Vicky: ‘Ik vind het vreselijk, maar ben het wel: een spijtmoeder’

Diepste geheim

Vicky: “Het is mijn diepste geheim. Iets wat ik vreselijk vind om hardop te zeggen. Het voelt meteen alsof ik slechte karma op me afroep. Alsof ik een slechte moeder ben en mijn kinderen kwijt wil. Terwijl dat niet is hoe ik het bedoel. Ik hou van mijn kinderen. Echt. Ik zorg voor ze, ben er voor ze, knuffel ze, lach met ze en zou ze voor geen geld willen missen. Maar tegelijkertijd heb ik wel spijt dat ik ze ooit kreeg. Het moederschap past gewoon niet bij mij zoals ik had gedacht. En dat verschil, daar zit voor mij alles in.”

Supertrots

“Ik was 29 toen ik zwanger werd van mijn eerste. Het was geen ongeluk. Mijn man Jeroen en ik hadden er bewust voor gekozen. Jeroen en ik hadden alles op orde: een huis, stabiele banen. Dit was de volgende stap. Toen ik die positieve test zag, was ik zó blij. Ik weet nog dat ik huilend van geluk in de badkamer stond, met dat staafje in mijn hand, en dacht dat mijn leven voor altijd fijn zou zijn. Zwanger zijn vond ik bijzonder. Ik was supertrots. Ik fantaseerde veel over hoe het straks zou zijn met de baby. Hoe ik met een kinderwagen door de straat zou lopen, hoe ik mijn kind in bed zou stoppen. Hoe ik ’s avonds op de bank zou zitten met een slapende baby op mijn borst.

Het zou vanzelf goedkomen

Dat warme, liefdevolle gevoel waar iedereen het over heeft, dat leek me zo vanzelfsprekend. Ik dacht echt dat het me makkelijk zou afgaan. Dat het bij me zou passen. Dat het vanzelf zou komen. Na de 72 uur durende bevalling, was ik vooral uitgeput. Iedereen zei: ‘Wacht maar, straks voel je alleen maar liefde.’ Ik wilde alleen maar slapen. Die liefde was er ook wel, maar niet overweldigend. Niet zoals ik in alle boeken las. Ik vond het vooral allemaal erg zwaar.

Krijsende baby

Sem, mijn oudste, was een huilbaby. Ik wist toen nog niet dat hij last had van reflux, maar Sem huilde veel. Uren en uren achter elkaar. Voeden, wiegen, wandelen, niets leek te helpen. Het hield niet op. Ik weet nog een avond dat ik hem al uren in mijn armen had. Hij krijste. Echt krijsen, zo’n geluid dat dwars door je heen gaat. Mijn hart ging tekeer, mijn handen werden klam. Ik merkte dat de spanning in mij steeds verder opliep. Ik ijsbeerde met hem door de woonkamer en dacht alleen maar: alsjeblieft, laat het stoppen. Even stilte. Even rust. Op een gegeven moment heb ik Sem in zijn bedje gelegd, ben ik de gang opgelopen en ben ik daar tegen de muur gaan zitten. Ik had mijn handen voor mijn oren, omdat ik het geluid niet meer trok. Dat moment schaam ik me nog steeds voor. Terwijl ik ook weet: ik kon niet meer.”

Lees ook 10 vrouwen over hun wraakactie: ‘Een tikkie van 22 cent’

Moe en overprikkeld

“In die eerste weken kwamen er veel mensen langs. Kraamvisite, mijn ouders en schoonouders. Iedereen was blij en enthousiast. En ik deed mee. Ik smeerde beschuiten met muisjes, zette koffie, ik glimlachte en liet Sem zien. Ik zei dat het goed ging. Maar vanbinnen voelde ik me kapot, gespannen, leeg. Zodra de deur dichtviel, zakte ik in. Dan kwam de druk. Het huilen, het slaapgebrek, het constant ‘aan’ staan. Vooral omdat Jeroen bij de politie werkt en wisseldiensten heeft, waardoor hij voor mijn gevoel óf werkte óf overdag sliep. Ik had het idee er continu alleen voor te staan. De nachten waren het zwaarst. Gebroken slaap, steeds eruit moeten. En nooit weten hoe de nacht zou verlopen. Ik lag vaak al gespannen in bed, omdat ik wist dat het elk moment weer kon beginnen. Omdat het voor zijn werk noodzakelijk is dat hij goed slaapt, ging Jeroen vaak in de kamer van de baby liggen. Sem lag dan bij mij. En zo werd het verzorgen eigenlijk al snel mijn taak. Nacht na nacht. Ik dacht steeds: wanneer komt het geluksgevoel waar iedereen het over heeft?

