Eveline: ‘In het pikkedonker haalde ik een vreemde vent in huis’
Eveline (55) en Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Een intensieve – nog niet helemaal afgeronde – verbouwing volgt en inmiddels is hun chambre d’hôte officieel geopend. Hun nieuwe leven is nu echt begonnen!
In Vriendin deelt ze elke week hoe het ervoor staat.
Vakantie
Villa Verte is gesloten. Vakantie, noemen we dat. Wanneer we open zijn, werken we zeven dagen per week en maken we lange dagen. En dus voeren we nu veel klusjes uit in en om het huis, rusten we en komen we even aan elkaar toe (samen eten en Netflixen, een grote luxe!). Het huis is stil. Geen stemmen. Geen gelach. Geen kookgeurtjes die onze gasten dagelijks naar de keuken lokken. Boven zijn de kachels en de boilers uit. De bedden zijn afgehaald. De matrasbeschermers en plaids worden gewassen. Plekjes en vlekjes geretoucheerd en wiebelende handdoekrekjes weer vastgeschroefd. Het valt me op dat ik meteen een ander ritme aanneem deze dagen. Ik ontbijt later. Ik laat soms spullen slingeren (dat neem ik zometeen wel mee naar de kelder) en mijn tempo is stukken lager. Heerlijk!
De bel
Ik schrok me dus een ontploft kapsel toen ’s avonds rond zevenen de bel ging. Overal om me heen was het rustig. De luiken dicht. De stilte oorverdovend.
Ik stommelde naar de deur. Daar stond een dertiger. Een vriendelijk gezicht. Vieze handen. Smekende blik. ‘Heeft u een kamer voor vannacht?’ Hij gaf me een hand, stelde zich voor als Lionel (lekker Frans, dus Liehjonel) en keek me paniekerig aan.
Hij vertelde dat hij met zijn vrachtwagen van de weg was gedrukt door een andere ‘camion’ die hem tegemoetkwam. De ander ging niet opzij, dus Lionel reed een klein stukje de berm in. Daar raakten zijn wielen de blubber, begon alles te spinnen en zakte de truck steeds dieper weg, totdat hij kantelde. ‘Ik kan niet slapen in mijn cabine, ik val eruit. Er is hier niets in deze omgeving waar ik heen kan. Ik ben opgepikt door een oud mannetje uit Saint-Mathieu die jullie kende.’ Ik keek om me heen over de benevelde bitterkoude prairie. Twee koeien. Een verlaten tractor.
‘Kom maar,’ zei ik. ‘We regelen wel wat.’
Vreemde vent
In het pikkedonker haalde ik een vreemde vent in huis, want Emiel hielp in Nederland zijn al volwassen dochter met een verhuisklus. Lionels schoenzolen kraakten op de tegelvloer
Lionel kuste bijna mijn voeten toen ik hem zijn kamer liet zien. Ik stookte het warm, maakte het bed op en regelde een warme douche. Gegeten had hij nog niet, na de ellende van het ongeluk en het geregel met de takelwagen voor morgen.
Reddende engel
Ik bakte twee eieren met vier plakken kaas op twee boterhammen. Gaf hem een puddinkje dat ik nog had staan. Een mandarijntje. Ik prutselde met alles wat ik nog vond een mooi avondsnackje bij elkaar.
Lionel boog voorover van geluk. Eén keer ging ik checken of ik me veilig voelde. Het was negen uur ‘s avonds. Ik hoorde niets. Nou ja, misschien een klein, lief snurkje.
Vanmorgen werd hij opgehaald door zijn reddende engel die hem terugbracht naar zijn truck. Ik denk de hele dag aan Lionel. Het leven van een trucker is dan misschien net zo onvoorspelbaar als het onze in een B&B, maar hij staat er vaak alleen voor.
Meer Vriendin? Volg ons op Facebook en Instagram. Je kunt je ook aanmelden voor onze wekelijkse Vriendin nieuwsbrief.
LEES MEER
Eveline (52) en haar partner Emiel raken op vakantie betoverd door een veel te vervallen villa. Na lang twijfelen besluiten ze dat hun toekomst in Frankrijk ligt. Dat betekent wel dat er enorm veel op ze afkomt.
Volg Eveline haar verhalen
Uit andere media
