8 lezeressen over stiekeme lentekriebels: ‘Buiten het zicht van iedereen zoenden we, lang en intens’

‘Als ik hem heb gesproken, ben ik de hele middag vrolijk’

Warda (34): “Vaak stond ik er een beetje verloren bij op het schoolplein, als ik wachtte op mijn zoon van zeven en dochter van vijf. Ik kwam zo laat mogelijk, ging wat achteraf staan en dook veilig weg in mijn jas of telefoon. Ondertussen vroeg ik me af of al die andere ouders elkaar daadwerkelijk kenden of gewoon over het talent beschikten om eindeloos praatjes te maken. Een talent dat ik niet heb.

Tot op een middag een man naast me opdook. Het bleek de vader van Mila te zijn, een meisje dat nieuw was in de klas van mijn dochter. De meiden hadden al samen gespeeld, wist hij me te vertellen. Dus hij kwam even kennismaken. Hij heette Steven. Ik stelde me voor, zei een paar algemene dingen en hoopte dat hij door zou lopen, omdat ik dus niet zo goed ben in een beetje kletsen met vreemden. Maar Steven bleef staan en vroeg me van alles: of we al lang hier woonden, of mijn dochter het leuk vond op school, wat ik voor werk deed. En niet opdringerig of irritant, maar gewoon gezellig. De volgende keer dat ik mijn kinderen kwam ophalen, zag ik hem weer. Ik zwaaide even en hij kwam weer naast me staan. De keer erop weer. De keer daarna keek ik er al een beetje naar uit. Al snel wist ik dat hij op maandag en vrijdag bij school stond, net als ik.

Ik weet niet precies wat het is, maar praten met Steven doet iets met me. Bij hem ben ik helemaal niet meer timide en zeg ik ook geen stomme dingen. Hij is geïnteresseerd in wat ik zeg, lacht om mijn grapjes en geeft met het gevoel dat ik echt de moeite waard ben. Dat doet mijn man Eddy ook wel, maar niet op dezelfde manier. Ik ben hondstrouw aan Eddy, maar ik moet zeggen dat ik wel heel erg uitkijk naar de momenten met Steven. Door Stevens ogen vind ik mezelf leuker, dat is het vooral. Als ik hem heb gesproken, ben ik de hele middag vrolijk.”

‘Hij is álles wat je verwacht van een surfdude’

Suze (30): “Mijn vriend wilde leren surfen, mij leek het wel grappig en dus meldden we ons op een woensdagavond in april bij de surfschool. Daar werden we ontvangen door Gianni. Ik stond nog net niet met open mond te kijken. Gianni is álles wat je verwacht van een surfdude: gespierd, onverschrokken, maar ook met zo’n fijne go with the flow-vibe. Ik was meteen verkocht. Mijn vriend zag me wel kijken en maakte er later grappen over, maar had niet door dat ik echt meteen verliefd op die man was. We hadden een lessenpakket van tien weken geboekt en van al die lessen heb ik genoten. Ik viel expres zo vaak mogelijk van mijn plank, zodat Gianni me erop kon helpen. Na de les bleven we vaak nog even plakken om een drankje te drinken. Altijd met mijn vriend erbij, maar dat er tussen Gianni en mij volop werd geflirt, kun je niet ontkennen. Gelukkig is mijn vriend zo’n man die dat echt niet ziet. Na die tien lessen was het wel weer mooi geweest. Het moet ook niet uit de hand lopen.”

‘Ik heb nog nooit zo veel boeken geleend’

Nieke (49): “Wie bij bibliotheken denkt aan stoffig en saai, is nog nooit bij de bibliotheek in mijn buurt geweest. Daar werkt namelijk Jord en Jord is knap, slim, grappig en sexy. Jord is de reden dat ik zo veel boeken leen. En lees, want als ik ze terugbreng, vraagt hij altijd hoe ik ze vond. Dan moet ik wel met een antwoord komen.
Ik hou van lezen, hoor, daar gaat het niet om. Maar voordat Jord er werkte, kwam ik misschien eens in de vier weken in de bibliotheek en las ik ongeveer de helft van wat ik leende daadwerkelijk. Maar toen acht maanden geleden Jord zijn intrede deed, had ik meteen een enorme klik met hem. Hij is tien jaar jonger dan ik, heeft een hartstikke leuke vriendin en zou nooit vallen voor een vrouw als ik. En zelfs als dat wel zou gebeuren, zou ik mijn man niet voor hem verlaten – op nóg een scheiding zit ik niet te wachten. Maar o, wat kijk ik ernaar uit om die bieb binnen te stappen en die lach van hem te zien. Ik weet zeker dat hij het ook leuk vindt als ik er ben. Zoiets hoef je niet te horen, dat voel je gewoon.”

