Laura: ‘Door de hobby van mijn man zijn we nu gescheiden’

Laura: “Zelden heb ik me ongemakkelijker gevoeld als toen mijn man Faas de, zoals hij zelf noemde, nieuwste mijlpaal in zijn training had bereikt. Ik zat met een vriendin aan onze keukentafel koffie te drinken toen Faas binnenkwam na zijn hardlooptraining. Hij was toen al een tijdje bezig met ultralopen – dat is een duizelingwekkend aantal kilometers hardlopen –en had zich bovendien ingeschreven voor zijn eerste triatlon. Die zou pas tien maanden later plaatsvinden, maar voor zo’n combinatie van bijna vier kilometer zwemmen, 180 kilometer wielrennen en ruim 42 kilometer hardlopen moet je natuurlijk flink je spieren en conditie trainen.

Plassen

En dat niet alleen, je moet er kennelijk ook andere dingen voor kunnen. Want wat te doen als je tijdens het wielrennen of hardlopen moet plassen? Dan kun je stoppen en in de bosjes plassen, maar je kan ook jezelf trainen om in je broek te plassen. Dat leek me vrij goor en bovendien ongemakkelijk omdat je daarna met een natte broek zit, maar blijkbaar is het onder lopers niet eens zo ongebruikelijk. Je verliest immers geen tijd en raakt niet uit je ritme. Dus had Faas besloten dat hij dat zou gaan doen, maar zomaar in je broek plassen is niet zo eenvoudig als volwassene – als kind heb je dat als het goed is afgeleerd. En dus was Faas begonnen zichzelf te leren het wel te doen en dan ook nog tijdens het sporten. En laat het nu net die dag dat ik koffie dronk met mijn vriendin zijn gelukt: hij had tijdens het rennen in zijn – gelukkig zwarte – broek geplast, en was daar kennelijk zo mee in zijn nopjes dat hij het meteen bij thuiskomst vertelde. Mijn vriendin keek naar mij met een blik die ik niet snel zal vergeten. Zelf staarde ik Faas aan en dacht: wie is deze rare vent met wie ik in huis woon? Met de man met wie ik tien jaar eerder was getrouwd, had hij niet in elk geval niet zoveel te maken. Die zou nooit met een ondergepiste broek thuiskomen en daar dan ook nog trots op zijn. Toen Faas met zijn vieze kleren naar boven was vertrokken om te douchen, barstte ik in huilen uit.”

Sportieve man

“Ooit viel ik op dat sportieve van Faas. Het stond in zijn profiel op de datingsite en omdat ik zelf regelmatig in de sportschool kwam, tenniste en hardliep, zocht ik juist naar een man die ook sportte. Niet alleen omdat die zou begrijpen dat ik daar best wat tijd aan besteedde, maar ook omdat ik nu eenmaal wel hou van een bepaalde doorzettersmentaliteit die bij sport hoort én van een gespierd lichaam. Dat laatste had Faas zeker, maar niet overdreven. Wel een goed stel spieren, geen anabolenlijf, zeg maar. Precies zoals ik het mooi vond. Al snel kregen we verkering en gingen we ook samen sporten: samen naar de gym, op zondagochtend een eind hardlopen. We hadden een beetje hetzelfde niveau en het was vooral gezellig.
Toen ik twee jaar later zwanger werd van ons oudste kind, werd dat sporten wat minder maar na de zwangerschap pakten we het, waar het kon, samen weer op. Drie jaar later ging het ongeveer op dezelfde manier rondom de geboorte van ons tweede kind, behalve dan dat ik merkte dat er daarna iets was veranderd. Toen ik na drie maanden weer begon met sporten, zat Faas opeens op een heel ander niveau. In de sportschool hing hij alleen nog rond in het krachthonk en bij duursporten was niet het plezier maar de prestatie ineens het belangrijkste. Ik was er een tijdje uit geweest en mijn hardlooptempo was niet meer wat het was geweest. Na één keer haakte Faas af en vanaf dat moment wilde hij ineens alleen rennen. Alles draaide om de langste afstand, het hoogste tempo, zijn cadans, zijn hartslag – hij had zichzelf een peperduur sporthorloge cadeau gegeven – en een nauwkeurig door hemzelf opgesteld trainingsschema waar hij niet vanaf kon wijken. Daarnaast was hij begonnen met wielrennen wat hem uren per week kostte, terwijl in ons gezin met een kleuter en een baby ook genoeg te doen was.

Niet erg

In het begin vond ik het niet zo erg. Faas zat in die tijd niet zo goed in zijn vel. Hij had problemen op zijn werk, vond het leven met kleine kinderen soms zwaar en is van nature gewoon al niet zo zonnig ingesteld. Een burn-out lag op de loer en ik merkte aan hem dat hij zich soms door de dagen sleepte. Sporten was zijn uitlaatklep en gaf hem een doel. Daarom ging ik mee in wat hij al aan het doen en stimuleerde hem zelfs om zijn doelen te verleggen. Want van het behalen ervan kreeg hij vervolgens een kick en dat was niet alleen leuk voor hem, maar ook voor mij. Zijn humeur klaarde ervan op, hij kon dagen teren op zo’n prestatie. Dus toen hij begon over een marathon, zei ik: doen, ga ervoor! Zes maanden later liep hij er eentje. En ik dacht: mooi, dan heb ik nu mijn man weer terug. Maar nee, zo ging het niet.”