Mega druk

Toen Sem wat ouder werd, verminderde het huilen, maar kwam er iets anders voor in de plaats. Hij werd druk. Mega druk. Geen seconde zat hij stil. Altijd bewegen. Overal aan zitten. Klimmen, rennen, trekken, gooien. Ook daar werd ik gek van. Ik raakte steeds sneller geïrriteerd. Als Sem weer iets omgooide of niet luisterde, bouwde de spanning zich op en begon ik vaak te schreeuwen. Meteen daarna volgde het schuldgevoel. Want Sem deed niks verkeerd, hij was gewoon een kind. Maar ik was moe en overprikkeld. Er was weinig ruimte om op te laden, omdat het doorging.”

Dolle drietal

“Toen onze tweede zoon Lex na drie jaar werd geboren, dacht ik nog: misschien wordt het nu anders, heb ik het nu beter in de hand. Maar eerlijk? Het werd vooral drukker. Twee kinderen betekent twee keer zoveel geluid, twee keer zoveel energie. En mijn jongste was net zo druk als de oudste. Misschien nog wel meer. Samen waren ze een soort wervelwind. Ze renden door het huis, schreeuwden, lachten, botsten tegen elkaar op, trokken speelgoed uit elkaars handen. Ik zat er vaak letterlijk tussenin, te roepen en te manen tot kalmte. En toen raakte ik ook nog onverwacht zwanger van de derde. Wéér een jongen. Ik weet nog dat ik de test in mijn handen had en alleen maar kon huilen. Niet van blijdschap, maar van paniek. Ik dacht: hoe moet ik dit doen? Dit wil ik echt niet. Mijn man was gek genoeg door het dolle, Jeroen komt zelf uit een gezin van zes en vanwege ons geloof is abortus absoluut geen optie. Er zat niets anders op dan te stoppen met werken en ook deze derde jongen te verwelkomen. En daarna direct mezelf te laten steriliseren.”

Worsteling

“Het moederschap is een dagelijkse worsteling. Wat ik misschien nog wel het moeilijkst vind, is dat het nooit echt stopt. Er is geen pauzeknop. Zelfs op momenten die ‘leuk’ zouden moeten zijn, zoals de uitstapjes als gezin. Op zondag eerst naar de kerk en dan op bezoek bij familie. Mijn broer, zwagers en schoonzussen komen altijd netjes aan, zitten rustig aan de koffie en hebben kinderen die ‘gezellig’ spelen. Wij niet. Laatst waren we bij mijn schoonouders. Iedereen zat aan tafel, koffie erbij, koekjes op een schaaltje. Het leek zo’n typisch gezellig moment, maar binnen vijf minuten was het chaos. Jim zat onder de tafel en schopte tegen de stoelpoten. Lex had een glas limonade omgestoten en Sem was boos omdat hij niet het grootste stuk cake kreeg. Ik zit er dan maar als scheidsrechter bij: ‘Rustig nou even.’ ‘Doe normaal.’ ‘We zijn hier te gast.’ Maar niets helpt.

Lees ook 10 lezeressen over hun grootste blunder: ‘Ik schaamde me kapot’

Door de grond zakken

Jeroen zit er vaak rustiger bij, als hij er is. Want door zijn wisseldiensten is hij er lang niet altijd bij en heb ik dit soort situaties meestal alleen te doen. Op zulke momenten voel ik mijn schoonmoeder naar me kijken, alsof zij denkt: waarom heeft zij haar kinderen niet onder controle? Dat zijn de momenten waarop ik door de grond wil zakken. Niet alleen als moeder, maar als mens. Daarna, in de auto naar huis, is het vaak wel stil. De kinderen zijn moe, soms zelfs lief. Jeroen zegt dan: ‘Zie je wel, het valt toch mee?’ En ik knik, maar denk, waarom lukt het dan niet vaker? Waarom voelt het altijd alsof ik achter de feiten aan ren?

