Knof: Fikkie stoken

"Ik dacht altijd dat de jaren zeventig een tijd vormden waarin iedereen wijde pijpen droeg en voortdurend bezig was met het organiseren van mieterse feestjes waar ze psychedelische muziek luisterden voordat er lootjes werden getrokken om te bepalen wie met wie de zitkuil in zou duiken om elkaars chakra’s beter te leren kennen. Maar sinds ik in een wijk uit die tijd woon, twijfel ik aan dat beeld; de naamloze straten vormen een groot doolhof en de huizen lijken zo op elkaar dat feestjes organiseren weinig zin heeft omdat de gasten onderweg verdwalen en zelden aankomen. Zelfs TomTom heeft het opgegeven en stuurt iedereen die ons adres intikt voor de zekerheid naar Abu Dhabi.

Toch heeft ons huis een groot voordeel. We hebben namelijk een open haard. Fikkie stoken! Meer heb je niet nodig om een man zich mannelijk te laten voelen. (Toegegeven: een zelfgevangen berenvel voor de open haard zou het pas echt afmaken, maar die beesten zijn zeldzaam in Nederland sinds je overal 130 mag rijden. Bovendien heeft het iets zieligs, zo’n opengesperde berenmuil met van die verbaasde kraaloogjes erboven. Alsof het dier midden in een zin zat toen hij werd neergeschoten. ‘Luister, we kunnen er toch over pra-’ PANG! Nee, we doen het zonder. Dan maar iets minder mannelijk.)

Dus heb ik onlangs een mannetje laten komen om een kuub of wat hout te leveren. Heerlijk: knoestige stronken oerbos, waar de natuur nog half aan zit. Mijn vrouw keek bedenkelijk. Bij het tankstation om de hoek verkopen ze zelfontvlambare blokken, zou dat niet makkelijker zijn? ‘Wacht maar,’ zei ik. ‘Vanavond staar jij in een knapperend haardvuurtje.’

En verdomd: de eerste keer lukte het ook nog. Ik had al het dunne hout op een stuk of twintig aanmaakblokjes gelegd en een lucifer was voldoende om het zaakje in de hens te zetten. Triomfantelijk liet ik de oh’s! en ah’s! van de kinderen over me heen komen. Papa is net McGyver.

Maar sindsdien zijn er alleen nog enorme klompen hout op voorraad en die weigeren te branden. Wat ik ook probeer: lampenolie, proppen papier, nog veel meer aanmaakblokjes gebruiken... het sist, het stinkt, het rookt en daar blijft het bij. Papa is geen McGyver. Papa is net Mr. Bean.

Vanochtend ben ik stilletjes naar het tankstation om de hoek gereden voor een dozijn zelfontvlambare houtblokken. ‘Net echt!’ roept de verpakking enthousiast.

Net echt. Net als papa."