Droom van een triatlon

“Na de tijdrovende marathontrainingen besloot Faas namelijk niet om nu weer even wat normaler te gaan doen. Hij sloot zich bij een club van ultralopers en besloot dat hij runs van zestig, tachtig of zelfs honderd kilometer wilde gaan doen. Hónderd kilometer! In het clubje zaten verder vooral singles of mensen met volwassen kinderen, Faas was de enige met een jong gezin. Logisch, want doorgaans heb je als jonge vader geen tijd om zes, zeven uur per week te trainen, en vaak nog wat meer. Met wielrennen was hij ook niet gestopt en zijn droom om een triatlon te volbrengen groeide. Terwijl ik naast een baan voor vier dagen ons gezin draaiende hield, haakte hij steeds meer af. Als hij niet aan het werken of trainen was, zat hij urenlang op te zoeken hoe hij zijn prestaties kon verbeteren, welke schoenen en sokken en broeken optimaal waren, welke runs hij wilde doen en wat het ideale voedingsschema was. Hij at niet meer met ons mee, maar had een heel eigen traject met precies afgepaste koolhydraten en eiwitten en daarnaast allerlei supplementen. Op een avond regelde ik oppas zodat Faas en ik uit eten konden, maar die avond werd een drama. Hij kon niets van de kaart eten, vond hij, omdat dat zijn schema in de war stuurde. En hij werd nog boos op mij ook omdat ik zo onnadenkend was geweest daar geen rekening mee te houden. Die avond in bed realiseerde ik me voor het eerst dat ik mijn man kwijtraakte en niet wist hoe ik het tij moest keren.”

Kwaad tot erger

“Daarna ging het al snel van kwaad tot erger. Faas bemoeide zich bijna niet meer met ons gezin. Ik was degene die na mijn werk naar de opvang en bso sjeesde, thuis kookte en de kinderen in bed legde. Faas was dan trainen of, als hij wel thuis was, van alles aan het opzoeken over zijn trainingen, wedstrijden of sportspullen. Onze gesprekken gingen ook niet meer over hoe het op ons werk ging of over de kinderen, hij praatte voornamelijk over zijn behaalde sportprestaties en hoe hij de trainingen aanpakte om nog beter te presteren. Na een tijdje hadden we het zelfs daar niet meer over, omdat Faas zich liever tot zijn trainingsmaten wendde dan tot mij. Die begrepen hem tenminste en konden hem van waardevolle nieuwe informatie of adviezen voorzien, iets wat ik natuurlijk allang niet meer kon. Het voelde voor mij alsof ik had afgedaan voor Faas. Interesse in mij had hij niet. Achteraf denk ik: dát had ik moeten zeggen. Hoe ik me voelde in plaats van verwijten maken over zijn gedrag. Ik weet niet of het had uitgemaakt, maar dat gevoel heb ik nooit uitgesproken. Ik had ook niet het idee dat Faas daar nog voor openstond.

Continu ruzie

We kregen continu ruzie. Hij verweet mij dat ik hem zijn hobby niet gunde, ik hem dat hij egoïstisch was. Faas deed niets met wat ik zei en ging alleen maar meer trainen. Hij deed mee aan ultraruns en was hele weekenden onder de pannen. Bij thuiskomst vroeg ik alleen nog: hoe wat het? Het kon me eigenlijk niet meer schelen wat het antwoord was. Als hij geen interesse voor mij had, dan ik ook niet voor hem. Maar ondertussen vrat het aan me. Mijn relatie die niets meer voorstelde, mijn man die het niet kon schelen of ik überhaupt nog leefde en de vraag hoe de leuke man met wie ik samen was ineens tot zo’n sportmachine zonder enige andere inhoud verworden kon zijn. De man die in mijn huis leefde, was iemand die ik bij een eerste date al snel zou hebben weggestuurd. Waar was de leuke Faas?
En toen kwamen dus die trainingen voor de triatlon bij en het moment dat mijn man in het bijzijn van mijn vriendin trots verkondigde dat hij in zijn broek had gepist. Die avond heb ik hem verteld dat ik dit niet meer kon. Dat er iets moest veranderen of dat het anders klaar was. Faas reageerde niet echt, behalve dan dat hij in de logeerkamer ging slapen. De volgende dag was hij acht uur lang weg om te gaan wielrennen. Toen wist ik genoeg.”

Enorm schuldig

“Ik zette de scheiding door. In het begin voelde ik me schuldig. Was ik niet zélf degene geweest die Faas had gestimuleerd zijn grenzen te verleggen, om nog verder en sneller te gaan, zijn dromen te volgen? Het voelde alsof ik een mes in zijn rug stak door hem eerst aan te moedigen en daarna pootje te haken. Maar dit had ik natuurlijk nooit voorzien toen ik hem stimuleerde het sporten naar een hoger plan te tillen. Het enige wat ik mezelf kan verwijten, is dat ik het zo lang heb laten doorgaan. Misschien had ik het tij kunnen keren als ik eerder had ingegrepen. Misschien ook niet. Het enige voordeel van dat Faas en ik elkaar al volledig uit het oog waren verloren, is dat we vrij makkelijk konden scheiden. Het leek hem niet echt te interesseren en hij ging akkoord met mijn eerste voorstel. Nu delen we de kinderen en verder niets meer. Van de kinderen hoor ik nog weleens dat papa weer een duizelingwekkend aantal kilometers heeft gerend. De triatlon heeft hij ook gehaald. Ik gun het hem, ik ben niet haatdragend. Maar als ik voorzichtig aan weer eens op Tinder zit, swipe ik snel voorbij aan iedere man met het woord ‘sportief’ in zijn beschrijving.”

Om privacyredenen zijn alle namen veranderd, De echte namen zijn bekend bij de redactie.​​​​​​
Foto: Getty Images