteindelijk toch opgaand in de groep. Ik klikte, las, twijfelde even en toen boekte ik het gewoon.Twee keer een week, tegelijkertijd.

Reacties

Toen ik het vertelde, deden ze allebei alsof het ze niks kon schelen. ‘Je gaat op voetbalkamp’, zei ik tegen mijn zoon. ‘Oké’, zei hij. Maar een uur later hoorde ik hem boven bellen. ‘Ja bro, echt. Een hele week. Ja, lijkt me wel chill.’
Mijn dochter reageerde anders. ‘Iiieuw, met paarden?’ vroeg ze en trok een vies gezicht. Ze had er overduidelijk geen zin in en wilde er ook niets van zien of over horen. Ze was vooral boos op mij, omdat ik het al geboekt had en ze dus moest. Maar de volgende dag vroeg ze ineens: ‘Moet ik dan zelf voor die paarden zorgen?’ Ik zag iets van interesse en wist dat het genoeg was.

‘Geen keuze’

Tegen mijn moeder zei ik dat ze op kamp gingen omdat ik moest werken, net als in de weken dat ze bij hun vader zijn. Ze keek afkeurend. ‘Vroeger deden we dat niet hoor, kinderen horen gewoon thuis in de vakantie.’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Ja mam, ik heb geen keuze.’
Dat is makkelijker dan uitleggen hoe het echt zit. Wat niemand weet, is dat ik zelf ook een week vrij heb genomen. Precies in de periode dat ze weg zijn.”

Lees ook Het samengestelde gezin van Xandra is een ramp

Geen haast

“Ik heb een huisje geboekt op Texel. Niet groot, niet luxe. Gewoon een bed, een bank en een tafel, dicht bij zee. Ik wil niet te veel op mijn laptop of telefoon zitten, maar helemaal verdwijnen in een fijn boek.
Ik heb het nog niemand verteld. Niet omdat het iets slechts is, maar omdat ik bang ben voor de reacties. Omdat ik weet wat mijn moeder of mijn collega’s zouden zeggen. ‘Je gaat alleen? En je kinderen dan?’ Alsof ik ze achterlaat. Alsof ik er niet meer ben. Maar dat is niet zo. Ik regel alles. Ze zijn op een goede plek en hebben het waarschijnlijk leuker dan thuis, zonder iemand die zeurt dat ze hun spullen moeten opruimen.Ik heb gewoon een weekje nodig om mezelf even te verstoppen en niks te hoeven. Geen vragen. Geen ellenlange discussies. Geen zuchten of dichtslaande deuren.

Geen haast en geen planning

Ik stel me die week vaak voor. Dat ik van de boot stap en meteen de wind en zon in mijn gezicht voel. Ik heb geen haast en geen planning. Dat ik het huisje binnenkom en dat het stil is. Misschien ga ik wandelen of gewoon zitten met een boek, wat ik heerlijk vind. Ik heb al een paar romans klaargelegd. Boeken waar ik normaal niet doorheen kom, omdat ik steeds word onderbroken: ‘Mam, waar is mijn oplader?’, ‘Mam, mag ik nog wat eten?’ ‘Mam, zij doet irritant.’

Beetje mezelf

Die week is er niemand die iets van me wil. Ik hoef niet te zorgen en te koken, haal gewoon ergens een bak bami of bestel pizza. Natuurlijk ga ik ze missen, maar het is ook even mijn batterij opladen. Ik voel me de laatste tijd opgebrand. Ik merk het aan kleine dingen. Dat ik sneller kort reageer, minder geduld heb en dat ik soms half luister omdat mijn hoofd al ergens anders zit. Dat wil ik niet. Ik wil niet die moeder zijn die alleen maar moe en geïrriteerd is of uren op haar telefoon zit te Instagrammen, omdat ze verder nergens puf voor heeft. Misschien is het egoïstisch, maar ik hoop dat ik na die week weer een beetje mezelf ben.”

Niet eerlijk

“Maar wat ik misschien nog wel het lastigst vind, is dat ik er niet eerlijk over ben. Tegen mijn moeder niet. Tegen collega’s niet. En ook niet tegen Noah en Emma. Voor hen is het simpel. Ze gaan naar hun vader en gaan op kamp en denken dat mama werkt, terwijl ik op een eiland zit met een boek. Dat knaagt. Vooral ’s avonds als ik in bed lig. Dan denk ik: waarom zeg ik het niet gewoon?

Eerlijk zijn

Maar ik weet ook hoe het gaat. Dan moet ik het uitleggen, verantwoorden en het goed praten. En wordt het ineens iets groots. Terwijl ik gewoon één week voor mezelf wil, zonder dat iemand daar iets van vindt.
Toch voelt het soms als liegen. Vooral naar mijn kinderen. Dat vind ik misschien nog wel het moeilijkst. Want ik wil helemaal niet iemand zijn die dingen verzwijgt. Ik zeg altijd dat eerlijk zijn belangrijk is. En dan doe ik dit. Aan de andere kant denk ik: ik ben altijd open, altijd beschikbaar, altijd bezig met hen, mag ik dan één keer iets voor mezelf houden, zonder uitleg, zonder oordeel?

Misschien overdrijf ik

We gaan deze vakantie ook nog tien dagen naar Turkije met z’n drieën. Daar heb ik ook veel zin in. Ik denk dat we ook nog wel een dagje pretpark en zwembad tussendoor plannen. Ze komen niets tekort. En anders: het zijn pubers, zolang de wifi het goed doet, hebben zij een topvakantie.
Misschien overdrijf ik het schuldgevoel wel een beetje en zit ik straks op Texel met mijn boek en denk ik na tien minuten al: waarom heb ik hier eigenlijk zo moeilijk over gedaan?”

Om privacyredenen zijn alle namen veranderd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.