‘Toevallig moet ik steeds nét tegelijk met hem de deur uit’

Jessica (35): “Als je mijn buurman Harm een keer hebt gezien, snap je me wel. Harm is echt het prototype knappe man, en nog aardig ook. Zelf ben ik sinds een jaar single en de pijnlijke break-up heeft zijn sporen nagelaten op mijn ego. Harm is zo iemand die dat met één blik en een paar woorden kan fiksen. Want als hij naar me kijkt, voel ik me ineens heel bijzonder. Ik weet niet of hij zijn blikken ook echt zo bedoelt, maar ik kies ervoor te geloven dat dat zo is. Het idee dat hij me echt sexy vindt, is een enorme pleister op mijn ego.

Harm is getrouwd en vader en nadat ik zelf ben bedrogen, zou ik nooit een relatie om zeep helpen door ‘die tweede vrouw’ te zijn. Maar dat weerhoudt me er niet van om kriebels te voelen als ik Harm zie of met hem praat. Ik doe mijn best voor toevallige ontmoetingen. Als ik zie dat hij naar buiten komt, moet ik ook nét de deur uit. Gelukkig heb ik een hond, dat verschaft me een excuus. Nóg gelukkiger: Harm heeft ook een hond. Regelmatig lopen we samen een rondje en dan kletsen we wat. Harm is altijd geïnteresseerd in wat ik doe en meemaak en weet me gewoon een heerlijke dag te bezorgen zonder dat hij veel moeite voor hoeft te doen. Na zo’n wandelingetje, ben ik uren vrolijk. Misschien – nee: waarschijnlijk – zal het nooit meer worden dan dit. Maar van vlinders alleen kan ik ook erg genieten.”

‘Dat wekelijkse uurtje pakt niemand me af’

Guusje (40): “Het leukste is als Joost ’s avonds geen tijd heeft. Dan verplaatst hij de training naar de ochtend en ben ik de enige. Helaas kan dat niet zo vaak, omdat hij ook ander werk heeft, maar áls het gebeurt, kijk ik daar een week naar uit. Dan heeft hij namelijk voor of na de training wat meer tijd en biedt hij heel nonchalant aan: ‘Tijd voor koffie, Guus?’ Eh… ja!

Het gaat natuurlijk om het padellen, daar heb ik Joost voor. Omdat al mijn vriendinnen liever op de padelbaan stonden dan koffie te drinken, moest ik er ook aan geloven. Ik ben bepaald geen rackettalent en zonder training zou ik nooit kunnen aanhaken, dus zo kwam Joost in mijn leven. In het begin moest ik wel een beetje wennen. Mijn eigen vriend is extravert en luidruchtig, Joost juist niet. Hij gaf de training en dat was het. Ik moest hem echt voor me winnen, leek het wel. En dat vond ik interessant. Wat ook meespeelt: ik schaamde me soms echt voor hoe slecht ik ben in padel. Als hij me acht keer hetzelfde had uitgelegd en ik het nog niet kon, had ik het gevoel dat ik mijn domme acties moest compenseren met mezelf. Met laten zien dat ik heus geen debiel ben, maar een leuke, slimme vrouw. Als dat lukte, als we aan de praat raakten over iets anders dan padel of als hij me iets vroeg over mijn werk als manager in de kinderopvang, had ik het gevoel dat ik een klein doorbraakje bereikte. En dan bleek Joost helemaal niet zo introvert, maar hadden we zo een heel gesprek. Jammer genoeg altijd te kort, want dan kwam zijn volgende klant.

Ongemerkt ging ik steeds meer uitkijken naar de trainingen. Ik kocht nieuwe, strakkere kleding, besteedde veel tijd aan mijn haar en make-up. En toen we voor het eerst in de ochtend trainden en er niemand na mij kwam, zaten we nog drie kwartier koffie te drinken. Ik zweefde zo’n beetje naar huis. Mijn vriend weet niet beter dan dat ik padel geweldig vind en daarom zo fanatiek ben geworden. Terwijl ik eigenlijk nog steeds niet kan padellen, maar ik blijf trainen. Dat wekelijkse uurtje met Joost pakt niemand me af.”