Vakantie

Idem voor vakantie op de camping. Afgelopen zomer stonden daar met z’n allen. Andere gezinnen zaten rustig voor hun tent met een wijntje, een boek, kinderen die zoet speelden. Mijn jongens renden over het veld, zonder schoenen, haren alle kanten op, schreeuwend naar elkaar. Ze klommen op picknicktafels, hingen aan paaltjes, trokken elkaars zwembroeken naar beneden. Op een gegeven moment zaten Sem en Lex zelfs met z’n tweeën in een struik, propjes te gooien en te gillen van het lachen, terwijl ik alleen maar dacht: haal ze daar weg. Ik hoorde mezelf roepen, steeds harder: ‘Kom hier! Nu! Stop daarmee!’ Maar het leek totaal niet binnen te komen.

Regie kwijt

Jeroen moest er een beetje om lachen. Hij legde het baldadige gedrag uit als ‘vermaken’. Ik snap dat hij het luchtig bedoelde, maar op dat moment voelde het alsof hij mij niet steunde. De hele vakantie had ik het gevoel volledig de regie kwijt te zijn. Ik dacht alleen maar: dit zijn net drie verwilderde apen en ik heb er nul controle over. ’s Avonds voor de tent, zat ik uitgeput voor me uit te staren. Terwijl anderen zeiden: ‘Heerlijk hè, vakantie?’ dacht ik alleen maar: wanneer is dit voorbij?”

Altijd geluid

“Thuis gaat het door. Er is altijd geluid. Stampende voeten op de trap, ruzietjes om speelgoed, iemand die roept dat hij honger heeft terwijl de ander al huilt omdat hij moe is. Er zijn dagen dat ik aftel tot bedtijd. Dat ik letterlijk op de klok kijk en denk: nog anderhalf uur. Nog één uur. Nog dertig minuten. En als ze dan eindelijk in bed liggen, kan ik weer ademhalen. Maar zelfs dat is dubbel, want dan knaagt het schuldgevoel. Ik moet toch niet blij zijn als mijn kinderen slapen?

Andere ervaring

Wat het ook ingewikkeld maakt, is dat mijn man het anders ervaart. Jeroen kan er beter tegen. Die ziet de drukte als iets normaals. ‘Ze zijn levendig,’ zegt hij dan. ‘Laat ze lekker.’ Ergens snap ik dat ook wel. Kinderen moeten spelen, ontdekken, lawaai maken. Als Jeroen thuis is en niet hoeft te slapen, is hij met ze aan het stoeien, gek doen en lachen. Het gaat hem moeiteloos af. Ik kijk daar met jaloezie naar, want voor mij voelt het vaak als te veel.

Constante druk

En toch… er zijn ook momenten waarop het wel klopt. Dat Sem ineens iets liefs zegt. Of dat Lex trots komt laten zien dat hij een tekening voor mama heeft gemaakt. Of Jim die tegen me aan kruipt op de bank, tijdens een tekenfilm. Dan denk ik: ja, dit is mooi. Dit is waarom mensen zeggen dat het het waard is. Maar die dingen wegen voor mij niet altijd op tegen de constante druk die ik ervaar. En dat is misschien wel het moeilijkste om toe te geven. Want het klopt niet met het idyllische plaatje dat ik had van het moederschap. Mijn werkelijkheid is druk, luid, chaotisch, vaak vermoeiend en niet leuk.”

Diep ademhalen

“Ik heb lang gedacht dat ik dit niet mocht voelen. Dit taboe. Want wie heeft er nou spijt van kinderen? Maar het zit niet zo simpel. Het is niet dat ik spijt heb van hén. Ik heb spijt van de keuze, van het leven en de verantwoordelijkheid die erbij komt kijken. Ik probeer ermee om te gaan door kleine dingen te veranderen. Oordoppen als het echt te veel wordt, even naar boven lopen en diep ademhalen, me verstoppen op het toilet. Hulp vragen aan mijn moeder. Maar het blijft zoeken en schipperen. Wat ik vooral heb geleerd, is dat twee dingen tegelijk waar kunnen zijn. Dat ik van mijn kinderen hou én dat ik het moederschap loeizwaar vind.”

Om privacyredenen zijn alle namen veranderd, de echte namen zijn bekend bij de redactie.​​​​​​

Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.