‘Samen wandelen kan toch gewoon’

Jill (51): “Het is gewoon een stukje wandelen, meer niet. Dat soort dingen vertel ik mezelf maar al te graag, maar ik weet ook wel dat ik eigenlijk kriebels heb voor Paul, een man uit mijn buurt met wie ik regelmatig samen de honden uitlaat. We kwamen elkaar een keer tegen tijdens een wandeling, liepen een stukje met elkaar op en raakten aan de praat. De keer daarop gebeurde hetzelfde, een paar dagen later weer, en sinds een halfjaar lopen we twee, drie keer per week samen en praten over onze levens, onze relaties – de mijne moeizaam, de zijne gelukkig – en van alles wat er nog meer voorbijkomt. Ik waardeer Paul om zijn wijsheid en eerlijkheid, en zijn rust. Mijn eigen man is wat meer opvliegend en emotioneel behoorlijk gesloten. Een gesprek dat ik op een doorsnee woensdagmiddag met Paul kan hebben en waarbij hij zijn emoties ook laat zien, heb ik al jaren niet met mijn man gehad. En daarin zit het gevaar. Ik moet echt uitkijken, want ik kan zomaar verliefd worden en dat wil ik niet. Paul is blij met zijn vrouw, daar wil ik niet tussenkomen. En dus blijf ik mezelf vertellen: een stukje wandelen, dat kan gewoon, dat is hartstikke onschuldig. En meer zal het nooit worden.”

‘Voor deze klant doe ik net wat meer mijn best’

Janneke (55): “Ik kan het niet goed uitleggen, maar vanaf de eerste meeting die we hadden, zaten Werner, die als klant bij ons bedrijf kwam, en ik op één lijn. Ik deed een voorzet, hij maakte de grap. Ik had een idee, hij vulde het aan met net dát stukje dat nog miste. Na die vergadering barstte ik van de energie. Ik vloog door mijn werk alsof ik vleugels had. Het viel mijn collega’s ook op, ik zei dat het door het mooie weer kwam.

Maar dat was niet zo, het kwam door Werner. De week erop hadden we weer een vergadering met hem. Ik keek er enorm naar uit, dofte me op, trok net wat strakkere kleren aan en merkte dat dat zijn uitwerking niet miste. We tilden het voorzetten en inkoppen naar een wat hoger niveau en achteraf stuurde hij een mail dat hij de samenwerking zo waardeerde. Nou, ik ook. Ik doe mijn best voor elke klant, maar voor Werner net wat meer. Ik maak meer werk van mijn mailtjes en van mijn presentaties, bel hem zonder dat het echt nodig is. Ik heb thuis een hartstikke leuke vriend zitten en zou nooit verder gaan dan dit. Mijn vriend heeft er ook voordeel van. ‘Wat ben je toch vrolijk de laatste tijd’, zei hij laatst. Toen heb ik maar snel iets gezegd over dat ik zo veel lol in mijn werk heb.”

‘Buiten het zicht van iedereen zoenden we, heel lang en intens’

Corina (43): “Mitch is precies wat je verwacht van een voetbaltrainer: sportief en stoer. En tien jaar jonger dan ik, dat ook. Maar dat weerhield me er niet van om steeds meer uit te kijken naar de voetbaltrainingen van mijn zoon en om achteraf te blijven hangen voor een praatje. Zo groeiden Mitch en ik in een seizoen tijd naar elkaar toe. We hadden het over allerlei dingen: dat zijn relatie net uit was, dat ik mijn werk niet leuk vond, de vorderingen van het team, de strapatsen van de clubvoorzitter. En altijd merkte ik dat ik helemaal oplaadde van het contact met hem. Het was ook weleens flirterig, maar nooit over het randje. En toch kreeg ik onvermijdelijk vlinders voor hem. Nooit heb ik overwogen daar iets mee te doen. Ik genoot er gewoon van zolang het duurde en dacht als ik thuis met mijn man in bed lag, stiekem weleens hoe het zou zijn om seks te hebben met Mitch. Zonder de intentie dat ooit te doen, want ik wil mijn huwelijk niet in gevaar brengen.

Toch ging het één keer wel verder. Op een zomerfeest van de club hadden we allebei een wijntje te veel op. Buiten het zicht van iedereen zoenden we, heel lang, intens en heerlijk. En daarna gingen we allebei naar huis en hebben we er nooit meer over gesproken. Mijn zoon kreeg het seizoen daarop een andere trainer, dus zag ik Mitch wat minder. Eerst vond ik dat jammer, maar eigenlijk is het wel veiliger. Maar als ik hem nu op de club zie, voel ik nog steeds even zo’n momentje. Dan lacht hij naar me, knipoogt of we maken een praatje waar ik gewoon vrolijk van word. Niks mis mee, als je het mij vraagt. Ik hoop heel oud te worden met mijn man, maar ik mag mezelf ook wel een beetje vermaken.”

Om privacyredenen zijn de namen in dit artikel veranderd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.
Foto: Getty Images